In de ochtend werd East Sale opnieuw bezocht. Nu werd er meer gevlogen en ook de Beeches stonden buiten of waren zichtbaar in de openstaande hangaars. Alle PC 9's hadden het "Roulettes"-schema, wat het aannemelijk maakt dat het team gewoon een paar kisten pakt om mee naar een show te gaan. Op deze manier hoeven ze niet te zorgen dat specifieke kisten klaar staan voor het team. In de ochtend was er een "mass take-off" van 6 Pilatusjes. Dat leek wel erg veel op een oefening van het team. Dat bleek ook wel vlak na take-off, toen de kisten zich in formatie begaven en drie van de teamleden de wereld op de kop gingen bekijken. Na een 45 minuten ergens te zijn wezen oefenen, kwam het team terug met een looping aan de kop van de baan en een show-break voor down-wind. De ene helft ging links en de andere helft rechts, om voor final weer in elkaar te ritsen.Gelukkig gingen enkele van de Beeches vliegen, want de heatwaves maakten het lezen van de kisten op het platform erg lastig. De kisten in de hangaar bleven ongelezen.

Na een paar uurtjes op Sale ging de reis weer verder richting Nowra/HMAS Albatross. Dit is niet in één dag te doen, dus werd in Eden, aan de kust, overnacht.

Eden is een typische toeristenplaats. Er is nu niet echt veel te beleven, maar er zijn voldoende hotels, motels en vakantieparken om een beetje leven in dit plaatsje te brengen. Het was er echter nogal koud door de zuidelijke wind, die over de koudere oceaan komt. 's Avonds ging zelfs de kachel even aan, want dat was toch wel nodig. Ook de volgende dag, in de bergen, ging de thermometer terug naar 11 graden! Dat is dus niet helemaal waar ik nu aan gewend ben geraakt. Tijdens het nemen van de "kleine" detour kwam ik op die inmiddels bekende gravelwegen terecht. De locals rijden er als gekken, met een vaartje van de toegestane 100 km/h, maar ik houd het toch maar bij een 30-50 km/h. Dat leverde me nog een hagedis op, die op het zand lag te zonnen. Maar om toch terug te komen op de Princess Highway, moest ik nog een keer door de bergen heen om weer aan de kust te komen. Dus opnieuw klimmen, afdalen en slingeren. Maar aan het einde van de dag was ik toch in Nowra, waar de volgende motelkamer werd betrokken.

Toen ik 's morgens op Nowra aankwam, ging er een zeer leuke heli uit. Een grijze A.109 met allerlei bobbels, antennes, etc. Helaas had ik mijn camera nog niet gebruiksklaar :-(. Nu hoeft dat op zich geen probleem te zijn, want hij moest natuurlijk ook nog een keer binnenkomen. Nou, dat deed die dus op de andere baan, dus opnieuw geen plaat.
Het lijkt erop dat de hangaars en het platform bij het museum alleen voor training wordt gebruikt, want alle kisten (de Squirrels en en Sea Kings) die hiervandaan vlogen bleven in de buurt rondjes vliegen en landingen uitvoeren. Dat lijkt me nu niet iets wat de operationele jongens de hele dag doen.
Volgens de bediening in het café was het gisteren erg druk met vliegen. Dus ik denk morgenochtend nog maar eens een poging te gaan wagen. Wie weet dat ze dan weer beter hun best doen.

Donderdagochtend ben ik toch nog maar een keer op Nowra gaan kijken, je weet immers maar nooit, maar het was er nogal rustig. Er waren zelfs minder kisten buiten dan gisteren. Maar één succes heb ik er toch mee gehaald, want de '501' die ik gisteren niet kon platen, ging vanochtend opnieuw vliegen en gaf me daarmee de mogelijkheid deze toch vast te leggen. De bobbels die ik gisteren zag, blijken toch niet zo bijzonder te zijn. Het zijn gewoon een lier en een stel drijvers onder aan de romp. Maar daarmee is deze plaat niet minder welkom.
De '22' werd na een uurtje ook naar buiten gesleept, dus stond ook voor vandaag waarschijnlijk weer op de lijst om te gaan vliegen.

Na Nowra werd opnieuw een bezoekje gebracht aan Richmond. Een leuke nieuwe kist was de B.707 met een blauwe staart, die ik niet eerder heb gezien. Helaas bleef deze kist ongelezen, maar waarschijnlijk wordt die nog wel bekend.

Hier werd ook de nacht doorgebracht. Op die manier was het makkelijk om vrijdagochtend ook nog even een blik over het veld te werpen, voor de laatste kilometers richting Sydney werden afgelegd.
De laatste dag in Sydney werd nog even toeristisch doorgebracht. Vrijdagavond was ik weer in de "Darling Harbor" te vinden, bij het Opera House. Er waren enkele voorstellingen, die nogal wat mensen trokken. En de mensen die daar dan naar toe gingen, waren voor het merendeel gekleed in galakleding. Sommige vrouwen/meiden in wel erg opzichtige, luchtige jurkjes. Maar wel leuk om te zien hoor, ook om te zien dat je toch echt niet de enige bent die ze dan even na staat te kijken! :-) Of is dat juist het effect dat ze willen bereiken, maar dan ook niet klagen over "de mannen" hè.
Omdat het toch al wat later werd, werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook enkele plaatjes te maken met een ondergaande zon, waarbij de kleur van de omgeving toch net iets anders werd.

Zaterdag was dan natuurlijk zo'n typische "non-dag". Alles heb je al ingepakt, maar je moet nog een paar uur jezelf vermaken. Dus dan maar weer even Sydney in. Nu bracht een op hol geslagen navigatiesysteem me bij "Paddy's Market". Hier had ik eerder moeten zijn, want alles wat je maar kunt bedenken, zeker voor souvenirs, is hier te koop. De benedenverdieping is een beetje vergelijkbaar met de bazaar in Beverwijk, of dichter bij huis de Vrije Markt in Cuyk. De verdiepingen erboven hebben meer reguliere winkels en een verdieping met alleen maar allerlei soorten etenstentjes.

Inmiddels was het tijd om de huurauto in te leveren, maar dan moet ik natuurlijk niet vergeten ook de sleuteltjes even in te leveren ..., om de vlucht naar Singapore te pakken. De Australiërs willen trouwens ook als je het land verlaat weer van alles van je weten. Dus opnieuw een formulier om door de douane/immigratiedienst te komen. Na dit punt heb je de check van de handbagage en daar kwam ik er dus achter dat ik de autosleutels nog steeds in mijn bezit had. Een klein probleempje, want ik had me namelijk al "afgemeld" bij de immigratiedienst. Maar met achterlating van de laptop en cameratas, mocht ik toch even terug om de sleutels in te leveren en zonder problemen weer hel land uit te kunnen. Dat krijg je als je gewend bent dat bij het in inleveren van de auto iemand op je staat te wachten die meteen de kilometerstand noteert en de sleutels van je wil hebben.

Mocht je in de toekomst plannen hebben om in Australië te gaan spotten, houd dan rekening met de volgende data:
- Melbourne Cup, "DE" paardenrace voor de Australiërs. Bijna alles ligt stil
- 2 weken voor Kerst is de afsluitende week van OCU op Tindal, dus weinig OCU-kisten op Williamtown
- 1 week voor de Kerstvakantie wordt er al weinig meer gevlogen, omdat het personeel (en hun kinderen) dan al vrij zijn

En voor de Burger King fanaten onder ons, Burger King zul je in Australië alleen vinden op internationale terminals. De Australische naam is "Hungry Jack's". Dit heeft te maken met een, dacht hij zelf, slimme Australiër, die de naam "Burger King" in alle staten registreerde en hoopte op een flinke vracht geld van de BK-company om die naam te mogen gebruiken. Helaas voor die persoon koos BK gewoon een andere naam voor de restaurants hier.

De 9V-SMS, en Boeing 747-400, bracht me van Sydney naar Singapore. Voor Singapore moesten opnieuw immigratiepapieren worden ingevuld, omdat ik niet meteen doorvloog naar Nederland, maar 2 dagen hier rond zou kijken. Na aankomst verliep alles redelijk vlotjes. Met een paar minuten was je door de immigratie en stond een medewerker van de reisorganisatie mij op te wachten om me naar het hotel te brengen. Ze hebben hier wel erg harde bedden, maar ze bleken toch niet echt oncomfortabel te liggen. Maar als je er ging zitten, dan moest je toch echt je best doen er een deukje in te krijgen.
Op de zondagochtend kon niet worden uitgeslapen, wat niet nodig was omdat ik toch niet echt kon slapen, want om 08:30 stond het busje klaar voor de stadstour. Dan had ik in ieder geval de highlights van Singapore gezien. De tour ging eerst naar de "Merlion", het nationale beeldmerk van Singapore. Dit is een afbeelding van half vis en half leeuw. Een beetje als een zeemeermin, maar in plaats van de bovenste helft vrouw, is het nu een leeuw. Daarna werd een bezoek gebracht aan een Chinese tempel, waar diverse goden aanbeden kunnen worden, in de vorm van evenzoveel beelden. Om daarna de toch voort te zetten naar een fabriekje waar ze "schilderijen" van steen maken. Erg kunstig, sommige ook erg leuk, maar je moet er van houden. De volgende stop was een bezoekje aan de botanische tuin, waar de orchideeën worden gekweekt en nieuwe soorten worden ontwikkeld. Leuk om een keer te zien, maar ook hier zag je weer diverse planten die bij ons alleen in de huiskamer voorkomen. Hier werd mij ook meteen duidelijk waarom ze het in de huiskamers dan ook niet zo best doen, want ze houden echt van zeer vochtige, warme lucht met van tijd tot tijd een flinke regenbui. Dat komt in ieder geval in mijn huiskamer niet echt (meer :-)) voor. Om de tour af te sluiten in "Little India", waar veel winkeltjes met Indiase goederen en etenswaren zijn gevestigd. Hier vlakbij is ook een groot winkelcentrum met uitsluitend elektronica. Van computers, TV's, camera's en lenzen, etc. De verkopers staan duidelijk op provisie, want als je ook maar even durft stil te staan of een winkeltje durft in te lopen, word je meteen aangesproken en aangezien ik mijn camera nog bij me had, werd mij dan ook meteen geprobeerd een tele- of groothoeklens aan te smeren. De prijzen zijn overigens de helft van wat je bij ons zou moeten betalen en zelfs dan is 30-50% korting meteen te regelen! Maar ik was niet echt in de markt om iets te kopen, dus na een uurtje heb ik het daar maar voor gezien gehouden.

Het was tijd om Changi even te gaan verkennen. Uiteraard werd het observatiedek gezocht, maar blijkbaar toch in de verkeerde terminal. Ik zat in Terminal 2, met direct zicht op de 9V-SKA, de nieuwste aanwinst van Singapore Airlines, de Airbus 380. Deze staat altijd aan gate F31, volgens de meisjes van de informatiebalie. Volgens hen zou dit ook de enige publiek toegankelijke plaats zijn. De twee andere viewing areas kun je alleen bereiken als je een boarding pass hebt, dus ik hoop morgen een beter stekje te vinden.
Het nalezen van het AIM-artikel (on-line) bleek dat ik toch in Terminal 1 had moeten zijn. Dus dat werd op maandagmiddag uitgeprobeerd. Een hele dag rondhangen in een stad is niet iets voor mij, dus dan maar even het vliegveld opzoeken zonder bagage, als een soort voorverkenning. Het bleek dat het restaurant (waarschijnlijk recentelijk want er hingen nog briefjes) was verplaatst naar Terminal 2. En verderop kon je ook niet verder. Het enige dat ik hier kon zien was het bovenste puntje van het staartje van een KC-135. De rest van het zicht werd me ontnomen door een restaurant en een slurf. Dus ik denk dat we deze locatie gerust van het lijstje kunnen schrappen. De twee andere velden die ik had gepland, Paya Lebar en Tengah, heb ik toch maar niet bezocht. De voorbereiding was onvoldoende om in te kunnen schatten hoe de autoriteiten hier tegenwoordig op zouden reageren. Nu bleek het ook niet zo'n verkeerde beslissing van me geweest te zijn, want het regende toch al vanaf 11:00 continue. Dus dan was het echt een natte bedoening geworden.
Om 19:00 zou ik weer opgepikt worden bij het hotel, om naar het vliegveld gebracht te worden. Hier hebben ze dus, naar blijkt, een gratis onbeperkte internetmogelijkheid voor laptops met ethernetdraad en een 15 minuten limiet voor gastgebruik van de PC's die staan opgesteld. En er is zelfs stroom in je werkplek, dus je kunt maar door blijven gaan.

Na een vlucht van een kleine 15 uur, werd dan na 10 weken weer voet gezet op Nederlandse bodem. De route die werd gevlogen, was grofweg over India, Afghanistan, Iran, Turkije, Hongarije, Duitsland, om dan bij "Rekken" (bij Enschede) het Nederlandse luchtruim binnen te vliegen. Maar gelukkig stonden de stoelen iets ruimer dan normaal en had je een persoonlijk TV-scherm, waar je zelf de films en dergelijke kon kiezen.

Dat het hier iets kouder was dan waar ik aan gewend was geraakt, werd meteen duidelijk bij de uitgang van het vliegtuig. Het grondpersoneel stond met dikke jassen en handschoenen aan te wachten. Maar gelukkig is de terminal wel verwarmd, dus het was alleen een beetje frisjes in de slurf.
Bij thuiskomst bleek dat ook de buren toch wel een beetje blij waren dat ik er weer was, gezien de versiering van het huis.

Als afsluiting kan ik wel zeggen dat het jammer was dat de vakantie er weer op zat. Maar het is toch ook wel weer goed om thuis te zijn. Hoewel een lange periode als nu er in de toekomst waarschijnlijk niet meer in zal zitten, kan ik niet uitsluiten dat over enkele jaren Australië en Nieuw-Zeeland opnieuw op de planning worden gezet.