Rond half twee kwam ik bij Williamtown aan. Eerst ben ik even bij de civiele terminal gaan kijken, waar ook het onderhoud van BAE aan de Hornets wordt verricht. Hier stond de A21-31 buiten op een platformpje voor de hangaar.
Daarna heb ik even in de take-off gestaan op de viewing-area, maar dan sta je er te dicht onder om er iets fatsoenlijks van te maken. Zeker als je in de middag ook nog eens tegenlicht krijgt. Dus daarom ben ik een paar honderd meter doorgereden naar het café/museum en daar kun je dan lekker op het terras onder een afdak uit de zon de kisten onder een betere hoek zien. Helaas in de middag nog steeds met tegenlicht, maar de hoek is beter om ze te lezen. De camera en/of de de geheugenkaart beginnen kuren te krijgen. Ik hoop de laatste, dus morgen gaat de kleine kaart erin om te kijken of dat helpt, want platen die niet op de kaart komen kan ik achteraf ook niet meer lezen.

Williamtown deed het erg rustig aan op de dinsdagochtend. Gisteravond heb ik nog tot een uur of 11 kisten over horen komen, dus waarschijnlijk waren de piloten nog een beetje moe van het avondvliegen. Er vlogen vandaag voor de middag alleen een paar Hawkjes, die overigens ook pas laat begonnen, maar beter dan niks. Halverwege de ochtend kwam er nog een Herc binnenvallen en na een anderhalf uurtje ging die weer.
Daarna ben ik nog even bij BAe gaan kijken, maar daar stond nu niets meer buiten, helaas.

Rond het middaguur werd de rit voortgezet naar Richmond, het transportveld van de Australische luchtmacht. Dit blijkt een echt "hit-and-run"-veld te zijn. De auto even parkeren bij het informatiecentrum en de kisten staan voor je neus netjes opgelijnd. Met een beetje geluk kun je een Orion scoren, maar dan moet die wel even versleept worden, zodat je in de neuswieldeur kunt kijken. Toen ik aankwam stond de hangaardeur van de hangaar naast de brandweer open met een bare-metal Orion erin. Die had ik dus eigenlijk al opgegeven. Maar na een paar minuten zag ik op het platform opeens een Orion bewegen en kon ik nog net het nummer aan de binnenkant van het neuswieldeurtje lezen. Het was zwaar bewolkt, dus geen last van heatwaves. Tijdens de open dag op Edinburgh, was deze kist nog van 11 Sqn.

Omdat Richmond zo voorspoedig verliep, werd de reis maar voortgezet richting Nowra, waar woensdagochtend het museum bezocht zal worden om ook de operationele kisten te kunnen pakken. Het schema loopt dus behoorlijk in, want deze velden stonden pas voor volgende week gepland. Maar het geeft nu wel de mogelijkheid velden vaker en/of langer te bezoeken.

Op weg naar Nowra, kwam in onderweg nog een UH-1 op een paal tegen in een dorp bij het visitor-centre, de N9-3102/894. Aangekomen bij het veld, ben ik maar meteen naar het museum gegaan, omdat daar toch de beste faciliteiten zijn om te spotten. Dit was geen verkeerde keuze, want op dat moment werd de Skyhawk naar het museum versleept. Waarschijnlijk na een opknapbeurt of zo. Dat leverde dus de mogelijkheid op om deze kist buiten te platen. Na vervolgens het museum bekeken te hebben, werd positie ingenomen op het terras bij het restaurant. Je zit dan lekker hoog en met een beetje geluk komen de kisten netjes voor je langs gevlogen op redelijke hoogte. Dit kan leuke plaatjes opleveren. Tijdens de middagpauze kwam een Squirrel-vlieger naar me toe om te vragen wat er met de plaatjes gebeurde, want hij wilde er waarschijnlijk ook wel enkele van hebben. Na te hebben verteld dat ik die hier op de site zou zetten en de hobby uitgelegd te hebben, wilde hij wel een paar extra SGV-stickers hebben om op de Squirrels te plakken. Uiteraard heb ik hem meteen gevaagd of het niet mogelijk was een bezoekje te regelen, maar voor vandaag was dat niet mogelijk, maar ik kon hem mailen om een datum kort te sluiten. Ik ben benieuwd of het iets gaat worden, maar proberen kan altijd.
Het nummer van de Sea-Kings is erg lastig te lezen. Het staat erg klein in de staart, net voor het scharnierpunt. Maar aangezien het daar nogal snel smerig is van de uitlaatgassen, had ik enkele detailopnames nodig om het te vinden. Operationeel is het dus niet te doen.
Helaas werd er vandaag maar weinig gevlogen, want ze hadden een onderhoudsdag. Dit hield in dat er eigenlijk alleen maar testvluchten gemaakt zouden worden. Met zo weinig vliegbewegingen hield ik het halverwege de middag dan ook maar voor gezien en ben verder gereden naar Canberra.

Nu kan de TomTom niet alles weten, maar een stuk weg van 75 km. waarvan dik 50 km. wegens onderhoudswerkzaamheden in een gravelpad zijn veranderd is niet echt leuk meer. De volgende keer wordt dit stuk van de route door mij dan ook geweigerd. Het alternatief is normaal een half uur langer, maar onder deze omstandigheden waarschijnlijk korter en zeker minder vermoeiend. De omgeving was overigens wel erg leuk, maar met al die hobbels, kuilen, stof, etc. heb je toch niet erg veel tijd om daarop te letten.

Aangekomen op Canberra, stond bij de doorgaande weg "Fairbairns" al aangegeven, dus daar eerst maar eens gaan kijken. Daar zag ik aan de overkant van de baan 3 Herc'en staan in en bij een hangaar. Na een gedeeltelijk geslaagde poging gedaan te hebben deze te lezen, ben ik verder gereden op deze weg. En net aan de rand van het platform van de VIP-kisten hebben ze een grote parkeerplaats neergelegd. De kisten staan niet altijd onder een goede hoek, maar je kunt in ieder geval de kisten in de hangaar goed lezen. Toen ik later bij de civiele terminal aan de andere kant van het veld aan het rondrijden was, kwam ik langs de hangaar waar de Herc'en staan. Ook hier werd een nieuwe parkeerplaats aangelegd, maar aangezien de slagbomen voor het "betaald parkeren" nog niet gemonteerd waren, werd deze parkeerplaats door meerdere mensen gebruikt om naar de vliegbewegingen te kijken. Hier kon ik ook de 3e Herc in de hangaar lezen. Daarna was het langzaamaan tijd om een slaapplaats te zoeken, want de goedkopere motels zijn toch snel uitverkocht. Maar ook hier hebben ze inmiddels de Formule1-hotels, maar dan met eigen toilet en douche. Lekker makkelijk dus.

Mijn verjaardag werd dus doorgebracht in Canberra. Een rustig dagje, lekker een beetje toeristisch de omgeving verkennen, uiteraard zonder het veld te vergeten. In de ochtend was het platform leeg en bij Qantas Defence Services stonden nu 2 Herc'en buiten en was de hangaar gesloten. Volgens mij krijgen de J'tjes een nieuw kleurtje. Eerst waren deze lichtgrijs, maar nu opeens donkergrijs met een lichte onderkant. Het lichte neusje verraadde het.
Daarna werd het National War Memorial met een bezoekje vereerd. Dit is niet een standbeeld of zo, maar een echt nationaal museum over de militaire geschiedenis van de Australische strijdkrachten sinds begin 1900. Er staan ook enkele kisten tentoongesteld. Je kunt je hier best een aantal uren vermaken. Toen was "Telstra-tower" aan de beurt. Deze zendtoren is ook te bezichtigen, maar daar had ik nu even weinig zin in. Maar omdat deze toren zo karakteristiek is voor Canberra, moest ik er toch even naar toe. Om vervolgens het Space Communication Station te bezoeken. Dit is naast Mojave en Madrid het derde station waar vandaan communicatie wordt onderhouden met de ruimtesondes en -vaartuigen. Er staan enkele grote schotels, de grootste 70 meter doorsnede, voor het ontvangen van informatie en verzenden van instructies. Zo blijkt een signaal naar en van de aarde naar "Voyager 1" er inmiddels een kleine 15 uur over te doen, voor het de ontvanger bereikt. Sondes op Mars hebben maar een "vertraging" van 7 minuten. Afstanden worden hier niet meer gemeten in kilometers, maar in lichttijd vanaf de zon of de aarde. Om dat te begrijpen moet je volgens mij wel hogere wiskunde hebben gehad, want dat gaat toch een abstractieniveau te ver. Zeker als men dan ook nog tot op de seconde precies weet te vertellen wanneer een sonde ergens in 2015 bij Pluto zal zijn en welk communicatiestation dan de eerste signalen zal ontvangen.
Daarna werd de dag afgesloten op Fairbairns, waar ik inmiddels een vel betere stek heb gevonden om op het platform te kijken. Er wordt namelijk een nieuw winkelparadijs gebouwd, net op het punt waar militaire kisten de baan afdraaien naar het platform. En daar heb je dus ook goed zicht op het hele platform en gedeeltelijk in de grote hangaar. Een tweede goede stek is rechts naast de Qantas Defence Services hangaar het parkeerdek opgaan (wordt betaald parkeren, maar was nog niet zover) en je kunt zonder problemen in de hangaar kijken aan de overkant. Mits die open staat natuurlijk. Mij leverde het een extra Challenger op die binnen in de steigers stond. En aangezien ze er maar drie hebben, moest dat dus de '001' zijn.

Het was ondertussen weer tijd geworden richting Sydney af te reizen. Maar eerst werden natuurlijk Fairbairns en Richmond nog wel even bezocht. Op Richmond stond de B.737 die ik die ochtend nog op Canberra op het platform had zien staan. En toen ik net onderweg was naar mijn eindbestemming voor de dag, kwam er nog een C-17 binnen zakken, dus nog maar even snel omgedraaid om ook deze nog even te lezen. Nu had ik toch voldoende tijd voor de stad zelf, dus daarom ben ik maar buiten de stad gebleven met de overnachtingen. Bij aankomst in Katoomba bleek de stroom daar te zijn uitgevallen. Niet alleen bij het hotel, maar in de hele omgeving. Het regende dan ook lekker door en hier en daar ontstonden inmiddels kleine waterstroompjes over de weg. En dat in een bergachtige omgeving, dat levert al snel behoorlijke slootjes op. Ook de bergen kregen als vanzelf watervalletjes. En je zult het niet geloven, de verwarming moest aan vanavond Overdag nog lekker warm en de airco aan in de auto, 's avonds mistig, zwaar bewolkt en koud. Ik hoop dat het morgen weer iets warmer is. Die kou mag nog even wachten tot ik weer thuis ben.
Voor zaterdag staan de Blue Mountains in de planning. Dit bergachtige gebied ten westen van Sydney dankt zijn naam aan de Eucalyptusbomen die een zeer fijne, vettige substantie afscheiden die door de zon een blauwe kleur geeft. Door de aanwezigheid van zoveel Eucalyptusbomen, zouden er ook veel Koalabeertjes moeten zijn, want die eten namelijk uitsluitend de bladeren van deze boom en niets anders.
Onderweg hoorde ik op de radio dat er op Sydney IAP weer een CH-54 Skycrane aangekomen was. Deze is van een Amerikaans bedrijf en wordt ingezet om eventuele bosbranden in de buurt te bestrijden. Deze komt hier nu voor het derde jaar en wordt geleend(?) van de Amerikaanse overheid.

Dan plan je dus een toeristische dag in en dan wil het weer niet echt meewerken. Het was nog steeds erg mistig in de ochtend. Na een poging toch de weg op te gaan, heb ik die poging na een half uurtje toch maar opgegeven. Veel auto's rijden hier gewoon zonder lichten aan, zelfs in deze mist met een zicht van soms niet meer dan 50 meter. Dus dan maar terug naar het motel en de auto gestald om vervolgens de omgeving dan maar te voet te verkennen. Niet dat het zicht daarmee verbeterde, maar het is in ieder geval veiliger. De toeristische punten in de omgeving zijn toch eigenlijk de uitzichten. Nou dan zijn we snel klaar. Het is gewoon egaal wit. Toen ik bijna aan het einde van de wandeltocht was aangekomen veranderde de mist in regen. Op zich kan dat een goed teken zijn voor later vandaag, maar je wordt er wel behoorlijk nat van.

Zondagochtend was het opnieuw zeer mistig in Katoomba. Ik ben nog wel even naar Echo Point gereden, wat maar een paar honderd meter verderop was, maar daar was het nog mistiger dan bij het motel. Dus de Blue Mountains moeten maar blijven staan tot een volgende gelegenheid. Nog een reden om ooit terug te gaan? Verbazingwekkend was overigens wel dat een paar honderd meter richting het centrum van het dorp de mist een heel eind was opgelost en in een dorpje verder was van de mist al helemaal niets meer te zien. Nu lag dat dorpje ook wel een 200 meter lager, dus daarmee onder de basis van de bewolking. Eenmaal in Sydney aangekomen was de temperatuur een graadje of 10 hoger en van wolken erg weinig te bekennen. Er kon dus een laagje kleding worden uitgetrokken, want het was veel te warm voor 2 lagen.
Op zaterdag en zondag wordt in Sydney, nabij het Opera House en de Harbor Bridge een rommelmarkt gehouden. Je merkt meteen dat dit het toeristische hart van Sydney is, wat ook veel straatartiesten aantrekt die ook een graantje proberen mee te pikken.
Ieder jaar proberen er enkele fanaten over boog van de Waalbrug in Nijmegen naar de andere lopen, wat ze meestal op een confrontatie met de politie komt te staan. Hier is het een toeristische attractie om over de boog van de brug, 360 meter boven het water, te lopen. Ik zal wel niet hoeven te vertellen dat ik hier niet bij heb stilgestaan om ook maar een poging daartoe te wagen.
Er was een vraag over de kerstversieringen in Australië, maar die zijn nog maar zeer beperkt aanwezig.