Op maandag was het weer eens de beurt aan de vliegtuigen. Eerst werd het civiele veld bij Townsville opgezocht, waar de meeste kisten zouden moeten staan. Hier stonden 3 DHC-4's, 2 CH-47's en 1 S.70 buiten. Ze waren zichtbaar vanaf een drukke doorgaande weg langs het veld, maar je kunt de auto niet zomaar overal even neerzetten. En net op de plekken waar ik dat wel zou kunnen, en ook heb gedaan, zaten er wel gebouwen of struiken in de weg. Een beetje frustrerend dus.
Daarna ben ik op zoek gegaan naar het andere Army-veldje, dat een 10 km. verderop aan de rand van de stad zou moeten liggen. Daar heb ik wel een behoorlijk groot militair complex gevonden, maar dat is volledig ingericht op voertuigen. Nu is er een grote berg in de buurt, waar op de top een uitkijkpunt is gemaakt. Dus dat punt maar eens opgezocht en gekeken hoe het er dan uit ziet. Nou, er is op het hele terrein geen indicatie te vinden dat er helikopters gebaseerd staan. Geen verkeerstoren(tje), platform met 'H'-circels of taxi-lijnen, wel een heel stel grote loodsen, maar volgens niet meteen in gebruik als hangaar, want daarvoor was de omliggende infrastructuur niet aanwezig.
Daarna ben ik nog even naar het Aquarium in Townsville gegaan, om toch nog iets meer vissen en koraal te zien.

Vanochtend stond in de lokale krant dat één van de partijleiders, Kevin Rudd van de Labour Party, gisteren in Townsville was om campagne te voeren. Die VIP-kist van gisteren had dus zeer waarschijnlijk deze oppositieleider met aanhang als passagiers.
Het museum stelt qua vliegtuigen niet zoveel voor. Naast de 2 gateguards, beiden Neptunes (272 en 280), is er een doorgezaagde Huey met de staartboom van een andere Huey en een fighter uit WWII. Townsville schijnt in WWII een rol gespeeld te hebben in de "Battle of the Coral Sea", wat inderdaad niet zo heel ver van Australië vandaan ligt. Ik was in de veronderstelling dat Australië toen buiten schot is gebleven, maar het blijkt dat de noordelijke kuststrook op diverse plaatsen is gebombardeerd door de Japanners. Van hieruit zijn ook diverse missies naar Nederlands Indië (nu Indonesië) uitgevoerd door Nederlandse bemanningen.
In het museum wist men mij ook te vertellen dat op Lavarac Baracks echt geen helikopters staan, dus die locatie kan echt van de lijst worden geschrapt.
Het blijkt dat je bij Australische velden gerust mag kijken, alleen fotograferen is het probleem. Zelfs in het museum werd ik erop gewezen niet richting het veld te platen, want dan zouden er mogelijk problemen ontstaan. Aan het hek rond het veld hangen dan ook grote borden met de expliciete tekst dat fotograferen op het veld verboden is. Geen letter over kijken naar het veld.
Nu ik iets beter op de hoogte ben van de regeltjes, heb ik me maar iets dichter aan het hek gewaagd en geprobeerd de kisten te lezen die buiten stonden. Alleen de Caribous waren vanaf punt 2 (AIM 98/1) te maken. De Blackhawk was misschien wel te doen geweest, maar daar stonden aggregaatwagentjes voor. Op de Chinooks heb ik niks kunnen ontdekken. Daarna ben ik nog even naar spot 1 gegaan. Dit is echter geen parkeerplaats meer, maar een taxi-standplaats. Gisteren stonden hier constant taxi's te wachten, maar vandaag stond er geen, dus heb ik maar even een plaatsje ingepikt om even te kijken of het iets extras opleverde. Maar helaas, slechts één van de Caribous (A4-225) was zichtbaar.
Rond 11 uur werd de reis naar het zuiden begonnen. een 1400 km, waar ik volgens de navigatiesoftware ongeveer 16-17 uur over zou moeten rijden. De eerste etappe eindigde in Salina, een strandplaatsje. Onderweg heb ik nog enkele vliegveldjes waar ik langs kwam bekeken, je weet maar nooit, maar dat heeft niets opgeleverd.

De tweede dag van de autoreis richting Brisbane werd een 800 km. afgelegd. Er zijn er aan het eind van de dag nog een kleine 300 te gaan. Je mag hier namelijk maximaal 100 km/h en dan af en toe door dorpjes en stadjes, dus dan gaat de snelheid er ook weer even uit. Ik denk morgen nog een 4 uurtjes rijden en dan moet ik een heel eind zijn. 's Avonds rijden probeer ik zoveel mogelijk te vermijden, want het is hier zelfs in de dorpen behoorlijk donker en na de schemer komen de kangoeroes de straat op, en die zie ik al meer dan genoeg op en langs de straat liggen. Daarvoor was ik ook al gewaarschuwd, dus dan maar iets langer over de reis doen in plaats van ongelukken veroorzaken.
Deze ochtend had ik al mijn eerste tegenvaller. Tijdens een korte stop ontdekte ik dat één van de banden er slapjes uit zag. Hier bleek een spijker in te zitten, dus het was tijd om het wiel te wisselen. Maar waar hebben ze nou weer de krik verborgen?? Dan maar even vriendelijk aan enkele mensen op de rustplaats vragen ik misschien hun krik zou kunnen lenen. Nu hadden zij ook een Toyota, en daar zat de krik onder de passagiersstoel verborgen. Maar bij mij dus niet. Na de boel op de krik te hebben staan, bleek de krik toch aanwezig te zijn in de kofferbak, onder een stuk plastic, dat ik er in eerste instantie niet uit kreeg. Na het reservewiel erop gelegd te hebben en de auto weer op alle 4 de wielen te hebben, heb ik de behulpzame mensen hartelijk bedankt met enkele klompjes. Daarna moest ik natuurlijk nog wel op zoek naar een bandenzaak, want de band moest natuurlijk wel nog even gemaakt worden. Dit was binnen een kwartiertje gebeurd voor een zeer schappelijk prijsje.
Vandaag waren er ook nog twee leuke verrassingen. Een 100 km. boven Rockhampton kwamen er opeens 2 gevechtshelikopters overgevlogen. Maar in plaats dat ze dat ergens doen waar je ook snel de auto aan de kant kunt gooien, nee je moet nog even doorrijden voor je veilig de auto kunt stoppen. Het waren in ieder geval Apaches of Tigres, maar van achter gezien was het toch nog een lastige opgave. Het zou kunnen zijn dat deze naar Townsville zijn gegaan, want daar zou later deze week een oefening beginnen waar extra kisten voor moesten komen. Ik hoop maar dat dit niet teveel kisten van Oakey wegtrekt.
Daarna kwam ik van die "vliegveld"-bordjes tegen, dus de route werd even verlegd naar dit veld. Bij de terminal was niks te zien, maar er was ook nog een vracht"terminal", dus ook daar maar even kijken. Tot mijn verbazing kwam er opeens een Hercules achter de civiele terminal tevoorschijn en dat was geen Australische!! Een vlaggetje op de staart rood/wit met in het rode vlak een halve maan met 4 sterretjes. Nou dan ook maar eens bij General Aviation aan de andere kant van de terminal gaan kijken, je weet maar nooit. Een wat bleek, bij deze Herc stond een Cougar! Dat moet dan wel een Singaporees zijn, want iets anders verwacht ik hier niet. Als ik dan nog iets verder doorrijd blijkt dat op Rockhampton Airport een Singaporees detachement is gehuisvest. Waarschijnlijk niet meer dan een soort magazijn, maar het houdt dus wel in dat je op dit veld vaker Singaporezen kunt verwachten.
Toen ik weer in de buurt van de Bruce Highway kwam, zag ik opeens een Herc in de buurt van het veld vliegen, maar kon niet meteen zien of hij nou aan het klimmen of dalen was. Dus snel de auto 180 graden gedraaid en het veld opnieuw opgezocht. De Herc was vertrokken, dus hier was ik net op tijd.

De donderdag werd geheel besteed aan de laatste kilometers naar Amberley. Ik had nog wel enkele veldjes ingepland, maar alleen .... leverde een operationele log op. In het Queensland Air Museum zijn aardig wat kisten verzameld, maar er is nog net zoveel schroot aanwezig, wat volgens een vrijwilliger ooit nog gerestaureerde toestellen moeten gaan worden.
Op Brisbane IAP heb ik ook even gekeken, maar omdat er geen echt goede beschrijving was, heb ik daar niet al teveel tijd aan besteed. Op weg naar het veld zag ik namelijk al een behoorlijke rij auto's stil staan. Dit wordt bij ons ook wel een file genoemd. Nou die file bleek zeer hardnekkig. De 80 km. naar Amberley werden in maar liefst 3 uur afgelegd, waarbij ik nog behoorlijk wat van Brisbane heb gezien. Het leek wel een file rond Nijmegen, want als daar op één van de bruggen iets gebeurt zit ook meteen de hele stad vast. Nou in Brisbane was het hetzelfde verhaal. Je zou maar je vlucht moeten halen, die kun je dan dus wel op je buik schrijven.
Het was inmiddels donker toen ik bij Amberley in de buurt kwam, dus van het veld heb ik niet meer dan een heel stel lampen gezien. Er werd nog wel gevlogen door de F-111's. Blijkbaar is de donderdag hun vaste dag, want Patrick en Pieter hadden vorig jaar ook op de donderdag avondvliegen. Ik hoop morgen iets meer van het veld en de kisten te zien.

Vrijdagochtend ben ik dus eerst maar even naar Amberley gereden, maar eerst nog even 2 Canberra's gespot bij het motel, de A84-238 en A84-280/248 (die had twee nummer over elkaar heen), en de verschillende spots verkend. Spot 3 gaf mij geen zicht op de Caribous, maar bij spot 2 was wel een B.737EAW&C zichtbaar. Alleen geen serial te ontdekken op deze kist. Onder de overkapping stonden ook nog 2 F-111's, maar ook die waren niet te lezen. Daarna bij ik naar spot 1 gereden, de beroemde achterpoort, en aan de wacht gevraagd of het OK as als ik met de verrekijker naar de vliegtuigen zou kijken. Daar had hij geen enkel probleem mee. De weg/zandpad rechtsaf is afgesloten en ik mocht daar ook niet inlopen. Toen ik de kisten aan het lezen en schrijven was, hoorde ik de wacht aan de telefoon, en dat het over mij ging. Hij vond het verdacht dat ik aantekening maakte, maar de politie deed er niks aan en ik neem aan dat hij op dat moment iemand van de basis aan de telefoon had. Voor mij een teken om langzaamaan te vertrekken. Toen ik hem wilde bedanken, was hij iets minder vriendelijk en ik moest toch echt buiten het hek blijven en ook niet bij zijn hokje komen.

Daarna was het de beurt aan Archerfield, waar BAe een hangaar heeft waar ze tegenwoordig onderhoud aan de Blackhawk down. Ze hebben het contract al voor hun Townsville-locatie, maar omdat de UH-1's uit dienst zijn, hebben ze nu enkele S.70's toegeschoven gekregen. Of ze in de toekomst het onderhoud aan de S.70 kunnen blijven doen op Archerfield is nog niet duidelijk, maar tot dan krijgen ze in ieder geval werk doorgeschoven en kunnen ze ervaring opdoen met de S.70. Er stonden er 2 binnen, en ik kreeg een hele vriendelijke rondleiding. Alles mocht gezien worden, maar foto's waren helaas niet toegestaan. Maar ik had tenminste 2 Blackhawks voor de log. BAe zit links om de hoek, gezien vanaf de civiele terminal. Aan de andere kant van het veld zit een bedrijfje dat met oude(re) vliegtuigen vliegt. Daar stond ook een MiG-15 op een paal voor de deur.
Toen door naar Brisbane IAP, voor Australian Aerospace. Toen ik bij de terminals was, zag ik een NH-90 take-off gaan, maar die was te ver weg. Bij AAe heb ik verder niets kunnen zien. Als je ze zoekt, ze zitten op Pandanus Avenue.
Daarna werd de koers verlegd naar Toowoomba, waar een Australische collega van me woont en ik enkele dagen zal verblijven. Ik dacht dat dit net om de hoek van Brisbane zou zijn, maar het bleek nog een dikke 130 km. van Brisbane te liggen. Dus op de terugweg nog maar een keer Amberley bezocht voor een korte stop.

Op zaterdag hebben we een toeristisch uitstapje naar de Bunya Mountains iets noord-westelijk van hier gemaakt. Maar helaas regende het en was het ook redelijk frisjes. Maar desondanks was het toch mogelijk op een van de openbare BBQ-plaatsen een paar stukjes vlees gaar te maken.
Ook Oakey werd aan een eerste verkenning onderworpen. Bij Oakey hebben ze sinds een paar jaar diverse hekken geplaatst en het museum verplaatst, zodat er eigenlijk alleen het museum nog overblijft als rustige locatie en een iets drukkere weg aan de andere kant van het veld, waar je over de platformen kunt kijken, maar mogelijk zijn deze te ver weg om iets te kunnen lezen.
De zondag werd de omgeving van Toowoomba verkend en 's middags was het tijd om even te gaan modelvliegen. Voor het "lokale" modelvliegveldje moest echter nog wel een dik uurtje gereden worden, maar het was goed weer en je ziet weer iets meer van de omgeving. Inmiddels is mij ook duidelijk geworden waarom je nooit alleen moet gaan modelvliegen. Als de propeller in je vinger snijdt, dan kan dat een lelijke wond opleveren, die meteen verbonden moet worden en zo snel mogelijk daarna gehecht. Gelukkig is spotten niet zo gevaarlijk! :-)
Dat hoop ik maandag uit te vinden. Onderweg kwamen we nog een Canberra tegen, dus die is ook maar even met de lichtgevoelige sensor vastgelegd.