Voor het eerst heb ik op deze vlucht een Boeing 717 gehad. Dat is de DC-9 variant van Boeing, dus met 2 motoren achter aan de romp, maar dan zonder staartmotor, die de Boeing 727 wel heeft. Nooit geweten dat ze die kist ook daadwerkelijk hebben gehad, maar ik had er nu één. En de volgende vlucht is ook weer met een '71'. Onderweg hadden we af en toe een beetje turbulentie, maar niet erg schokkend. Ik heb het wel erger meegemaakt. Hier kreeg ik een iets kleinere auto mee, een Toyota Yaris sedan. Op zich groot genoeg hoor, maar opeens mis ik dan toch wel die cruise-control. Deze zal ik zeker missen op de weg naar Tindal. Ik hoop dan ook dat mijn volgende auto wel weer cruise-control zal hebben, dat is toch wel erg makkelijk.
In Darwin is het erg warm en vochtig. Je bent hier op maar een uurtje vliegen van Indonesië en dat verbaast me niks. Ik kreeg gewoon een klap toen ik het vliegtuig uit kwam. Zelfs bij het niets doen loopt het zweet je over de rug. Op het vliegveld van Darwin staan nog diverse sun-shelters waar waarschijnlijk ooit de Mirages en Hornets nog onder hebben gestaan, maar er was geen kist te bekennen in die area. Aan de zuidkant van het veld is ook een museum gehuisvest. Daar hebben ze een B-52G in een hangaar geplaatst, en om er dan nog wat meer van te maken, hebben ze er enkele kisten meer bij weten te verzamelen.

Daarna ben ik maar eens op zoek gegaan naar een overnachtinggelegenheid. Deze keer wilde ik wel eens kijken hoe het is in een backpackers-hotel. Je zult hier wel iets meer op ingesteld moeten zijn, want vergeleken met de overnachtingen van de afgelopen tijd, was dit wel erg minimaal, maar wel redelijk goedkoop. Dan merk je toch wel dat in de loop der jaren de eisen toch langzaamaan naar boven zijn bijgesteld.
De zondag werd in het Litchfield National Park ten zuiden van Darwin doorgebracht. Het is wel een eindje rijden. Het schijnt hier in het droge seizoen, nu is het natte seizoen begonnen, behoorlijk druk te zijn met mensen uit Darwin. Er zijn hier dan ook verschillende watervallen waar je onder kunt zwemmen of in kunt gaan liggen dobberen. Nu dacht ik altijd dat een NP alleen was om te bezichtigen, dus de zwemkleding was in het hotel achtergebleven. Ook hebben ze hier diverse kolonies "Magnetische Termieten". Deze diertjes, lijkend op mieren, bouwen hun termietheuvel precies noord-zuid. Daarnaast waren er ook nog grote heuvels van de Kathedraaltermiet. Tijdens het rijden stak er ook nog een één of andere hagedis of salamander de straat over. Lopend op zijn achterpoten en zijn nekkwabben breed uitgeklapt.

Onderweg naar het NP kom je opeens wel een stuk of 5 WW2-vliegvelden tegen. Het blijken een soort highway-strips geweest te zijn, voor het geval dat het veld van Darwin zelf gebombardeerd zou worden. Dat is dan ook diverse malen gebeurd, maar ook deze uitwijkvelden zijn aangevallen. De liggen op een stuk van 28 mijl tussen Darwin en Tindal, net naast de "Stuart Highway", de voornaamste noord-zuid verbinding. De afgelopen jaren zijn deze velden een beetje beter zichtbaar gemaakt en hebben ze ook een monumentale status gekregen. Leuk dat ze het doen, maar het is niet meer dan een stuk open land van een paar honderd meter lang en een 50 meter breed. Gebouwen of andere infrastructuur is er dan ook niet bij te vinden.
Ook de trein volgt grotendeels dezelfde route van noord naar zuid, maar dan uiteraard op rails. Hetzelfde geldt voor de telefoonleidingen e.d.

Op maandagochtend eerst even op RAAF Darwin gekeken of ik nergens iets van de gebaseerde Bell 206'en kon zien, maar het enige dat zichtbaar was, was een leuke bezoeker van Richmond, een Boeing 707. Deze was goed te lezen bij een satellietzaakje schuin tegenover het platform. De eigenaar kwam wel even vragen wat ik aan het doen was, maar dat was verder geen probleem.

In tegenstelling tot het verhaal van Patrick Moonen, geldt er inmiddels dus wél een snelheidslimiet in Northern Territory, zijnde 130, tenzij anders aangegeven. Maar gezien de layout van de weg, vrijwel rechtuit, maar op veel stukken 2-baans, is dat niet zo'n rare limiet.
Onderweg kom je langs Pine Creek, een oud goudmijnstadje, waar nog het een en ander van de vroegere mijnbouw behouden is gebleven.



Aangekomen in Katherine, waar RAAF Tindal net ten zuiden ligt, heb ik eerst maar eens het civiele gedeelte opgezocht. Na een kwartiertje kwamen de eerste 2 Hornets op me af, waarvan ik de tweede redelijk kon lezen, omdat ik nog niet voorbereid was op de precieze afstand e.d. Na een dikke drie kwartier ging een derde take-off en kort daarna kwamen de eerste twee weer binnen. Ik heb hier vandaag helemaal geen problemen gehad, maar ik heb dan ook niet geprobeerd te platen. Op zich wel jammer, want met een zeer donkere onweerslucht op de achtergrond en de zon vol op de lichtgrijze kisten, zou dat best wel een leuk plaatje hebben opgeleverd. Maar je staat precies in het zich van een bewakingscamera, dus als ik met een normale verrekijker kijk is voor hun ook wel te zien dat er niet geplaat wordt. Die onweersbui was overigens nogal heftig, want toen het begon te regenen op het veld was de toren compleet onzichtbaar, alsof er een mistbank over het veld hing.
Inmiddels heb ik ook enkele "road-trains" gespot. Deze vrachtwagens hebben 3 tot 4 aanhangers achter zich aan slingeren.



In Darwin en Katherine heb ik hetzelfde idee over de Aboriginals opgedaan. Ook daar zie je ze voornamelijk op straat hangen, oud en (zeer) jong, man en vrouw, dus of deze groep het nu gewoon van een uitkering of zo moet hebben ...
De dinsdag werd 's morgens en 's middags Tindal anderhalf uur bezocht, maar beide keren was het ijselijk stil aan de militaire kant. Tussendoor ben ik nog even toeristisch een grot gaan bezoeken, waar vleermuizen te zien zouden moeten zijn. Maar helaas, die hebben zich verder in de grot teruggetrokken, zodat ze ongestoord kunnen slapen. Daarna ben ik nog even naar een Nationaal Park gegaan, maar toen ik daar aankwam regende het pijpenstelen en ik had niet veel zin om me voor een fotootje van een waterval of fjord nou helemaal nat te laten regenen. Daarbij kwam dat er onderweg enkele "floodways" werden gepasseerd en met de regenval van dat moment, vertrouwde ik het niet zo. Dus dan maar vroeg terug naar het vliegveld, waar dus nog steeds niks militairs waar te nemen was.
Dus dan op woensdagochtend nog maar een poging gewaagd, met helaas hetzelfde minimale resultaat. Nu hoorde ik op de radio een mogelijke verklaring voor de dinsdag, want toen was de "Melbourne Cup", een nationale aangelegenheid van paardenrennen, waarvoor zeer veel mensen een lang weekend plannen. Je zou dus verwachten dat de woensdag dan het e.e.a. moet worden ingehaald. Nou blijkbaar alleen bij de burgerbevolking, want op het civiele gedeelte was het een komen en gaan van Beech's, Cessna's en ander pruttelspul. Ook de politie kwam even voorbij met een PC 12, de VH-YDO, om iemand op te halen. In de middag werd teruggereden naar Darwin, want daar gaat morgenochtend, redelijk vroeg, mijn vliegtuig naar Cairns.

De vlucht naar Cairns verliep met de VH-NXI, een andere Boeing 717-200, met een tussenstop in Goves, zeer voorspoedig, al had ik in mijn hoofd de vlucht een kwartier later zitten. Dit betekende dat ik ook redelijk laat was bij het in-checken, maar nog wel op tijd. Ook de vlucht naar Townsville moest nog even uit de computer worden gehaald, want anders zou mijn bagage mogelijk daar naartoe doorgestuurd worden. Wat zou betekenen dat ik enkele dagen zonder bagage zou zitten. Niet echt handig, weet ik uit ervaring. Opnieuw moest de klok verzet worden, nu 30 minuten vooruit, zodat het tijdsverschil met Nederland nu 9 uur is. Queensland doet namelijk ook niet mee met de zomertijd. Als ik straks in New South Wales kom, zal de klok dus naar zomertijd moeten, want die doen daar wel weer aan. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de ligging van Queensland en Northern Territory zo dicht bij de evenaar, dat het voor hun eigenlijk geen verschil maakt of zelfs negatief zou uitpakken. Datzelfde heb je met Schotland, die graag altijd zomertijd zouden willen hebben, omdat ze zo ver noordelijk liggen.
De eerste verrassing is ook al weer binnen. Bij aankomst op Cairns stond er een mooie grijze kist bij de terminal, die ik vanuit het vliegtuig wel kon zien, maar uiteraard niet kon lezen. Toen ik naar het andere terminalgebouw moest lopen heb ik constant geprobeerd door ramen en dergelijke naar buiten te kijken, maar veel ramen waren er niet. Tot ik buiten kwam en ik deze kist opeens voor me zag staan. Dus snel de kijker gepakt en geprobeerd het nummer te lezen. Ik kwam op dat moment niet verder dan een gele '3' boven de cockpit. Na het oppikken van de huurauto heb je iets meer mogelijkheden om afstanden af te leggen, dus niet snel daarna werd een goede hoek gevonden om de kist echt te lezen. Het bleek een Franse Transall te zijn, de R3/61-MC. En dat op een civiel veld! Als dit het voorproefje is voor de komende weken ...
De huurauto is overigens opeens een maatje groter geworden, een Toyota Corolla sedan, en gelukkig beschikt deze wel over een CRUISE CONTROL! Lekker handig voor de lange afstanden op vrijwel verlaten wegen. Een file is het hier overigens al als er meer dan 10 auto's achter elkaar staan te wachten :-)

Voor de vrijdag heb ik een snorkel/duiktrip geboekt. Om daar ook een beetje fatsoenlijke plaatjes van te krijgen heb ik bij een lokale fotograaf een camera in onderwaterbehuizing gehuurd. Daar zit 2 Gb. geheugen bij, dus dat moet helemaal goed komen. Mijn eigen camera's kunnen wel een paar spatjes water hebben, maar echt onder water is niet gezond voor ze. Thuis dacht ik nog met een paar kant-en-klaar camera's te gaan werken, maar voor AUS$ 45,00 (zeg maar ca. € 30,00) kan ik daar niet meer omheen. Na het inleveren van de camera krijg je alles op CD mee, dus meteen een back-up voor later.
Vandaag heb ik ook nog even contact gehad met de PAO van Amberley om te informeren naar de wekelijkse tour op donderdag en of ik daar volgende week nog aan zou kunnen deelnemen. Maar helaas bleek vandaag, 8 november, de laatste tour voor dit jaar geweest te zijn. Dit zal ongetwijfeld te maken hebben met de hitte op het platform in de zomer. Mocht je interesse hebben om volgend jaar aan een tour op Amberley deel te nemen, neem dan even contact op met Sgt. Holland, tel. +61-7-54614512 of +61-7-54614575, voor haar assistent.
De vrijdag werd op het "Great Barrier Reef" doorgebracht. Hiervoor had ik ook een "introductieduik" geboekt, om eens te kijken hoe het iets verder onder water er uit zou zien. Het liep helaas niet helemaal volgens planning. Op de locatie van de duik aangekomen werd ik opeens zeeziek, dus in plaats van lekker in het water rond te dobberen, werd het de rit uitzitten (en regelmatig de maaginhoud fysiek controleren) tot we weer aan wal waren. Toen het even iets beter ging heb ik me nog wel aan een korte snorkeltrip gewaagd, maar als je jezelf al niet helemaal lekker voelt, dan wordt het daarmee ook niet veel beter. De enkele foto's die ik zelf daar heb gemaakt met een onderwatercamera staan hier. Maar het is in ieder geval iets.
Zelfs nu ik dit zit te tikken, een klein uur na aankomst in de haven, lijkt het scherm nog steeds te bewegen. Daarmee houd ik het duiken en mogelijk ook het snorkelen voorlopig maar even voor gezien, al hoorde ik wel van een plaats bij Perth waar je vanaf de wal kunt snorkelen naar een rif, dus wie weet ...
Na een nachtje slapen zijn de zeebenen weer verdwenen en kan ik weer als vanouds functioneren.
De weg naar Townsville werd met enkele omwegen gereden, om ook nog een beetje van het tropisch regenwoud te zien en te beleven, maar uiteraard niet nadat ook Cairns IAP nog een keer werd bezocht. Je weet immers maar nooit of er in de tussentijd nog iets anders leuks is binnen komen vallen.

De rit voerde onder andere naar Barron Falls, in weer een Nationaal Park, waar ze loopbruggen door het regenwoud hebben gebouwd om een goed zicht te krijgen op de waterval. En op deze manier heb je natuurlijk ook meteen een stuk minder last van allerlei grondbewoners die ons soms niet zo goed gezind zijn. De waterval was nu nog matjes, maar het schijnt er flink aan toe te gaan als het regenseizoen eenmaal is begonnen. Leuk om te zien dat planten die we thuis maar ternauwernood in leven weten te houden, het hier gewoon in het wild uitstekend doen en dan ook meteen een paar maatjes groter zijn.
Onderweg kwam ik ook nog weer een klein, privé museum tegen The Beck Museum in Mareeba. Deze familie verzamelt echt van alles wat met militair te doen heeft. Oude munitie, medailles, posters, maar dus ook vliegtuigen, vliegtuigonderdelen (wrakstukken), trucks, tanks, noem maar op. Nu heb ik dat wat nog als een vliegtuig herkenbaar was maar even genoteerd voor de liefhebbers van deze kisten. Maar de wrakken-mannen moet ik toch echt teleurstellen. Dat gaat me toch echt een stapje te ver.

Aangezien het toch zondag was en er alleen maar Magnetic Island op het programma stond, werd er eerst even uitgeslapen. Daardoor was er voor Magnetic Island alleen de middag nog, want de veerboot gaat maar om de ca. 75 minuten. Dit eiland is volledig gericht op toerisme. Veel buitenhuisjes en jachten. Maar er zijn veel mensen die hier naartoe gaan voor de vele verschillende, mooie stranden en uiteraard de natuurgebieden. Ik had maar een tourtje gedaan, want dat is wel zo makkelijk en je komt op plaatsen waar je anders niet zo snel zou komen. Dat leverde dus ook enkele leuke plaatjes op. Het was een klein groepje, 5 personen, maar de verlengde Jeep kan ook niet meer dan 9 passagiers meenemen. Het was goed verzorgd, met pauzes, leuke strandjes en voldoende tijd. Als je in de buurt bent kan ik het wel aanraden om even te doen. Maar als je denkt dat er op MI ook goed te leven zou zijn, probeer het maar uit, want er staan erg veel huizen te koop. Wel prijzig overigens.