De maandag werd in het noorden van Zuidland doorgebracht. Aangezien het me wel leuk leek het uiterst noordelijke puntje van Zuidland te bezoeken, werd de koers naar "Farewell Spit" uitgestippeld. Het bleek ook een bergroute te zijn, die dus veel langer duurde dan je op basis van de afstand op de kaart zou verwachten. Maar onderweg waren er wel weer verschillende leuke landschappen te ontdekken. Uiteindelijk kwam ik dan na 3 uur rijden aan op "Farewell Spit". Het is een behoorlijke klif, waar je maar beter niet af kunt vallen.
Onderweg naar Blenheim kwam ik een nogal raar uitziend autootje tegen. Deze had ik eerder al een keer waargenomen met McDonald's logo, maar toen had ik mijn camera niet bij de hand. Deze keer dus wel, en onder het rijden maar even snel een plaatje van dit, waarschijnlijk lokaal gemaakte, apparaat gemaakt.

Dinsdagochtend heb ik een bezoekje gebracht aan de technische school in Woodbourne, een klein plaatsje net ten westen van Blenheim. Hier staan ook de A-4 Skyhawks opgeslagen tot ze kunnen worden verkocht. Helaas was het niet mogelijk naar de Skyhawks te gaan, omdat de hangaar op dit moment gesloten moet blijven in verband met het sprayen van deze kisten met een plastic coating. Dezelfde coating die ook op AMARC wordt gebruikt. De kisten moeten binnenkort naar buiten, want de hangaar is nodig voor de upgrade van de Nieuw-Zeelandse Herculessen. Bij de hangaar wordt op dit moment dan ook een hekwerk geplaatst, waar de A-4's achter gezet kunnen worden, in afwachting van een koper. Dat zal echter erg lastig worden, want door een min of meer recente upgrade van de systemen, mogen de Nieuw-Zeelanders deze kisten niet verkopen zonder toestemming van de Amerikanen. Er bestaat dan ook grote twijfel of ze ooit nog vliegend te zien zullen zijn.
Vlakbij Woodbourne ligt ook een museum wat voornamelijk gewijd is aan de luchtvaart in de Eerste Wereldoorlog, van zowel Duitse als geallieerde zijde. Er zijn zelfs nog enkele originele en replica's die enkele keren per jaar worden gevlogen. Een leuk museum om eens te bezoeken als je in de buurt bent en tijd over hebt.

In de loop van de ochtend is de wind sterk toegenomen, met zware windstoten. Onderweg zag ik dan ook een boom dwars over de weg liggen en in enkele dalen zag je de stof- en zandwolken gewoon ontstaan. Ook was er onderweg een van de weg gewaaide vrachtwagen te zien. Maar naast deze ongelukken, gaf het natuurlijk wel leuke plaatjes van de branding van de oceaan.
Bij Kaikoura zit een zeehonden kolonie, maar op slechts een enkeling na, was daar weinig van de zien.
Ondanks het slechte weer van vandaag en de ook niet zo goede verwachting voor morgen, besloot ik toch maar de boottocht naar de walvissen te boeken. Als het ECHT slecht zou zijn op zee, verwacht ik niet dat het door zal gaan.
Maar wat blijkt de volgende ochtend ... Stralend weer, geen of slechts weinig wind en een perfecte zee om te varen. Gelukkig had ik geboekt, want anders zou het pas laat in de middag worden voor ik een keer mee zou kunnen. Dat zou dan de plannen voor Christchurch weer in de war schoppen. Maar zoals gezegd, het gaat allemaal goed. Er waren 2 "sperm whales" (vraag me niet de Nederlandse vertaling van het beest) te zien en 4 orka's. De totale trip duurde een uurtje of drie.

Na de walvissen ben ik dus richting Christchurch gereden om al een eerste blik op het vliegveld te kunnen werpen. Je kunt ook hier lekker dicht bij de kisten komen, en die staan geparkeerd bij de hangaar van het Amerikaanse Arctische Onderzoekscentrum.

Een Nieuw-Zeelandse Hercules (volgens een foto in de krant de NZ7001) was enkele dagen ervoor met motorproblemen vanuit de Zuidpool teruggekomen. De Hercen schijnen nodig toe te zijn aan een grote beurt, als ik de commentaren in de kranten hier zo lees. Ook hier wil men blijkbaar voor een dubbeltje op de eerste rang zitten, maar komt er nu dan toch achter dat dat toch niet echt kan.
Tegenover de hangaar van de Amerikanen is het Arctic Museum gehuisvest. Hier kun je van alles zien en leren over de Zuidpool en de levensomstandigheden van de onderzoekers daar. Ze hebben zelfs een diepvrieskamer waar het constant -8C is, maar door hier een kleine storm los te laten, gaat de chill-factor een temperatuur voelen van -24C. Ook hebben ze hier een opvang voor een aantal "blauwe pinguins", die op gezette tijden worden gevoerd, dus ook enkele leuke plaatjes opleveren.
Ook in Christchurch is het Airforce Museum, met enkele keren per dag ook een bezoekje aan de restauratie- en opslaghangaars. De komende maanden zullen enkele kisten van de opslag naar het museum gaan en omgekeerd.
Er was nog een beetje tijd over, dus ook in Christchurch de oude trams maar eens opgezocht. Ze rijden alleen maar rondjes in het centrum, dus je hoeft nooit lang te wachten voor er weer eens eentje voorbij komt.
Aangezien het morgen wel erg vroeg opstaan wordt (de wekker staat op 03:45), ga ik eerst het hotel maar eens opzoeken, iets eten, de huurauto inleveren en vervolgens niet zo heel laat het licht uit doen. Uiterlijk 04:50 moet ik op het vliegveld zijn, dus de shuttle staat voor 04:30 gepland. Dat moet me voldoende tijd geven.