Vanochtend was het erg vroeg opstaan. Om 03:45 liep de wekker af, want het vliegtuig moet je natuurlijk niet missen.
De vluchten waren opnieuw erg rustig. Ik heb nog maar zelden zoveel vluchten achter elkaar gehad met zo weinig problemen. Ook de klok moest weer worden verzet, nu 3,5 uur achteruit.
Bij aankomst in Australië moest ik natuurlijk weer in een speciale rij, want de klompjes van hout zijn verdachte materialen en moeten gecontroleerd worden op ongedierte e.d. Dus alle klompjes moesten uit de koffer. En aangezien ik door een weiland moest in Nieuw-Zeeland om het noordelijkste puntje van Zuidland te bereiken, moesten ook de schoenen worden gecontroleerd.
Bij Budget hadden ze geen C-klasse auto meer beschikbaar, alleen nog maar een A-klasse. Natuurlijk ook geen probleem, zolang ze maar gratis opwaarderen. Het is nu dus een Holmen Commodore Omega geworden. Zeg maar een Opel Omega, want Holmen is de Australische Opel/Vauxhall.
Nu was het natuurlijk nog veel te vroeg om het motel op te zoeken, dus dan maar naar het vliegveld om te kijken wat er zoal voor de Air Show binnen komt vallen en gaat oefenen. Enkele locals wisten te vertellen dat er alleen nog maar een Herc en 3 Hornets binnen waren en het in de ochtend nog redelijk rustig was geweest. Geen probleem natuurlijk, want dan moet het meeste nog komen. Dus me maar bij de locals aangesloten en rond 13:00 verkast naar een andere stek, omdat de zon inmiddels verkeerd op de kisten kwam te staan. Er waren redelijk wat warbirds bij ,aar hopelijk staat er morgen toch meer operationeel spul op de static.

's Middags heeft de F-111 z'n show geoefend, inclusief 2x de beroemde brandstofdump. Dat worden dus nog 4 dumps in de volgende dagen.

In de middag werd met 3 Orions gesleept, maar toen ik later op de middag de kisten probeerde te lezen, bleek er absoluut geen registratie of code op deze 3 kisten te vinden te zijn. Morgen maar eens kijken waar ze die op de Orions verstopt hebben, want 3x niks is wel erg weinig.
Op Edinburgh moet je normaal niet zijn om te platen. Er is al verrekte weinig te zien, want de Orions vliegen nu niet bepaald af-en-aan, en als er dan een binnenkomt, kijkt de bewaking meteen mee of er niet iemand buiten het hek staat.
Ook was er iemand uit Brisbane, die in de buurt van Amberley woont, die me wist te vertellen dat platen op Amberley wel kan, maar dat je dan iets verder van het veld moet gaan staan. Lezen langs het hek is vrijwel onmogelijk, zelfs hem is het maar weinig gelukt.
Het blijkt dat de laatste 3 nummers van het serial in de neuswieldeur zijn geschilderd. Verder staat het nummer heel erg klein bij de achterdeur, maar dat is van meer dan enkele meters afstand niet eens te zien. De reden voor dit geheimzinnige gebeuren zou zijn dat anders de vijand zou kunnen achterhalen welke kisten op welk moment operationeel zijn. Volgens mij kan geen enkele onderzeeboot ook maar een toned-down serial op de staart lezen, maar het ging ze volgens mij meer om de (vijandelijke) spotters. Op het platform wordt het voor de techneuten en de vliegers wel iets makkelijker gemaakt, want dat wordt een een oranje sok over de linker neuswieldeur geschoven, waar het nummer dan duidelijk op staat genoteerd. Maar ja, dat kun je van buitenaf dus ook onmogelijk lezen.
Op de open dag waren op één na alle hangaars open, wat dus één onbekende kist opleverde, want ze wilden zelfs niet zeggen welke daar binnen stond. Aan het einde van de dag begon het namelijk ontzettend hard te waaien, waardoor blijkbaar enkele kleinere kisten in die hangaar moesten worden gezet. Maar door de wind raakten de hangaardeuren een beetje ontzet, waardoor ze moeilijk weer te sluiten waren. Ze waren druk bezig deze weer te sluiten, maar zelfs kijken werd al niet op prijs gesteld. Erg geheimzinnig dus. Nu was er voor de zaterdag 32C en zon voorspeld met aan het einde van de dag regen. Weer om weg te smelten op het veld dus. Maar gelukkig kwam de voorspellen voor de zon niet uit. Het was wel warm, maar met een lekker briesje viel dat overdag nog wel uit te houden. 's Avonds trok de wind flink aan, waardoor er flinke stofwolken ontstonden.
Die 3 Orions die gisteren werden gesleept, moesten vandaag de demo vliegen, dus zijn toch bekend geworden.
In Australië zijn behoorlijk wat spotters, maar die doen naast militair voornamelijk civiel en de meesten doen zelfs treinen erbij. Hier en daar zijn ze wel verenigd in groepen. Eén van de groepen, WBAG (West Beach Aviation Group) heeft maandelijkse bijeenkomsten (spottersavonden) en een verenigingsblad met daarin de movements uit de omgeving. Het was dus behoorlijk gezellig op de open dag.
Voor de zondag hebben ze regen voorspeld, dus ik hoop op net zoveel regen als dat we vandaag zonneschijn hebben gehad.
Een museummedewerker van Nowra vertelde mij dat je vanaf het museum ook het operationele gedeelte kunt zien en platen. Dus weer een veld zonder problemen erbij.
Nu had het vannacht behoorlijk geregend in Adelaide, maar op het veld was er weinig van te merken. Het was iets minder stoffig, maar dat was dan ook alles. De omroeper gaf aan dat de show zou worden ingekort, want de stuntvliegtuigjes zouden niet gaan vliegen in verband met de harde cross-wind. Ook werd om 14:00 een flinke bui verwacht, dus dan wilde men klaar zijn met het vlieggebeuren. Gelukkig liep het weer anders dan voorspeld. Enkele druppels hebben we gehad, maar ook behoorlijk wat zon, wind en kou. Ik had de jas meegenomen voor de regen, maar ik kon deze aantrekken voor de kou. Het schijnt nog wel een graad of 20 geweest te zijn, maar de harde wind maakte het gewoon steenkoud. Omdat om 2 uur de show was afgelopen, gingen toen dus al veel mensen weer naar huis, waardoor de lintjes ook al vroeg rond de kisten werden weggehaald. Dis gaf dus nog een mooie gelegenheid om aan het einde van de dag enkele kisten nog een keer met de zon in de rug en zonder afzettingen te fotograferen. Ik had echter gehoopt op de fikse regenbui, om vervolgens de kisten op een nat platform te kunnen platen, maar je kunt ook niet alles hebben.
Al met al ben ik erg tevreden over de open dagen op RAAF Edinburgh, maar zoals ik al eerder schreef, operationeel is het een rampveld.

En wat doe je dan op een "vrije maandag"? Nou, dan ga je de omgeving maar eens verkennen en de lokale beestjes bekijken. Zo was er een soort safaripark waar de diverse soorten kangoeroes vrij rond lopen en je deze gewoon zelf kunt voeren. Voor het geval ik deze beestjes in het wild niet tegen zou komen, kan ik nu in ieder geval zeggen dat ik ze heb gezien. Later op de dag lag er een dode kangoeroe langs de weg, dus ook in het wild komen ze blijkbaar hier in de buurt voor.

De vlucht naar Alice Springs verliep zeer voorspoedig. Geen turbulentie, maar wel weer een uur tijdverschil, omdat Northern Territory niet meedoet met de zomertijd. Je blijft de klok dus maar verzetten hier.
In het vliegtuig zat ik naast een Roemeen die hier nu in de mijnbouw werkt. Het blijkt na enig praten, dat hij in de Roemeense luchtmacht heeft gewerkt, als techneut. Dus de hoofdtelefoon kon in het plastic blijven zitten.
Op dinsdag zal ik dus het een en ander van Alice Springs zelf moeten doen, want vrijdag komt de bus pas weer laat in de middag terug bij het hotel, dus dan heeft het ook geen zin meer om naar de stad te gaan, want dan zijn alle attracties gesloten.
Nu zou je verwachten dat zo'n toeristische trekpleister wemelt van de toeristen. Nou, niet dus. Er was echt geen donder te doen in het centrum. Of dat nu lag aan de hitte, of dat alle toeristen gewoon overdag op stap zijn weet ik niet, maar het viel wel op.

Na 's middags eerst de post van "The Royal Flying Doctors" bezocht te hebben, ging ik daarna op pad naar "The School of the Air". Op de plattegrond was deze school niet zo ver van het centrum, maar het bleek een wandeling van 3,5 km te zijn, en weer terug. En dat ik de hitte, dan wordt je daar niet zo heel blij van. Maar het was wel interessant hoe het onderwijs wordt gegeven aan kinderen van 4-12 jaar via (satelliet)internet en radiocommunicatie, die soms wel tot 1.000 km van de school wonen. Ze zenden uit vanuit een kleine studio, voor iedere leeftijd ca. 2x een uurtje per week. De rest van het onderwijs wordt verzorgt door de ouders (70-75% van de gevallen) of een door de ouders ingehuurde "tutor" (onderwijzer). Iedere 2 weken krijgen de leerlingen een nieuw pakket lesstof en wordt het "huiswerk" weer ingeleverd. De leerlingen krijgen meestal maar 1x per jaar de leraar van de school op bezoek. De ouders worden aan het begin van het schooljaar allemaal "even bijgeschoold" om ze te leren hoe het onderwijs voor hun kinderen interessant te maken. Volgens een gids kunnen de ouders nadat ze de eigen kinderen hebben onderwezen, heel makkelijk voldoen aan de eisen voor regulier onderwijzer, vanwege de ervaring die ze in de tussentijd hebben opgedaan. Enkele doen dat dan ook, en worden vervolgens "tutors" voor andere kinderen in de omgeving. Vaak zijn "tutors" echter afgestudeerde onderwijzers, die voor de goede verdiensten in de outback, een tijdje (meestal een jaar) worden uitgezonden naar een gezin.
Ondanks deze manier van aanbieden van onderwijs, scoort de school toch in de top-10 van de scholen in Northern-Territory.
Morgen is het weer vroeg opstaan, want om 06:50 staat de bus voor het hotel op me te wachten.
Als ik 's morgens bij het hotel op de bus sta te wachten, blijkt in de kamer naast mij een Nederlands stel te zitten, dat ook aan deze 3-daagse tour deelneemt. De bus komt een beetje aan de late kant, maar we hebben de tijd. Het is dik 5 uur rijden tot we in Ayers Rock Resort zullen zijn. Dit zal echter iets langer gaan duren, als de bus na 50 km een probleem krijgt met de motor. Deze wil namelijk niet boven de 500 toeren komen. We worden meegenomen door een lijnbus die ons zal afzetten bij de eerste geplande stopplaats, 'Stuarts Well' een kamelenboerderij waar je ook op een kameel kunt rijden.
Na niet al te lang wachten komt onze reisleidster/chauffeur met een andere bus aan en kunnen we de reis voortzetten. Ook in Australië hebben ze een rijtijdenwet, dus om de ca. 2 uur wordt er even gestopt. De tweede stop is bij "Mount Ebenezer", een outpost waar de Aboriginals een rustplaats en winkeltje runnen. Daarna wordt er nog even gestopt bij een viewing area voor "Mount Conner". Deze berg wordt vaak verward met "Ayers Rock".
Je zou verwachten dat in dit gebied geen planten zouden groeien en het een echt woestijn zou zijn. Niets is minder waar, want er zijn veel grassen, struiken en kleine bomen in het gebied aanwezig. Uiteraard compleet aangepast aan de langdurig droge en hete omstandigheden, net als de dieren die hier rondlopen. Zo zijn er in de 19e eeuw kamelen naar Australië gehaald en ook koeien zijn hier aanwezig. De koeien uit dit gebied zijn echter alleen bestemd voor de slacht.
De boerderijen (cattle stations) zijn ontzetten groot en zijn in erfpacht van de staat. Een klein bedrijf is ca. 1.500 km2. Dat is ongeveer 10% van Nederland. Ga dan je koeien maar eens melken. Ook de waterschaarste en het gebrek aan lekker groen gras zal de melkproductie ook wel geen goed doen. Maar hier en daar lopen de koeien, kangoeroes, kamelen, etc. gewoon op straat. Het is ontzettend goed uitkijken als je 's avonds op de weg bent, want de zwarte koeien schijn je niet eens te kunnen zien, tot je er bijna bovenop zit.
Na aankomst in het Resort wordt je eerst gedropt bij het betreffende hotel om je bagage in de kamer te droppen en iets te eten, om daarna weer opgepikt to worden voor het volgende deel van de tour. Een bezoek aan de "Olga's" en de zonsondergang bij "Ayers Rock".

Gelukkig was het niet meer zo heet als dinsdag, toen het nog een graadje of 35 was. Nu was het met een graadje of 25 een heel eind gedaan. Overdag hadden we behoorlijk wat bewolking, maar 's avonds klaarde het op, wat dus goed was voor de zonsondergang. Maar ook deze avond was het weer vroeg naar bed, want de volgende ochtend om 03:45 gaat de wekker weer af, om de volgende ochtend de zonsopkomst bij Ayers Rock te zien.
Op één of andere manier schijnt een T-shirt met "Death Valley" een bepaalde aantrekkingskracht te hebben. Op Hawaï werd ik hier al op aangesproken, maar ook hier waren er enkele medereizigers die mij vroegen of ik daar ook echt geweest was, wat daarna dan ook meteen gesprekstof opleverde.
's Avonds ging het regenen, maar niet zoveel dat het belemmerend was. Het zicht was er juist op vooruit gegaan en de temperatuur was nog iets verder naar beneden. Lekker Nederlands temperatuurtje. Echter, toen we op donderdagmiddag van de zonsopkomst bij "Ayers Rock" terugkwamen, werd ons medegedeeld dat de weg naar "Kings Canyon" op plaatsen onder water stond (40-60 cm water) en de bus daar niet door mocht.

Er was ook een bus die in Kings Canyon vast zat en die dus gepland was naar Alice Springs terug te keren. Voor ons zat er niets anders op dan naar Alice Springs terug te gaan, wat nogal wat gemor en frustratie onder de passagiers opleverde, omdat de touroperator alleen maar de hotelovernachting regelde, maar geen alternatief programma voor de vrijdag. Van APT moesten we maar contact opnemen met de reisorganisatie en die zou het met APT uitzoeken en mogelijk dat de reisverzekering iets zou terugbetalen. Uit een eerste reactie van het reisbureau blijkt dat dit zeer waarschijnlijk niet het geval zal zijn, omdat het ook voor APT overmacht was. Och ja, jammer, maar beter zo dan vast zitten in Kings Canyon.
Vrijdagochtend blijkt het in de hele regio opnieuw uitgebreid geregend te hebben en is Kings Canyon nog steeds onbereikbaar. Waarschijnlijk duurt het tot zaterdag voor de mensen daar pas weer weg kunnen.
Ik ben echter wel blij dat ik niet in Kings Canyon ben vast komen te zitten, want dat had veel meer stress en geregel opgeleverd, want zaterdag staat de vlucht naar Darwin gepland.
De vrijdag heb ik maar een auto gehuurd. Na dinsdag 3,5 km in de hitte gelopen te hebben naar de "School of the Air", was ik dat niet nog een keer van plan. En de kosten van taxi, tour en vervoer naar het vliegveld zouden zelfs nog hoger uitkomen. Daarbij kan ik nu gaan en staan waar ik wil en de dingen die ik nog wilde gaan zien waren zeker niet in het centrum. Zo waren daar de "Telegraafpost" van begin 1900, een herdenkingspunt, het museum van midden-Australië en het Luchtvaart Museum van Midden Australië (met maar liefst 3 vliegtuigen!).

Toen ik die gezien had, was het al weer laat in de middag dus heb ik het transportmuseum even van buitenaf bekeken. Maar daar hoef ik morgen in ieder geval geen tijd aan te besteden. Wat een roestbende zeg, of je moet echt van vrachtauto's houden, ongeacht de staat van onderhoud, dan staan er veel verschillende modellen en uitvoeringen.
Op de laatste dag regende het ook weer. Het meisje bij de receptie zei dat ze dat nog nooit hadden meegemaakt, een hele week regen. Maar de Todd-river had nog steeds geen water, omdat de regen uit het zuiden kwam, en de Todd-river van noord naar zuid stroomt. In de krant las ik dat er in Alice Springs ca. 15 mm regen zou zijn gevallen, tegen ca. 50 mm in Kings Canyon. En er zou nog meer regen op komst zijn. De lokale bevolking loopt met jassen en sweaters aan, maar voor de meeste toeristen is het nog steeds 'T-shirt'-weer.
Van enkele andere Nederlanders hoorde ik dat een poging op vrijdag om Kings Canyon uit te komen was mislukt en dat enkele mensen die het niet langer wilden uitzitten met een helikopter naar Alice Springs waren gebracht. Nadeel hiervan is echter wel dat je bagage niet mee kan in de helikopter.
Om te kijken hoe het veld van Alice Springs er aan de andere kant uitziet, was ik maar eens even doorgereden voorbij de terminal. Die weg werd naar een paar honderd meter een zandweg. Nou zag ik dat niet zo zitten, maar zelfs bij het omslingeren van de auto kwam ik al bijna vast te zitten. Geen wonder dat je alleen maar met 4WD auto's op dat soort wegen mag komen. Zeker als het geregend heeft, want het is van dat roest-/steenrode "poederzand".

Eén ding viel me erg op, de Aboriginals hingen overdag in redelijke aantallen op straat rond. Daarbij schijnen ze tegenwoordig op bepaalde momenten in bars drank te kunnen halen, want de alcoholverslaving onder deze bevolkingsgroep schijnt nogal hoog te zijn. Daardoor is het 's avonds ook absoluut geen goed idee om in Alice Springs alleen op straat te zijn. Hiervoor werd ik in het vliegtuig dan ook al gewaarschuwd, maar later bevestigd door een aantal toeristen die 's avonds de stad in waren geweest. Er schijnt dan erg veel politie rond te rijden en deze toeristen hadden er ook geen echt goed gevoel bij.
Hierdoor vraag ik me wel af wat deze groep dan doet om aan de kost te komen, want in winkels zie je ze niet. Behalve dan in enkele culturele winkeltjes met eigengemaakte kleedjes e.d.