De maandag zat uiteraard Oakey in de planning. Na eerst een bezoek gebracht te hebben aan het bedrijf Aerotech, op Toowoomba AP, waar ze oude militaire vliegtuigen restaureren en vliegen, was het tijd om door te rijden naar Oakey. Hier heb ik eerst het museum gedaan en daarna een aantal uren bij het museum in de schaduw op de bankjes gezeten. Hier kon ik zonder problemen fotograferen. Spot nummer 1 in AIM98/1 is niet langer bereikbaar, want er is een hek geplaatst rondom Oakey. Spot 3 is op zich goed, maar dan zonder heatwaves. Verder is er min of meer in het verlengde van de runway aan de kant van spot 3 een weggetje naar rechts, waar je een beetje verder van de doorgaande weg redelijk in de landing kunt staan en foto's kunt maken. De Kiowa in het museum is een operationele kist, want die kan morgen eventueel weer in de lucht hangen en dan hebben ze een andere kist voor het museum.
's Avonds ben ik nog even terug geweest naar spot 3, nadat de heatwaves zouden zijn verdwenen. Nou de heatwaves waren weg, maar de kisten gewoon te ver weg voor een 20x-kijker. Er waren 3 Blackhawks en 15 Kiowa's zichtbaar. Veel van de Kiowa's stonden in de hangaars waarvan de deuren open stonden. Nou ja, soms moet je gewoon tevreden zijn met dat wat je wel hebt weten te lezen.

Op dinsdagochtend wordt voor een aantal dagen afscheid genomen van mijn collega, want vrijdagavond zal ik hier weer even terugkomen om mijn koffer op te halen en nog een nachtje te verblijven. Het binnenlandse ticket gaf namelijk maar toestemming voor 1 stuks ruimbagage. De huurauto heeft nu dus ook 3 daagjes rust.

Dit keer weer een Boeing 737-800, de VH-VXU, die me van Brisbane naar Perth bracht. Tijdens het wachten in de terminal zag ik aan de overkant bij Australia Aerospace een DHC.4 buiten staan, maar met de kont naar mij toe, dus daar had ik niks aan. Tijdens het opstijgen zag ik achter een zandwal nog een Tigre buiten staan. Beide kisten kon ik vanaf de weg bij AAe zelf niet zien.

Na aankomst in Perth werd er uiteraard een andere huurauto opgepikt, want je moet toch transport hebben.
Ik had nog een opmerking staan dat de haven van Fremantle niet vergeten moest worden, dus die heb ik na aankomst eerst maar even snel gedaan. Helaas bleek daar enkele weken geleden een carrier geweest te zijn en moet er over een aantal weken weer een komen. Je kunt, volgens de persoon die ik sprak, zelfs op de website van City Fremantle parkeerplaatsen reserveren als er een carrier op bezoek komt, om dan bij de havenkop te staan. Maar door deze informatie weet ik nu tenminste wel dat ik er later niet terug hoef te gaan. Als de carrier er ligt, ligt die bij het "Customs"-dok, maar is van buitenaf wel goed te zien.
Woensdag werd begonnen met een civiel veldje bij Perth, waar in het verleden regelmatig militaire bezoekers werden gezien, Jandakot Airport. Er stonden nu geen militaire kisten, maar er zijn wel een heel stel vliegscholen gevestigd. Dat kan verklaren waarom kistjes van Pearce hier regelmatig zouden kunnen komen.
Maar het hoofddoel van vandaag is toch RAAF Pearce. Eerst ben ik maar eens rond het veld gereden om de verschillende spots uit te proberen. Uiteindelijk bleek spot 1 voor de ochtend het beste. In het verlengde van de take-off voor de baan die werd gebruikt, kon er redelijk wat worden geplaat. In de middag werd de andere kant van de baan verkend en uiteindelijk heb ik op een punt gestaan waar de kisten van downwind weer terug draaiden naar de baan. Maar hier stond ik iets van de weg af en de zon stond gunstiger op de kisten dan op spot 1, voor de namiddag. Maar deze stek ligt aan de doorgaande weg, dus na een uurtje of 2 kreeg ik in een half uur tijd twee keer bezoek van de RAAF Police. Ze wilden graag mijn ID zien en even kijken naar de foto's, of er geen infrastructuur op stond. Dit was niet het geval, dus er was niets aan de hand. Deze stek was aan Rutland Road/State Route 86 nabij de kruising met Muchea South Road. Er is daar een gasstation waar je dus veilig van de weg af kunt staan. Rond 17:00 was het gedaan met het vliegen, dus kon ik mijn boeltje gaan pakken.
Morgen nog maar eens gaan kijken, maar het was al een redelijk goede dag volgens mij.

Donderdag was het een paar graadjes warmer, 33 graden waar het gisteren nog ongeveer 26 graden was, maar er stond een lekker verfrissend windje uit het noord-oosten. Na een uurtje in take-off gestaan te hebben, werd halverwege de ochtend de baan gedraaid en stond ik dus opeens in de landing! Hierdoor hoefde ik niet naar de andere stek, want daar zou toch niets te zien zijn en hier stond ik lekker in de schaduw van een Eucalyptusboom. Er vlogen diverse andere kisten dan gisteren, dus zeker geen verloren dag. Van de vliegen die me gisteren het leven nogal zuur maakten had ik vandaag minder last. Ik had namelijk een zonnebrand opgedaan met een anti-vliegen goedje in het. Dat spul bleek dus behoorlijk te helpen, want ze kwamen alleen maar op die lichaamsdelen waar ik niet gesmeerd had. Maar daarmee had ik ze tenminste niet meer in mijn gezicht.

Vrijdag werden Fremantle en Jandakot nog een keer bezocht, maar zonder noemenswaardige bijzonderheden. Daarna was het hoogste tijd om richting het vliegveld te gaan, om mijn vlucht terug naar Brisbane niet te missen.

Op deze vlucht, uitgevoerd door een B.767-300 VH-.XG, werd ook een gevangene vervoerd, die op de rij achter mij bleek te zitten, samen met twee bewakers. Bij aankomst in Brisbane was het inmiddels donker en regende het. Maar eerst moest er nog even en kleine 2 uur gereden worden, terug naar mijn verblijfplaats in Toowoomba.
Na even bijgepraat te hebben werd het toch echt bedtijd. De volgende ochtend zou nog voldoende gelegenheid bieden om bij te praten, voor ik tegen een uur of één de auto gepakt had om afscheid te nemen van mijn Australische collega en zijn vrouw.
Eerst werd uiteraard nog even een kort bezoekje gebracht aan Amberley. Mogelijk zou nu de beroemde achterpoort niet zijn bemand. Maar wat bleek, ook op een zaterdag is die poort bemand, Maar na een vriendelijke vraag of ik met een verrekijker mocht kijken, was dat opnieuw geen enkel probleem, zolang ik maar geen foto's maakte. De bewaker waardeerde het dat ik even kwam zeggen wat ik van plan was, dus misschien hoeven we bij deze poort toch niet zo gestrest te doen om de kisten te lezen. Na het lezen zonder heatwaves, want het was hier zwaar bewolkt, werd de rit naar Tamworth ingezet.
Dit in twee etappes, want het is toch nog een kleine 600 km, oftewel een dikke 8-9 uur rijden. De eerste etappe eindigde in Stanthorpe. Dus etappe twee is voor de zondag, zodat maandag volledig bij het trainingsveld doorbracht kan worden.
Tot mijn verbazing heb ik zaterdagavond zelfs de verwarming aan moeten zetten in de motelkamer, omdat het gewoon te koud was. Het was inmiddels buiten al afgekoeld naar een 16 graden en het (mot)regende nog steeds. Hier en daar waren al weer berichten van wateroverlast. Het is dan ook zo'n beetje alles-of-niks.

Op de zondag was het dus nog een paar uurtjes rijden naar Tamworth, waar de initiële opleiding voor de Australische luchtmacht is gevestigd. Bij het overschrijden van de grens tussen Queensland en New South Wales moest de klok een uurtje vooruit gezet worden, want in NSW hebben ze wel zomertijd.
Bij aankomst op het civiele veldje van Tamworth bleek dat de CT-4's en CAP10's, die ik daar verwachtte, niet in Australische dienst zijn wordt de opleiding wordt verzorgd door BAE Systems. Voor de volledigheid heb ik de kistjes met de civiele registratie toch maar genoteerd, je weet maar nooit of de luchtmacht ze in de toekomst niet toch zelf overneemt.

Door het vlotte gebeuren op Tamworth,waar ik op de maandag nog de VH-YCP in de hangaar had, loop ik nog meer in op het schema en besluit daarom om op de maandag maar door te rijden naar RAAF Williamtown. Dat is een 4-5 uur rijden van Tamworth, dus mogelijk dat ik de middagmissies nog kan zien. De rest van de route wordt waarschijnlijk ook aangepast, want dan doe ik de zuid-oosthoek gewoon twee keer.
Mocht je Tamworth toch willen bezoeken, dan raad ik aan dit in het weekend te plannen, want toen ik op maandagochtend bij het veld kwam was het platform een heel eind leeg. Uiteraard blijven ze wel gaan en komen, maar het scheelt een paar uur wachten.