Op het noordelijke eiland liggen de 2 nog operationele velden, die beiden viewing areas hebben.

De vlucht met de ZK-NCL verliep voorspoedig en na aankomst op Auckland moesten er eerst nog enkele essentiële zaken gekocht worden, zoals een paar pakjes shag voor Pieter en verloopstekkers voor mijn elektrische apparatuur. Daarna kon ik dan eerst in de rij gaan staan voor de immigratie en papierencontrole. Om daarna de koffers op te kunnen pikken en opnieuw in de rij te gaan staan, om te laten controleren of je geen agrarische producten mee naar binnen probeerde te brengen. Australië en Nieuw-Zeeland zijn hier erg streng op, om te voorkomen dat er allerlei besmettelijke ziekten het land binnenkomen. Ook je bagage wordt bij aankomst ontsmet, voor je het van de band kunt halen.
Na een dik uur was ik dan eindelijk door alles heen en kon de huurauto worden opgehaald. Dit keer een Mazda6, maar wel met het stuur aan de "verkeerde" kant. Want ze rijden hier namelijk links, net als in Engeland. Alleen zitten hier de hendeltjes dus ook omgedraaid, want in Engeland meestal niet zo is. Maar na een dagje rijden gaan de ruitenwissers al een stuk minder vaak aan bij het nemen van een bochtje :-) Nu had ik die ruitenwissers de eerste avond, op weg naar het hotel meteen al nodig. Het was maar een graad of 15, tegen een graad of 30 in Hawaï. Dus dat scheelde een jas. De regen en wind zijn dan ook meteen een stuk minder aangenaam.

Van Nieuw-Zeeland bestaat (nog?) geen digitaal kaartenmateriaal, dus het is een beetje behelpen. Helemaal midden in de stad, want voor je dan weer gevonden hebt waar je nu eigenlijk bent ... Maar het hotel werd gevonden en de nacht was een heel stuk lekkerder/koeler, zodat ik weer een keer goed kon bijslapen.

Omdat je dus de datumgrens over gaat van Hawaï naar Nieuw-Zeeland, is het dus al meteen weer dinsdag als je de eerste dag iets gaat doen. Deze dag is dan besteed met een bezoekje in de ochtend en late middag aan Whenuapai, het vliegveld bij Auckland en een stukje sightseeing van "Noordland". 's Middags bleek er een Orion bij te zijn gekomen, die vervolgens ook vrij vlot vertrok. Een gelukkige terugkeer naar die veld dus. Helaas was er geen enkele Hercules te ontdekken. Maar morgenochtend probeer ik het nog een keer, voor ik naar mijn eerste afspraak ga en op weg naar het zuiden van Noordland.
Nieuw-Zeeland is mooi groen, heuvelachtig (soms Noord-Zwitserland achtig, dus iets meer dan heuveltjes, maar geen bergen). Het is weids en er is nog ruimte in overvloed.

De woensdagochtend werd ook eerst nog even een bezoekje gebracht aan Whenuapai, om toch zoveel mogelijk profijt te hebben van dit veld. Het leverde twee nieuwe Sea Sprites op, waarvan er ook nog eens een ging vliegen. Aangezien er niet echt veel activiteit op het veld was, had ik besloten toch nog even naar de SkyTower in Auckland te gaan. Deze hoogste toren van het zuidelijke halfrond (328 meter hoog) kun je tot 220 meter hoogte bezoeken, Het lijkt een beetje op de CN-Tower in Toronto, met liften aan de buitenkant en 2 observatieniveaus.



Toen dat stuk toeristisch was afgerond, werd koers gezet naar de familie Melis in Clevedon, een neef van Pieter, mijn zwager. Ik kwam daar net rond 12:00 uur, waardoor de lunch hier voor mij klaar stond.
Het bleek dat Marieke mij herkende van of de MAVO of als medewerker van het ROC, waar zij ook gewerkt bleek te hebben tot ze een jaar geleden emigreerden. Harold moest rond 14:00 de koeien naar de stal halen, om ze te melken. Het duurt ong. 45 minuten voor de koeien om naar de stal te komen, ze staan dan ook niet in de wei naast de stal.
Na hier afscheid genomen te hebben, werd de dag beëindigd in Rotorua, een omgeving bekend van de geisers en thermische bronnen en vulkanische activiteiten. Dat hoop ik morgen te zien, op weg naar Ohakea en Palmerston North, waar ik Pieter Janssen zal bezoeken.

Voor ik Pieter zou ontmoeten, was er eerst nog even een beetje tijd om Ohakea al vast een keer te bekijken. Op zich geen slecht veld om van buitenaf te doen. Zeker als de heatwaves eenmaal zijn verdwenen. Net als op Whenuapai hebben ze ook hier maar een hekje van een paar draadjes en paaltjes van hooguit 1,25 meter hoog. Zo'n Gilze-idee.

De vrijdag werd de gehele dag op Ohakea doorgebracht. Er werd ontzettend goed gevlogen door de CT-4, trainingstoestellen en de UH-1's. De MB339's werden 's morgens naar buiten gesleept, maar uiteindelijk gingen er maar 2 van de 8 vliegen. Ook de Bell 47'jes lieten zich gelden en bleven ook regelmatig opstijgen, landen, crew wisselen en weer opnieuw aan de gang.

Vandaag ook nog even flink geschrokken. Ik dacht mijn notitieboekje kwijtgeraakt, maar waar .... ??? En daar stonden nog aardig wat dagen in die nog in de database verwerkt moesten worden. Ik denk zo'n beetje de laatste 2 jaar. :-((
Ik hoopte maar dat ik het gewoon ergens heb neergelegd en er overheen kijk.
Toen we 's avonds weer aan het zoeken gingen en opnieuw niks gevonden kregen, werd de hoop om het terug te vinden wel erg klein. Totdat ik de kaart van Nieuw-Zeeland moest hebben en ook die onvindbaar was. Twee zaken kwijt raken is wel erg bizar, tot Pieter opeens bedacht dat ik enkele spullen van de voorstoel in de kofferbak had gegooid de avond ervoor. Dus snel gekeken, en gevonden. Wat een opluchting.

Zaterdag werd er eerst nog even (onbedoeld) uitgeslapen, om vervolgens de weg op te gaan naar Wellington. Een kleine 250 km. verderop. Hier staat de InterIslander gepland. Maar aangezien ik toch nog een beetje tijd over had, kon ik ook nog even het vliegveld bekijken, waar overigens niks militairs te zien was, en het Nationale Museum "Te Papa", waar de geschiedenis van Nieuw-Zeeland wordt verteld. Van de geografische omstandigheden, de bevolkingsbewegingen, de natuur en de verschillende culturen.
Ruim op tijd was ik bij de boot, dus geen stress. Het hotel voor vanavond is ook geboekt, dus dat hoef ik alleen nog maar zien te vinden in het donker.

Op zaterdagmiddag had ik de boot naar het zuidelijke eiland. Het water tussen Noordland en Zuidland, "Cook Strait", is op zich niet zo heel breed, maar je moet door een stel fjorden heen voor je in Picton, op Zuidland, bent. Helaas was het te donker om hier leuke plaatjes van te maken, maar een zonsondergang zat er toch wel weer bij. Bij aankomst stond opnieuw een Mazda6 op me te wachten. Wel één met iets meer ervaring, maar hij doet het nog steeds erg goed.



Na een overnachting in Picton, was ik van plan om naar de westkust te gaan. Het bleek dat die afstand op zich wel meevalt, maar de route niet. En omdat in de omgeving ook al veel bergen, zee, meren, etc. te vinden zijn, ben ik maar hier in de buurt gebleven. Uiteindelijk ben ik uitgekomen in Nelson.
Je kunt hier in een uur tijd van zandplaten in de zee midden in de bergen van Zwitserland zitten, met de bijbehorende kronkelwegen. Nu mag je hier buiten de bebouwde kom 100 km/h, en dus ook op die weggetjes, maar dat leek mij nu niet echt verstandig. Bij een 40-50 op het recht stuk was het echt wel op en in sommige bochten was het stapvoets. De afgronden zijn mij toch iets te steil om zomaar vlot op af te jakkeren.
Gisteren en eergisteren was het nog weer voor een dikke jas, vandaag was blouse met korte mouwen met T-shirt ook al voldoende en soms zelfs nog net iets teveel. De airco van de auto mocht de temperatuur in de auto op comfortabel niveau houden.