Voor de vijfde keer ben ik dit jaar naar de HEUG-conferentie gegaan. HEUG staat voor "Higher Education User Group". Na eerdere locaties als Atlanta (2004), Las Vegas (2005), Nashville (2006), Orlando (2007), is de conferentie dit jaar wederom in Las Vegas.Om van het lange reizen toch ook nog iets voor mezelf eruit te halen, plan ik er eigenlijk altijd ook nog een weekje vakantie voor of achter. Die week wordt natuurlijk gevuld met vliegtuigen, waarmee ik nu dus ook maar snel zal beginnen.Na een vlucht van ca. 10 uur van Amsterdam naar Atlanta, met de N194DN, werd na een kleine 5 uur wachten in Atlanta de reis voortgezet naar Las Vegas met de N666DN, wat opnieuw een kleine 5 uur vliegen inhield.Om 20:30 lokale tijd was het dan eerst tijd om de huurauto op te gaan halen en het vooraf geboekte Super8-motel op te gaan zoeken. Het kon zo ondertussen wel, want dik 24 uur reizen gaat niet in de koude kleren zitten. Niet dat je dan meteen goed slaapt, want de jetlag komt je zo om 3 uur 's nachts wel weer inhalen.De zondagmorgen, 2 maart, werd begonnen op Nellis AFB, ten noorden van Las Vegas. Het was een komen en gaan van bussen bij de achterpoort. Het bleek te gaan om groepsreizen naar de Speedway, aan de andere kant van de basis, waarbij de bussen dus niet in de file hoefden te gaan staan. Toen ik op de radio hoorde dat er dus een NASCAR-race op de Speedway werd gehouden, hoefde ik meteen ook niet meer naar de kant bij de HH-60's te gaan kijken.

Op Nellis heb ik maar een beperkt aantal kisten kunnen lezen, door de afstand en het gebruik van een 20x kijker. De resultaten staan hieronder. De T-38's van Randolph zullen waarschijnlijk wel op bezoek zijn geweest om naar de races te gaan kijken. Op McCarren heb ik geen militaire kisten kunnen ontdekken, wat me wel tegenviel. Normaal staan er toch altijd wel enkele Navy-kistjes in het weekend.

Na een uurtje op Nellis rondgehangen te hebben, werd het wel tijd om verder te gaan. Die volgende bestemming werd Barstow Dagget. Hier is een trainingsunit gevestigd, die meestal niet moeilijk doet om even fotootjes te laten maken. Tot mijn verrassing stonden er naast de bekende Blackhawks en Hueys opeens een stel Apaches en Chinooks op het platform. En er werd ook nog aan deze kisten gewerkt, dus door naar de poort om te kijken of er iets te regelen zou zijn.
Het bleken kisten van Fort Hood (TX) te zijn en de majoor vond het niet erg dat ik een paar plaatjes op het platform zou gaan nemen. Hiervan heb ik dan ook dankbaar gebruik gemaakt. Bij dit bezoek had ik erg veel geluk, want de kisten gaan de volgende dag terug naar huis, na drie weken oefening, in voorbereiding op een uitzending. Normaal kan die training wel op Fort Hood, maar daar hebben ze niet zoveel bergachtige gebieden, dus werd de training op Barstow uitgevoerd.
De kisten van het NTSC stonden op een ander platform, waar ik geen toestemming had om te komen, want van hen was niemand aanwezig. Jammer, maar die kisten van Fort Hood vind ik dan toch net even belangrijker en interessanter.
De Chinooks hadden overigens geen standaard donkergroen kleurenschema, maar een veel lichtere kleur, desert.
Alle kisten van Fort Hood hadden een tijdelijke code op de romp geschilderd gekregen. Deze code heb ik hieronder ook vermeld, voor het geval iemand de kisten van buitenaf heeft moeten doen. Zodra de kisten weer thuis zijn, worden ze gewassen en is deze code er dus weer vanaf.
De gebouwen zijn (nog steeds) in belabberde staat van onderhoud. Eén van de hangaars was zelfs compleet ingestort!

 (UH-60L, 92-26453)

 (AH-64D, 02-5297)

 (CH-47F, 06-08025)

Na Barstow ging het verder naar Mojave, om daar vervolgens ook de nacht door te brengen.
De Phantom bij de verkeerstoren is verplaatst naar een stek bij de ingang van het veld. Verder is mij opgevallen dat de GE-company hier een opslag heeft van windmolenonderdelen. Er liggen vele windmolenbladen en -koppen te wachten op transport.

Na de nacht in Mojave doorgebracht te hebben, werd de maandagochtend nog even bij BAe Systems op Mojave een poging ondernomen om de kisten op het platform te mogen platen. Helaas kon hiervoor geen toestemming worden gegeven, omdat het een overheidsproject betrof. Dus dan maar snel verder naar Palmdale, om te kijken of daar nog iets te beleven zou zijn.
Na eerst het veld rondgereden te hebben, kwam ik uit bij het "Blackbird Airpark" waar de A-12, SR-71 en U-2 al enige jaren tentoongesteld staan. Het was er echter opvallend druk, dus dat maakte dat ik nog iets nieuwsgieriger werd. De auto kon goed geparkeerd worden bij het museum dat naast het parkje is ingericht, maar normaal niet open zou zijn. Maar een geopende poort en meerdere mensen op het terrein, leken mij dan ook geen beletsel om mijn auto er dan ook maar even bij te zetten. Via een klein achterpoortje kom ja dan weer het parkje in. Daar was het een en ander aan pers en militaire fotografen verzameld om getuige te zijn van het plaatsen van een YF-117A bij zijn fameuze voorgangers. Deze Nighthawk draagt het serial 79-10783/ED. Dit hoeft echter niet het echte nummer te zijn, want volgens mensen van het museum heeft geen enkele F-117 een constructieplaatje, dus ze zijn absoluut niet te traceren. Deze kist is geheel gedemilitariseerd. Het enige wat er nog is is eigenlijk het omhulsul. De speciale radarabsorberende coating is er vanaf gezandstraald. Dit heeft zijn sporen nagelaten op de kist, want aluminium vindt het niet eg leuk om zo behandeld te worden. De beplating ziet er dan ook uit als bordkarton. Ook de ramen van de cockpit zijn vervangen door een plexiglas plaat, dus ook daar zal wel iets speciaals mee aan de hand zijn.

 (F-117A, 79-10783/ED)

Omdat ik het museum naast het park niet eerder heb gezien, heb ik ook daar maar even een logje van gemaakt.

Na dit primeurtje werd de auto gestuurd richting Victorville, waar het South California Air Logistics Center is gevestigd op het vroegere George AFB. Hier was vorige week de eerste Italiaanse Boeing 767 Tanker gesignaleerd. Het was dus zaak om het hele veld goed af te zoeken. Dit leverde me uiteindelijk ook de locatie van de Army Reserve unit op, die ik een paar jaar geleden niet gevonden kreeg. Deze zit dus aan de andere van het veld, een afslag van Phantom Road. Hier moest ik 's middags maar even terugkomen om te vragen of ik foto's mocht maken, want de sergeant was net eten. Dus ben ik ook eerst maar even gaan eten en daarna weer op het afgesproken tijdstip richting Army gereden. Tot mijn stomme verbazing stond er bij Boeing opeens een grijze kist met een Italiaanse gestileerde vlag op de staart buiten. Deze stond er die ochtend echt nog niet, want ik kan met niet voorstellen dat ik die dan zo over het hoofd zou hebben gezien. Dus hier heb ik eerst maar eens even een paar, niet zo heel goede, plaatjes van gemaakt.

 (KC-767, N767TT)

Bij de Army mocht ik buiten het hek de 3 Blackhawks fotograferen. De Commandant was vliegen, en die zou toestemming moeten geven om op het platform te komen. Nou, dan maar door het hek heen. Alles beter dan niets.

 (UH-60L)

Na dit tweede primeurtje werd de tocht voortgezet richting March AFB. Als eerste werd de locatie bij het museum bezocht. Het muesum blijkt op maandag gesloten te zijn, dus dan maar even snel de kisten voor de poort proberen te lezen, voor de bewaking te nieuwsgierig wordt. Daarna ben ik nog naar de anderen kant van het veld gereden, maar dat voegt volgens mij niet veel meer toe. De C-17's zijn vanaf het museum te doen, en de tankers staan met de kont naar je toe, zodat het ook geen extra mogelijkheden oplevert.

Het is nog een tijdje rijden naar Point Mugu, ten noorden van Los Angeles. Dit zal morgen het eerste veld zijn en daarom wordt in Ventura een motelletje gezocht.
Na een lekker ontbijtje bij "Denny's", werd er snel binnendoor naar Point Mugu/Channel Island gereden. Je hebt hier het beroemde "Missile Park", waar je lekker rustig de vliegbewegingen kunt waarnemen en de kisten van de ANG ook kunt lezen. Gelukkig werd er door de Navy deze ochtend nog een beetje gevlogen, zodat je niet de hele ochtend in de zon jezelf zit te vervelen, wachtend op iets dat niet komen gaat. Ze vlogen nu niet de pannen van het dak, maar op zich geen reden tot klagen.

 (NP-3B, 158227/300)

Tegen het middaguur waren de vertrokken kisten weer terug en op de plaat gezet, dus kon het volgende doel van deze dag worden opgezocht. Het was redelijk druk op de weg naar Long Beach, dwars door Los Angeles heen. Gelukkig geen files, maar het was dan ook midden op de dag. 's Avonds is het hier een heel ander verhaal, want dan staat het hier, net als bij ons, gewoon helemaal vast. En dat met 5-6 banen dezelfde kant op!

 (E-2C 2000, 165821/NK-603)

Op Long Beach worden de C-17's door Boeing gebouwd en je kunt hier redelijk makkelijk even bij de fabriek kijken of er nog kisten bijna klaar zijn voor aflevering. Achter de hangaar stonden twee C-17's voorzien van Canadese roundels. Bij de verkeerstoren, aan de andere kant van het veld, stond nog een Australische C-17. Deze laatste wordt denk ik zeer binnenkort afgeleverd, want bij de verkeerstoren zit ook weer een kantoortje van Boeing. Hiermee mis ik alleen de A41-208 van de Australiërs nog.

Nu was het even een tijdje rijden naar North Island, bij San Diego. Je komt dan onderweg nog langs MCB Camp Pendleton. Hier is normaal niets te zien, tenzij er oefeningen op het strand zijn. Nu kwam ik hier weer eens nèt te laat aan. Tegen de tijd dat ik een parkeerplaats langs de snelweg kon opdraaien, gingen de twee CH-46's er net vandoor. Het had zo mooi kunnen zijn ....
Deze parkeerplaats is een "View Point" ten noorden van het terrein. Je kunt dan ook over de oefenstranden kijken. Iets verder zuidelijk, heb je ook nog een "Rest Area", waar je ook nog wel het e.e.a. zou moeten kunnen zien.

Nog net voor het donker kwam ik bij North Island aan. In het schemer heb ik nog enkele vliegende kisten geplaat, om deze later op de computer te kunnen lezen. De weg naar het Nationaal monument wordt tegenwoordig al om 17:00 afgesloten, dus daarvoor was ik te laat. Morgenochtend hoop ik hier nog iets meer kisten te kunnen lezen.

 (C-2A, 162140/NE-34)

 (SH-60.)

In de ochtend werd eerst het National Monument bezocht. Van daaruit heb je namelijk een goed overzicht van NAS North Island. Het was nogal heiig, dus het viel niet mee om kisten te lezen. In het motel had ik een foldertje gevonden over de Harbor Tours, en één ervan zou om 10:00 afvaren. Dus snel naar de haven om nog snel op die boot mee te kunnen. Deze boot komt lekker dicht langs het NADEP en de platformen links. Dus het werd maximaal fotograferen, om later de nummers er vanaf proberen te lezen.
Na een uurtje varen, was het tijd om iets te gaan eten en het strand op te zoeken. Na circa 30 minuten op het strand kwam er Police het strand op. Nou, dan weet je wel weer hoe het ervoor staat. Er waren weer een paar overijverige Amerikanen aan het bellen gegaan, waarna de politie dus moest uitrukken. Gelukkig had ik vlak nadat ik op het strand kwam de kaart gewisseld, zodat ik geen infrastructuur meer in de camera had zitten. De politie was redelijk begrijpend en deed een security check. Even was er sprake van dat ze de boel wilden doorzoeken, wat ik niet zo geweldig vond. Maar uiteindelijk was het voldoende als ik de foto's op de camera zou verwijderen. Jammer, maar die probeer ik thuis wel weer terug te toveren. Meestal is dat succesvol te doen. Maar ik moest wel vertrekken van de locatie. Nu was het bijna 3 uur dus tijd om richting Yuma te rijden.
Bij de Coast Guard stond niets buiten, dus het geen zin om daar nog langs te gaan.
Hieronder de eerste resultaten van de foto's:

Yuma is niet meer echt toegankelijk in de manier zoals ik het me herinnerde. Ook de bult helicopters die ik dacht hier aan te treffen, was niet aanwezig. Ik het twee F-5's zien opstijgen, 1 H-53 voor een hangaar en een stuk of 6 Harriers op het platform. Dus ik was hier snel klaar mee. Dus maar snel naar NAF El Centro, om te kijken of er vandaag al iets binnen zou komen voor de open dag van zaterdag.

 (AV-8B, 165597/CG-10)

Ik bleek niet de enige te zijn op El Centro, maar morgen zullen er nog meer belangstellenden buiten het veld staan te kijken.
De Blue Angels deden hun show, enkele Harriers vlogen een missie en enkele kisten voor de open dag kwamen binnen. Het meeste moet morgen arriveren.

 (F/A-18A, Blue Angels)

Vanaf het nabijgelegen Imperial Airport werden diverse vluchten met een C-130 waargenomen. Deze zou para's droppen. Het was te donker toen ik bij het veld aankwam om nog iets te vinden. Morgenochtend maar snel even checken, er zou namelijk ook een Australische Herc bij zitten.

Toen ik 's ochtends de motelkamer verliet kwam de Herc al overvliegen, dus na het ontbijt ben ik eerst maar eens naar het civiele veldje gegaan. Hier stonden enkele Engelse militairen te wachten op de terugkomst van de Herc. Ze hadden echter niet het precieze schema, maar wisten wel te vertellen dat het de ZH880 moest zijn. Na deze mededeling en het lezen van de OH-58, 0-15804, werd de koers verlegd naar NAF El Centro voor de aankomst van de open dag van morgen. Veel zou er niet meer hoeven te komen, maar er zaten nog wel enkele leuke kisten bij. Helaas heb ik de verwachte A-10s van Whiteman niet meer binnen zien komen, want om 14:00 moest ik vertrekken richting Las Vegas, wat tussen de 6 en 9 uur rijden zou zijn. Dit afhankelijk van het navigatiesysteem dat werd gekozen. Het bleek uiteindelijk in 6 uur te kunnen, via Needles, binnendoor. Maar ik was achteraf toch blij dat ik dit grotendeels bij daglicht heb gereden, want het is niet de meest aantrekkelijke weg om in het donker te rijden. Veel heuvels en enkelbaans maakten inhalen soms lastig. Het ontbreken van straatverlichting, wat overigens ook normaal is in de VS, zou dat in het donker nog lastiger hebben gemaakt.
Uit het bovenstaande lijstje kun je wel opmaken dat de open dag niet zo heel erg veel voorstelt. Er waren nog enkele civiele Spitt Specials, L.29s, MiG-17 en MiG-21. Om er extra naar toe te gaan is toch echt vergeefse moeite. Ook ik had er toch eigenlijk wel iets meer van verwacht. Maar zoals gezegd, welk enkele leuke kisten die je toch niet dagelijks tegenkomt.

Morgen begint voor mij het werk. Donderdagmiddag mag ik van mijn collega's de auto hebben om naar Nellis te gaan, dus ik hoop dat er dan flink gevlogen wordt.

 (P-3C, 163000/000)

Op donderdagmiddag heb ik dus volgens afspraak mijn collega's bij een winkelcentrum afgezet. Daarna was het tijd om een middag op Nellis door te gaan brengen. Er werd gevlogen op de baan richting de woestijn. Er was vrijwel geen wind, tot aan het einde van de middag, toen de wind opstak en de baan gedraaid werd. Hierdoor moest ik nog erg snel even naar de andere kant om nog een poging te doen om nog 2 F-22s te lezen die nog moesten binnenkomen.

Op de vrijdag werd nog even Death Valley toeristisch aangedaan. Nu had mijn TomTom een route gepland die, zonder mijn bemoeienis, langs Indain Springs / Creech AFB ging. Tot mijn grote verbazing stonden daar 2 (twee!) blauw gecamoufleerde Flankers op de baan. Om mijn collega's niet in problemen te brengen ben ik maar niet gestopt, maar het was wel de verrassing van de trip.