Deze houden we er in

Hoewel ik niet direct een baan heb waarbij je al het reizen nu meteen zou verwachten, heb ik er inmiddels de vijfde VS-trip voor het werk weer op zitten. Dit jaar was de aanleiding een conferentie in Nashville, TN. In de planningsfase had ik de handicap dat ik bezig was een vlucht te regelen met een KC-135 van de Ohio ANG, die vorig jaar met 2 kisten op Volkel stond. Dit zag er hoopvol uit, maar op het laatste moment konden ze het toch niet tijdig rond krijgen. Hierdoor was het dus niet te doen om andere basisbezoeken te regelen, want ik moest natuurlijk wel flexibel blijven voor de Ohio guard.

De donderdagavond voor het vertrek heb ik dus op het laatste moment de route compleet omgegooid, wat een voordeel is als je dus niets geregeld hebt gekregen. Op die manier zou ik zo min mogelijk tijd verliezen door de weekenden.
Op zaterdag 4 maart werd het vliegtuig naar Memphis, TN genomen. Na de ervaring van het kwijt raken van een deel van de bagage vorig jaar, wilde ik dat dit jaar absoluut voorkomen. En aangezien ik toch een eigen programma had gepland, hoefde ik maar weinig rekening te houden met het reisschema van mijn collega’s die enkele dagen later zouden komen.
Het was inmiddels donker toen ik in Memphis aankwam, dus het spotten van de eerste kisten zou moeten wachten tot de volgende dag.
Na enig zoeken, bleek dat de Galaxy’s pal tegenover de uitgang van de autoverhuurmaatschappijen staan. Dus mocht je ze ooit gaan opzoeken, plan “Rental road” in je navigator en je kunt ze redelijk eenvoudig lezen vanaf het parallelweggetje bij deze verhuurmaatschappijen.

Na deze kisten gelezen te hebben, was het tijd om een stukje te gaan rijden. De eindbestemming voor vandaag is Barksdale, bij Bosier City in LA. Vlak voor mijn vertrek kreeg ik door dat het hier makkelijk spotten zou zijn, dus maar even snel erbij gezet. Na eerst even het museum verkend te hebben, bleek het eigenlijk te vroeg om onopvallend iets fatsoenlijks op het platform te kunnen lezen. De zon stond gewoon onder een verkeerde hoek op de enkele B-52’s op het platform. De tip om in de housing area op de picknickplaats te gaan zitten leek mij niet zo geslaagd, zeker niet ’s morgens zo vroeg. Dus de buit is hier een beetje tegenvallend. Mogelijk dat je op een ander tijdstip (later op de dag, rond het middaguur) beter kunt benutten.

Na ook nog even het museum binnen bekeken te hebben was het tijd om maar weer verder rijden, richting Meridian, MS. Onderweg gaf mijn navigator een melding dat ik in de nabijheid (minder dan 5 kilometer) van een vliegveld zou zitten en aangezien ik die tijd wel kon missen, werd de afslag naar Monroe RAP even later genomen. Uit eerdere trips had ik de ervaring dat deze regionale vliegveldjes nog wel eens militaire gasten ontvangen voor een nacht- en/of een tankstop.
Ik was dan ook blij om de T-39 te zien taxiën, maar controle in de Scramble database leerde dat deze kist inmiddels civiel was geregistreerd. Jammer!

De volgende dag werd begonnen bij Meridian Key Field, waar de tankers van de Mississippi ANG staan gebaseerd. Daarnaast is het bezoekersplatform makkelijk toegankelijk en zou men hier ook gewend zijn dat er spotters even stoppen om de kisten te lezen. De stek is eenvoudig te herkennen als de oude verkeerstoren. Vanaf dit punt kun je ook de KC-135’s aan de andere kant van de baan lezen.
Je kunt gewoon de aanwijzingen naar de terminal volgen, maar uiteindelijk moet je iets noordelijker op de US-11 zijn.

Na Key Field werd richting NAS Meridian gestuurd. Hoewel ik op kaarten en dergelijke al wel had gezien dat dit veld geheel in de bossen ligt, wilde ik het toch even gaan verkennen. Helaas heb ik er geen punt gevonden waar ik de vliegactiviteiten op een zodanige manier kon waarnemen, dat er nog van spotten gesproken kan worden. Er zijn door mij wel een stuk of 8 T-45’s waargenomen, maar niet gelezen.
Dus dan maar doorrijden naar het volgende doel, dat we bij eerdere tripjes in deze regio niet gevonden kregen, het Auxiliary veldje van Columbus AFB. Dit keer kreeg ik het wel gevonden, maar hoewel de weg “Airbase road” heet, vanaf het dorpje Shuqualak, bij de kruising van de Ms-39 en de US-45, kom je nog steeds niet echt dicht in de buurt van de baan. Op dat moment was er een T-37 t/g’s aan het oefenen, maar behalve aan typeherkenning heb je hier aan alle andere spotterkwaliteiten helemaal niets. Een poort of iets wat daarvoor door zou kunnen gaan heb ik aan deze weg, eigenlijk meer een zandpad, ook niet gezien.
Ook Columbus werd aan een nader onderzoek onderworpen, want in 1995 was hier van buitenaf behoorlijk wat te zien. Maar hoe ik ook zocht, het lijkt erop dat rond dit veld de hekken en wegen behoorlijk zijn verlegd, want er is gewoon niet meer in de buurt van de lijnen te komen.
Dan maar doorrijden naar Tupelo, in het noorden van Mississippi, want daar hebben we in 1995 een army veldje laten liggen, zonder het te weten. Hier staan nu OH-58D(I)’s gebaseerd, maar zoals je weet moet je hier bijna bovenop staan om ze te lezen. Dus ook hier, wel een stuk of 3 gezien, maar geen gelezen. Mijn verwachting is dat ze op uitzending zijn, want het zeer grote platform was vrijwel leeg. Het platform ligt in de buurt van de terminal, dus als je het zoekt moet het niet te moeilijk zijn.
Gezien de ingehaalde tijd, kon er even een bezoek gebracht worden aan het geboortehuis en het bijbehorende museum van Elvis Presley, dat ook in Tupelo staat.
Na ook nog even een natuurlijk gevormde brug in het noorden van Alabama bezocht te hebben, werd het toch inmiddels echt tijd een overnachting te zoeken.
De volgende dag was dan weer een veld aan de beurt met grote grijze kisten, dus dat zou geen probleem moeten zijn. Jammer dan, want McGhee Tyson is in nogal heuvelachtig terrein gelegen, waardoor de kisten dus of “onder de baan” staan of er gewoon teveel gebouwen voor staan. Het enige wat ik heb gelezen was dus een LearJet bij General Aviation, in de buurt van de terminal.

Nu werd het langzaamaan tijd om richting Nashville te gaan, want daar word ik geacht de volgende dag voor het werk enkele vergaderingen bij te wonen. Maar niet voor eerst nog even in het schemer het veld verkend te hebben voor een later bezoek.
De Herculessen zijn te vinden aan de zuidkant van het veld. Als je van te terminal afkomt richting het zuiden over de Tn-255 tot aan de kruising met de Tn-1/US-41/US-70 (je mag kiezen, want het is allemaal dezelfde weg). Daar ga je rechts, waarbij je langs de poort komt. Vlak na de poort heb je een weggetje naar de sportmuggen, en daar heb je goed zicht op de Herc’en. Veel tijd heb je hier niet nodig. De andere kant van de kruising zou misschien ook nog wel mogelijkheden bieden, maar dan sta je bij State Police HQ op de stoep, wat mij niet zo verstandig leek.

Na mijn collega’s weer op het vliegtuig gezet te hebben kon ik mijn trip vervolgen. Natuurlijk eerst even de Herc’en van de TN ANG opgezocht, want daar had ik in de afgelopen dagen absoluut nog geen tijd voor gehad.

Na Nashville was het de beurt aan Louisville, KY. Dit zou mijn de enige nieuwe staat worden tijdens deze trip, dus duimen dat er ook iets gescoord zou kunnen worden, want dan kan deze staat ook in de database worden opgenomen.
De Herc’en van de Kentucky ANG zijn nogal lastig te vinden, tenminste als je ze ook nog wilt lezen. Vanaf de snelweg kun je ze zo zien staan, maar om op het weggetje in de buurt te komen moet je toch echt een zéér goede kaart hebben. Om je het zoeken te besparen, je moet op de snelweg (I-65) afslag 130 nemen en dan via de andere kant van de snelweg een backtrack naar het noorden te maken. Deze parallelweg, de Ky-61 heeft een mogelijkheid om onder de snelweg door te gaan richting het veld, de Standiford Lane. Hier is nog een oude poort van de ANG zichtbaar, maar deze is compleet gebarricadeerd. Niet dat dat iets uitmaakt, Het is zelfs beter, want nu loopt er ook niemand op je vingers te kijken. Vanaf dit weggetje, wat ook naar enkele bedrijven leidt, is het makkelijk de kisten te lezen.

Na deze succesvolle missie werd het tijd nog enkele mijlen te maken om de volgende dag niet te laat in Columbus, OH aan te komen, want er zou wel een mogelijkheid zijn om de kisten op het platform te platen.
Maar voor het zover was, werd eerst nog even het tweede veld in Kentucky bezocht. Mijn navigatiesysteem kende het vliegveld niet, maar de routeplanner gelukkig wel, waardoor ik toch een goede indicatie had waar het gevonden zou moeten worden. Het bleek dat dit veld tevens het HQ van de KY ANG was gevestigd en enkele andere state agencies.
Maar ondanks dat HQ, van de kisten aan de overkant van het veld was niets te zien.
Toen ik richting de civiele terminal (niet meer dan een vervallen schuurtje) reed, stond er tot mijn verbazing een C-23. Ik ging er in eerste instantie vanuit dat deze niet meer operationeel zou zijn, maar alles wijst erop dat die nog gewoon in dienst is.
Voor dit veldje moet je vanaf de I-64 afslag 53 naar het noorden nemen, de US-127 op. Bij de kruising met de US-60 ga je linksaf en na ca. 200 meter weer rechts. Hier zitten ook de State Police e.d.

Na Frankfort werd dus koers gezet naar Columbus, waar de OH ANG staat met haar KC-135’s, in de hoop even met de contactpersoon een gesprekje te hebben en de kisten op het platform te platen. Maar helaas, er was niemand aanwezig, behalve de bewaking die niet van plan was mij het veld op te laten. Dus hier werd onverrichter zake het plan voor de volgende dag gemaakt. De zondag zou een toeristische invulling krijgen. De vraag was alleen of die wel of niet vliegtuig gerelateerd zou zijn.
Nu ben ik niet zo’n museumbezoeker, dus WP werd even operationeel gedaan en het museum heb ik gelaten voor wat het was.
Nu was het wel even zoeken naar de goede stek bij WP, want het is een groot complex en voor de operationele kisten moet je dus niet bij het museum zijn, maar helemaal aan de noordkant. Bij de oude hoofdpoort kun je net voorbij de stoplichten even in de berm stoppen zonder het overige verkeer tot last te zijn. Daar kun je het complete platform overzien. Vroeger stond je hier vol in het zicht van de wacht, maar die is nu dus weg.
De Lifters zouden op dit moment al buiten gebruik zijn, dus die heb ik daarom als “preserved” aangemerkt.

De invulling voor de zondag werd dus echt toeristisch. De vorige keer dat ik hier in de buurt was moest ik plotseling uitwijken voor een paard en wagen van een Amish. Om het geheel nu toch nog een beetje cultureel te houden, besloot ik richting Fort Wayne te rijden, want iets ten noorden van daar zit volgens internet een Amish gemeenschap. Maar ondanks die berichten was er weinig van te zien. Enkele traditionele paard en wagen combinaties heb ik waargenomen, maar net als hier lijkt ook daar de streng traditionele gemeenschap erg klein geworden en is er alleen nog voor toeristen een winkeltje en museum ingericht.
Een positieve verrassing was overigens de spottersplek op Fort Wayne, vlak bij de terminal. Je hebt hier goed zicht op het platform en de kisten komen op redelijke afstand van je voorbij getaxied van en naar de baan. Deze spottersplek werd zelfs bezocht door families die even “vliegtuigjes kwamen kijken”.

Op de maandag kwam ik compleet ongepland langs Grissom AFB. Dat was dus even schrikken, maar toch maar even de afslag naar het veld genomen vanaf de US-31 om te kijken of er nog iets te zien zou zijn. Want met de recente sluitingen van bases zou deze ook zo maar leeg kunnen zijn. Op weg naar de poort kom je eerst langs het museum. Hier lag een T-2 op de parkeerplaats, alsof die er gisteren was neergelegd. Na controle van de inmiddels bekende Scramble database, was deze kist al in september hier waargenomen, dus wat de bedoeling hiervan is ontgaat mij enigszins. Hij zag er nog goed uit, maar zo buiten de hekken in weer en wind, zou het in Nederland al lang niet meer herkenbaar zijn geweest als vliegtuig.
Als je van het museum de weg verder vervolgt kun je enkele kisten op het platform lezen. Verder kun je iets verder naar het zuiden, bij de ingang naar de gevangenis, ook richting het veld rijden. Maar hier heb je dan geen heatwaves en een hoge vergrotingsfactor nodig om de kisten op het platform te lezen.

Na Grissom werd ook Terre Haute nog even bezocht, maar hier was niets zichtbaar. Het was maandag, en dan heeft de ANG de rustdag. Jammer.

Toen een kennis van me hoorde dat in naar Nashville zou komen, vroeg hij of ik ook nog bij zin school in de buurt kwam. Dat kan natuurlijk altijd geregeld worden, dus werden de dinsdag en woensdagochtend ingevuld met “werk”. Je moet nu eenmaal bepaalde contacten warm houden, zodat je nog eens vaker naar de VS “moet” voor de baas.
Toen ik dan ook in de vroeg middag langs Scott AFB kwam, zag ik vanaf de snelweg een KC-135 taxiën. Dat had ik niet verwacht, want Scott is toch echt niet zo open, dus snel gedraaid en naar het veld “Mid America” gereden, wat min of meer aan Scott vast zit. Die KC was natuurlijk inmiddels uit het zicht verdwenen in de bossen, maar tot mijn verrassing stonden er wel enkele leuke uitgeweken kisten van Vance. Nu moet je weten dat in de nacht van maandag op dinsdag in de regio zoveel sneeuw gevallen was dat dinsdags vrijwel alle scholen in de St.Louis de deur gesloten hielden. Deze kisten zaten ook nog behoorlijk onder de sneeuw, dus waarschijnlijk waren ze al op de maandag aanwezig.

Daarna werd de route naar Memphis weer ingezet, want daar zou ik de volgende dag het vliegtuig moeten hebben. En één ding wil ik dan niet meer doen, en dat is van alles nog moeten ompakken voordat ik naar het vliegveld ga. Dus werd ook hier een toeristische dag ingepland. Na het bezoek aan de geboorteplaats van Elvis, moest dan nu ook het graf maar bezocht worden. Dit is op het landgoed “Graceland”. Maar niet getreurd, Elvis had 2 privévliegtuigen, die beide zijn tentoongesteld bij het museum. Het zijn een Convair 880. N880EP, en een Lockheed JetStar N777EP.
Uiteraard werd voor het inleveren van de auto, die inmiddels 3.700 mijl meer op de teller had staan, ook nog een keer het platform van de Tennessee ANG geïnspecteerd.