HEUG 2005

Bij aankomst in Phoenix bleek de koffer niet te zijn meegekomen op de vlucht vanaf Detroit, hoewel ik deze in Detroit nog wel door de douane had gebracht. Dus dan maar een navraag doen bij de balie voor vermiste bagage. Na een volgende vlucht te hebben afgewacht, zat daar de koffer ook niet bij. Het was inmiddels een uurtje of 9 geworden, dus voor mij was het wel zo´n beetje een must om een bed op te gaan zoeken. Als je inmiddels een kleine 24 uur in touw bent, dan kan dat zo ongeveer wel voor een dag.

Aangezien de Super8 niet zo open stond om een koffer in ontvangst te nemen, NW maar weer gebeld dat ik de volgende ochtend zou komen kijken of de koffer er inmiddels wel was. Helaas, nog steeds geen koffer. Maar volgens de computer zou deze op de vlucht van 12:00 meekomen. Nu had ik gepland om de vrijdag op Luke te staan voor de binnenkomst van de kisten voor de open dag "Luke Days", dus maar even de afspraak gemaakt dat ik later op de dag opnieuw langs zou komen om de koffer op te halen.

Luke bleek vandaag zelf helemaal niet te vliegen en de open dag werd ook niet zo erg groot. Om 11:30 werd door de politie aangegeven dat ze zo het gebied in het verlengde van baan (westenwind) zouden gaan sweepen, want de rehearsal van de Thunderbirds zou zo gaan beginnen. Uiteindelijk werd het 13:00 voor de eerste kisten gingen oefenen. De Thunderbirds kwamen pas om 15:00 in actie. Veel pers en publiek bij de kisten, maar er kwam meer activiteit op de lijn. Toen de show van de Thunderbirds zo´n beetje ten einde liep, moest ik toch echt wel vertrekken, want mijn tijdplanning was al overschreden en moest ik ook nog eens terug naar Sky Harbor IAP. Gelukkig was de koffer meegekomen en bleek het label te zijn verdwenen van de koffer, waardoor men niet wist waar deze naar toe moest worden verzonden. Heb je die labels wel een proberen los te krijgen, bij mij komt er altijd een schaar aan te pas om deze te verwijderen ...

Nu moest ik ook nog die avond naar Las Vegas rijden, dus dat werd een martelgang. Vrijwel onverantwoord, maar ik wist dat het hotel was gereserveerd, dus ik kon iets later aankomen. Maar om 00:30 kwam ik na 8 uur rijden dan toch in Las Vegas aan. Voor de rekenaars onder ons, het klopt wel, want Nevada ligt in een andere tijdzone dan Arizona. Dat extra uurtje kwam me wel goed uit, want nu kon ik een uurtje langer slapen voor de eerste dag van vergaderingen.

Na de conferentie was het dan op vrijdag tijd voor Nellis. Hier was de tweede fase van Red Flag 04/2 op maandag begonnen. Het platform stond lekker vol, maar helaas werd er maar zeer beperkt gevlogen (non flying day?). Van de Red Flag deelnemers hebben alleen de B-52´s en een KC-135 gevlogen. Ik verwacht dat dit semi-operationele missies zijn geweest om toch maar een paar uur op de klokken te krijgen.

´s Morgens vlogen er 2 F-22A´s met een F-15C van het test-squadron en kwamen er 4 A-10´s van Massachusetts ANG binnen.

De deelnemerslijnen zijn het best te zien op Hollywood Boulevard, bij de nieuwe achterpoort van Nellis.

Gezien het bovenstaande resultaat, zit er dus niets anders op dan de route aan te passen en Nellis volgende week opnieuw aan te doen. Er stonden leuke deelnemers voldoende, die ik graag even wilde vastleggen.

Daarna werd McCarran met een bezoekje vereerd. Het was inmiddels rond 18:00, dus de weekend bezoekers zouden nu wel binnen zijn. En hier bleek dat vakantietripjes binnen het militaire apparaat zeker niet worden geschuwd.

De 3 kisten van die sneaky 737´s heb ik niet genoteerd.

Het weekend werd toeristisch doorgebracht in Death Valley. Op voorgaande trips zijn we hier vaak aan voorbij gereden, maar nu leek het mij tijd er maar eens in te gaan. Door de hevige regenval in de late winter, zijn de wilde bloemen in Death Valley uitzonderlijk gaan bloeien. Dit leverde dus een uitzonderlijk plaatjes op.

Het was nu erg vroeg in het jaar, dus hier en daar stonden de lagere delen van de zoutvlakten nog onder water. Dit gaf een leuk effect met besneeuwde bergen op de achtergrond en witte zoutvlakten, daar waar het water inmiddels weer was verdampt. En dat verdampen zal wel lukken. Het was pas eind maart, maar het was al lekker warm om buiten iets te gaan ondernemen. In de zomer houd je het buiten de auto gewoon niet uit.

Op weg naar Bishop werd ik opeens opgeschrikt door een luid gerommel van een straalmotor. De auto dus snel aan de kant gegooid en de bron van het overbekende geluid gaan zoeken. Wat schetst mijn verbazing als blijkt dat een Super Hornet boven de woestijn zijn show gaat beoefenen. Een erg gaaf gezicht tussen de bergen. Het leek wel op Zwitserland, zoals hij over en tussen de bergen manoeuvreerde. Het werd dus tijd voor een poging om in recordtijd de lens te wisselen, zodat er tenminste nog een kans zou bestaan dat de kist bekend zou worden en een beetje fatsoenlijk op de plaat zou komen. Voor de liefhebbers, het was de F/A-18E 165899/NE-200 "CAG"-bird in full colours.

Na de nacht in Bishop te hebben doorgebracht, werd de koers bepaald op Mojave. Hier worden bij BAe-Systems Phantoms omgebouwd tot schaal 1:1 op afstand bestuurbare vliegtuigjes, QF-4´s. Na eerst bij de toren geweest te zijn, bleek dat BAe een nieuw onderkomen heeft gekregen. Je kunt nu het best gewoon vanaf de doorgaande weg de kisten proberen te lezen, want in de directe nabijheid wordt het er niet echt beter op.

Daarna ging het richting Victorville, waar het South California Air Logistical Center is gevestigd en een Army Reserve unit gehuisvest zou moeten zijn. Op weg hier naartoe kwam ik langs een veld waar erg veel kisten preserved stonden. Dat veld werd dus eerst even verkend. Dit blijkt het oude George AFB, bij de plaats Adelento te zijn. De gebouwen staan er nog en werden dit weekend gebruikt door Marines vanuit Miramar. Zij hadden een oefening in Urban Warfare, waarbij je het schieten in de oude housing area goed kon horen. Voor deze oefening hadden de Marines ook een leuk aantal helikopters meegebracht, die met toestemming van de LtCol. van buiten het hek werden vastgelegd.

Toen ik later op zoek ging naar het ALC, bleek dit hetzelfde veld te zijn. Maar aangezien ik geen vermelding van een Army-unit had gezien, ben ik niet teruggegaan om opnieuw te gaan zoeken naar UH-60´s. De buit was goed genoeg voor een Paaszondag.

De nacht werd in Barstow doorgebracht, zodat de volgende ochtend meteen met Barstow-Daggett begonnen zou kunnen worden. Helaas is het ook hier niet meer zoals enkele jaren geleden, toen men daar helemaal geen problemen had met bezoekers op het platform. Dit bezoekje werd dus zonder resultaat afgesloten. Opgemerkt moet wel worden dat deze eenheid een mooi nieuw gebouw heeft gekregen. Dat was ook wel nodig ook.

Daarna was het opnieuw de beurt aan Nellis. Hopend op een beter resultaat dan vorige week vrijdag. Gelukkig werd er nu wel gevlogen, maar de Red Flag missie was op een haar na binnen toen ik aankwam bij het veld. ´s Middags werd er nog een beetje door het eigen veld gevlogen, maar dat was niet om over naar huis te schrijven. Waarschijnlijk had dat te maken met een zandstorm die op het veld af koerste. Het was buiten nogal frisjes en stormachtig, maar in de auto was het lekker warm en kon ik vanuit de auto de binnenkomende kisten platen. Deze middag heb ik bij "Gate 2" van de autospeedway gestaan, en daar heb je voor de KC-135 met 500 mm. iets te veel, maar voor alle andere kisten kom je aan die 500 nog te kort om de kisten randje-randje te krijgen.

Bij "Gate 3" sta je ongeveer onder het punt waar de kisten indraaien voor de baan.

Toen duidelijk werd dat er toch een tijdje niet meer gevlogen zou gaan worden, ben ik de stek bij Hollywood Blvd maar weer eens op gaan zoeken, maar kon hier weinig gelezen krijgen. Toen opeens diverse KC-135´s gingen opstarten, werd het tijd om naar Cheyenne Av. te gaan om van daaruit de kisten tijdens het taxien proberen te lezen. Het was echter inmiddels tegen zessen geworden en het licht werd langzaam uitgedraaid. Tegen de tijd dat de grote aantallen kisten gingen vertrekken was het voortaan te donker om er nog iets van te kunnen maken. Helaas, hopen op een herkansing morgen.

Deze herkansing ging voorspoedig. De locale kisten vlogen al vroeg en de Red Flag missie begon rond 11:00 met de eerste take-off. De baanrichting was tijdens take-off richting desert, dus voor het lezen van de deelnemende kisten kon ik op Cheyenne blijven staan. Toen rond het middaguur de golf de deur uit was, werd het tijd naar de Speedway te gaan. Ik had de verwachting dat ze de baan wel zouden gaan draaien, want veel wind stond er niet en het zou de deelnemers enige tijd taxiën besparen.

Tegen 12:30 kwamen de eerste deelnemers weer terug, maar het bleef de hele middag goed doorvliegen, zodat een lunch er niet in zat.

Een van de lokale spotters had een lijst van alle kisten die op zondag nog op het platform stonden, waar ik bij mijn waarnemingen mijn voordeel heb gedaan.

Het bleek dat afgelopen vrijdag opnieuw een kist van Nellis was gecrashed, nu een F-15, waardoor het vliegprogramma die dag werd geannuleerd.

Morgen, woensdag, moeten er nog stuk of 7 tot 10 (afhankelijk van de kapotte kisten onderweg) Jaguars binnenkomen voor de Air Warrior. Deze heb ik niet afgewacht, omdat ik nog een beetje op Luke wilde gaan platen.

Halverwege de middag kwam ik op Luke AFB aan, waar volop werd gevlogen. Je kunt hier mooi bij de baan komen voor take-off en uitrol plaatjes. Je gaat dan onder de landing aan de noordkant van het veld (Industrial Road) door, en neemt daarna de eerste weg links (Reems). Deze weg gaat met een haakse bocht naar rechts, maar in deze bocht kun je een zandpad op, die naar een mooie stek leidt. Bij Touch and Go´s mogen ze echter wel iets langer hun landingsgestel uithouden, zodat er leukere actieplaatjes van te maken zijn. Ook hier minimaal 400 mm. op de dichtstbijzijnde baan, > 500 mm. op de verre baan.

Tegen het einde van de middag, toen de zon bijna onder ging, heb ik nog geprobeerd de kisten op het veld te lezen, maar mijn leesvermogen is te beperkt om hier met een 20x weg te komen met grote aantallen nummers.

Op donderdag dus nog maar eens een ochtend doorgebracht op Luke, om het af te leren. Van de Hornets was geen spoor meer te bekennen. Voor de rest werd er, zoals gewoonlijk, goed gevlogen. Om te platen zit je nu met tegenlicht, maar het resultaat valt toch niet tegen. De stek in de AIM 95/4 aan Camelback Road kon ik niet gevonden krijgen. Mogelijk dat op die stek nu een golfbaan is aangelegd, want vanaf de andere stek kon ik wel golfers zien lopen in de nabijheid van de roller. Andere punten heb ik niet echt kunnen ontdekken.

FOTO´S NOG NAKIJKEN

Hoewel het moeilijk is op een zo actief veld te vertrekken, moest het er toch een keer van komen. Na het middaguur werd koers gezet naar Phoenix Sky Harbor voor de ANG tankers. Deze had ik na aankomst ook al geprobeerd, maar toen bij het veld zelf. Daar waren ze enkele jaren geleden makkelijk te lezen, maar daar zijn inmiddels diverse loodsen gebouwd, waardoor het weer noodzakelijk is om naar University Avenue te gaan. De 36^th Street is een goede locatie gebleken.

De volgende geplande stop was op Williams Gateway, want hier zit Boeing met het onderhoud van de T-38. Alleen bleek dit veld te ver weg om in een keer te doen. Iemand vond het namelijk nodig op de mijn auto van de zijkant te voorzien van rubber en dacht dat een buitenspiegel ook niet echt nodig was. Daar stond ik dus, langs de kant van de weg. Tegenpartij was er tussenuit geknepen en ik kon wachten op de Arizona Highway Police. Gelukkig waren er enkele mensen zo vriendelijk de AHP te bellen en zich als getuige te melden, maar de dader is niet meer gevonden. Dus na het papierwerk van de AHP, kon de auto terug naar Alamo. Daar opnieuw het e.e.a. aan papierwerk, waardoor ik een uurtje of 3 later hetzelfde punt opnieuw passeerde, maar nu in een andere auto.

Boeing heeft zijn hangaar iets voorbij de civiele terminal, net voor de shed met de befaamde F-104, met de registratie N104.

Nu snel richting Tucson, want daar wil ik morgen toch nog een aantal F-16´s van de Verenigde Arabische Emiraten zien. Dit blijkt geen probleem te zijn. Ook hier wordt goed gevlogen en de (zeer vriendelijke) lokale politie wijst me zelfs op een perfecte locatie om te platen, zijnde onder de verkeerstoren. Er werden namelijk mensen zenuwachtig toen ik een klein half uur bij het hek in de landing stond te fotograferen. Je kunt hier ook de kisten in de sheds lezen, dus 2 vliegen in 1 klap. Het is echter wel opletten, want de UAE F-16´s krijgen ook de AZ-code op de staart, wat het dus lastig maakt om ze in de sheds makkelijk te ontdekken. Opvallend was wel dat de UAE-kisten een streep in de kleur van hun vlag iets diagonaal op de staart hebben en de eigen AZ-kisten het USAF-embleem hebben.

Daarna was het tijd om even naar Davis Monthan te gaan kijken. Hoewel ik hier morgen toch naar de open dag ga, kan het toch geen kwaad om een beetje naar de binnenkomende kisten te kijken en de eigen kisten op te zoeken.