Maandagavond had ik mijn eerste sociale afspraak al gepland staan met een collega van Santa Clara University, vlakbij San Francisco. Na een paar uurtjes gegeten en bijgepraat te hebben, was het tijd om het motel op te zoeken, want ik had al een lange reis achter de rug.

Dinsdagochtend heb ik na een redelijke nachtrust, eerst maar eens Moffet Field opgezocht. Volgens de beschrijving van de Scramble zou het hier niet al te moeilijk moeten zijn om het een en ander te lezen. Helaas bleek dat behoorlijk tegen te vallen. Ook hier is men bezig de hekken en toegangspoorten te verplaatsen, waardoor je, als je al stopt waar het niet mag, ook nog eens meteen in het zicht van de bewaking staat, op H-street. Niet erg bevorderlijk dus voor een vlotte afhandeling, als je die dag toch ook nog iets meer wilt gaan doen. Daarom kan ik niet meer zeggen dan dat er 2 M/HC-130's stonden en 4 HH-60G's.

Daarnaast zou er bij het bezoekerscentrum nog het een en ander tentoongesteld staan. Nu lijken mij een Starlifter en een F-104 niet meteen makkelijk weg te stoppen te zijn, maar van beiden heb ik geen spoor gevonden bij het visitor center.

Daarna ben ik in de file richting het noorden van San Fancisco aangesloten, om de toeristische hoogtepunten te gaan bezoeken. Dit zijn voor mij de oude trams, voor de "oudere jongere" bekend uit de serie "The Streets of San Francisco", het oude gevangeniseiland "Alcatraz" en de beroemde "Golden Gate Bridge". Als je op de linkjes klikt, krijg je de plaatjes te zien.
Daarna was het tijd om de huurauto weer in te leveren en te wachten op de vlucht naar Hawaï.

Na het ophalen van de huurauto, bleek dat het navigatiesysteem behoorlijk veel moeite had om de satellieten te vinden. Dan pas merk je hoeveel je op zo'n apparaat gaat vertrouwen, want het duurde wel een uurtje of 2 voor ik in het donker in de drukke stad het hotel gevonden had. En zelfs dat alleen nog maar na het vragen aan een politieagent.
Op de woensdag werd eerst even uitgeslapen, want we hebben het inmiddels wel over een tijdsverschil van 12 uur met Nederland, waar mijn biologische klok nog niet helemaal op is ingesteld. Tijdens het openen van de koffer bleek dat enkele zakjes met waspoedertabletten het begeven hadden tijdens de vlucht, waardoor het waspoeder zich door de hele koffer had verspreid. Dus dat eerst maar even opgeruimd, om daarna toch maar een een ontbijtje te gaan nuttigen.
Wat een hitte hier. Het lijkt wel Nederland hartje zomer. Een graad of 30 met een behoorlijk vochtige lucht, niet iets om meteen erg blij van te worden. Zelfs bij het denken aan bewegen word je al klef. Maar desondanks toch vandaag maar eens de omgeving te voet verkend. Wat is er dan zoal in de buurt, nou Waikiki Beach, het strand dus. Met aan het strand ontzettend veel winkeltjes. Ook in de buurt van het hotel zit "International Market", wat meteen zorgt voor zeer vele kleine winkeltjes en kraampjes met allerlei spullen en prullen.

Tijdens de wandeling van het strand terug richting hotel, kwam ik ook nog langs een museum, waar boven op het dak een AH-1S Cobra (de 67-15796) was geplaatst. Het bleek om het lokale Army-Museum te gaan, met daarin de historie van het Hawaiaanse leger, danwel Hawaianen die in het Amerikaanse leger hebben gediend.
Omdat het midden op de dag toch veel te heet is om iets te doen, was dat dus een mooie tijd om op internet maar eens even iets te updaten.
In de krant van dinsdag stond dat de dag ervoor, dus maandag, de Blue Angels waren aangekomen op Kaneohe Bay, voor de open dagen komend weekend.
Op woensdagavond heb ik ook maar eens geprobeerd de zonsondergang op Waikiki Beach te fotograferen. Hierin was ik zeker niet de enige, maar de meesten waren met zo'n "rits-rats"-digitaal dingetje bezig. Dan kom je toch wel iets te kort aan instellingen.

De donderdag heb ik het eiland maar eens verkend. Gelukkig heeft de PDA de satellieten inmiddels weten te vinden en was er geen vuiltje meer aan de lucht om weer lekker makkelijk van de (gratis gedownloade) TomTom-software gebruik te gaan maken. Eerst werd de stek op Honolulu IAP/Hickam AFB geprobeerd. Volgens enkele bronnen zou de parkeerplaats aan het einde van Lagoon Drive een goed zicht moeten geven op de beide banen. Dit viel zeer tegen. Ik heb diverse kisten zien vertrekken op 10L, wat van hieruit onmogelijk te lezen is. Er ging welgeteld 1 KC-135 en 1 P-3 vanaf 10R, en daar sta je dan wel bijna bovenop. Al in inkomende verkeer kwam ook op 10L, dus compleet onbruikbaar. Daarom ben ik op zoek gegaan naar een stek in de landing. Dit zou dan aan de andere kant van "Pearl Harbor" moeten zijn, maar hier sta je vervolgens of midden in woonwijken, wat me niet zo verstandig leek, of zo ongunstig dat je er ook weinig mee zou kunnen. Gelukkig zat aan Lagoon Drive het Honolulu Community College, die enkele ex-militaire toestellen voor de opleiding buiten had staan. Na even gevraagd te hebben of ik ze zou mogen platen, bleek dat absoluut geen probleem. De leerlingen zaten in de klas, dus die zou ik ook niet voor de voeten lopen.
Toen ben ik maar doorgereden naar Wheeler AAF. Hier zouden van buitenaf in ieder geval enkele Chinooks te lezen moeten zijn. Nu kwam ik van de verkeerde kant aangereden en was het eerste dat ik zag een stel gate-guards op een grasveld bij de poort aan Kamehameha Hwy 77/80/99. Ook hier deed men niet moeilijk om ze even te mogen platen. Net achter een betonnen muur zag ik de rotorkoppen van de Chinooks, maar dus nog compleet onleesbaar. Gelukkig werd na het verlaten van de poort meteen duidelijk dat deze dus aan de overkant van de weg bij de volkstuintjes te doen moesten zijn. Jammer genoeg heb ik ze niet allemaal kunnen lezen door de heatwaves. Maar de meeste hadden een grote code voorop staan.
Na dit gescoord te hebben, ben ik het eiland maar eens toeristisch gaan verkennen. Het valt op dat rondom het hele eiland gesurfd wordt. De stranden zien er schoon uit en overal is wel publiek aan het zonnen, surfen, zwemmen, dobberen, etc. De weg rond het eiland is dan ook een redelijk drukke weg, omdat iedere toerist deze weg even afrijdt.
Nu ik toch aan de andere kant van het eiland ben, kan ik net zo goed even gaan kijken hoe de situatie op Kaneohe Bay is. De bedoeling is dat ik hier morgen in de landing probeer te gaan zitten om de aankomst van de kisten voor de open dag te pakken. Tijdens de rit naar Kaneohe Bay, zag ik opeens de Blue Angels de show vast oefenen. Aan het gedrag van enkele andere auto's op de weg te oordelen, waren meerdere bestuurders hierin geïnteresseerd.

Pearl Harbor heb je dus ook met een uurtje wel bekeken. Zeker als je een uur moet wachten op een film over de aanval op Pearl Harbor, op 7 december 1941, en een boottochtje naar de USS Arizona, waar ze een bezoekersplatform op hebben gebouwd en voortaan als gedenkplaats wordt gebruikt. Daarom dat ik het toch niet kon laten om toch nog maar weer een keer naar Kaneohe Bay te rijden, wat maar een klein half uurtje rijden is, om te kijken wat de training voor de open dag van morgen zou gaan brengen. Nou niet zo heel veel dus, maar wel enkele leuke plaatjes van de Blue Angels, die precies over het hiervoor beschreven park kwamen.

De open dag zelf was enigszins teleurstellend. Er stond maar van 1 unit een CH-53 op de static. Zelfs al het vliegwerk was van hetzelfde squadron. Verder mistte ik toch eigenlijk wel het USMC-spul. Zoals een F/A-18, CH-46, AV-8, UH-1. Gelukkig was ik al vroeg op het veld, waardoor ik al vroeg de plaatjes kon maken, drank kon inslaan en een plekje in de schaduw van een groot toestel kon innemen. Dat laatste was eigenlijk nog het belangrijkste, want het zou weer worm en zonnig worden later op de dag. Om 11:26 werd de show geopend, en het duurde tot ca. 15:30, toen de Blue Angels de show mochten gaan afsluiten. Nu denk je met een uurtje wachten de files van de parkeerplaatsen wel gehad te hebben. Nou niet dus. Het duurde nog een hele tijd voor ik van het veld af was. De TomTom had ik ook nu zeker weer nodig om me bij het hotel te brengen, want in het donker proberen de weg te vinden, is zelfs op Hawaï onbegonnen werk. Zeker met die straatnamen, die al helemaal niet uit te spreken zijn, laat staan te onthouden als je ze moet hebben.