Tomcats, zolang het nog kan!!

Nu het moment dat de F-14 Tomcat definitief buiten dienst gesteld zal gaan worden met rasse schreden nadert, moesten we toch nog maar eens een tripje naar Oceana gaan plannen. Zo gezegd zo gedaan. De Open Dag van Oceana was ons hoofddoel. Maar aangezien twee van de vier teamleden bij de Luchtmacht werken, die wat anders met hen voor had, werden we gedwongen om de trip met z’n tweeën te maken. Een van de luchtmachters hoefde echter maar een week en kwam speciaal voor Oceana Airshow overgevlogen. Hij is dan ook wel een heel grote Tomcat-fan en hoopt voor begin maart nog een keertje die kant op te gaan.

Schiphol – CDG: PH-BDG, een Boeing 737-300 van de KLM
CDG – Dulles: F-GSPG, een 777-200 van Air France

De aankomst in Dulles was een verademing vergeleken bij eerdere procedures om de VS binnen te komen. Mogelijk was dat omdat we de enige vlucht waren op dat moment, maar ik ben nog nooit zo snel door de immigratie gegaan. Zeker een aanrader als je toch de keuze hebt.

Daarna volgde een tripje van een kleine zes uur met onze tijdelijke Chevrolet Impala naar Kinston, NC, waar we 2 overnachtingen hadden gereserveerd in een Super8-motel. Hier aangekomen nog snel enkele kleine boodschappen gedaan, maar dan ook snel het bed opgezocht. Het was genoeg geweest voor één dag.

Op 18 en 19 september was er op MCAS New River een open dag. We hoopten op veel kisten, maar toen we het veld opkwamen was al duidelijk dat die hoop meteen vervlogen was. Er was een kleine static en de eigen kisten waren allemaal opgesloten in hun veilige omgeving achter deuren. We hadden dus de verwachting later op de dag de hangaars op te gaan zoeken.

Na een stukje static afgewerkt te hebben was er een stuntkistje te zien in een van de hangaars. Aangezien dit de enige hangaar was die open stond, gingen we deze uiteraard even bekijken. Er was te zien dat er nog wel enkele heli’s in stonden achter diverse kratten, die de hangaar in secties verdeelde, maar we konden er niets van maken. Dus maar verder gegaan en het geluk niet getart. Daarna probeerden we een CH-53 een beetje leuk te platen en het nummertje te schrijven toen we opnieuw werden aangesproken door zo’n ventje met een badge van MP op z’n uniform. Die wilde weten wat we toch aan het schrijven waren en van welke organisatie we waren. Toen we het uitlegden als hobby was hij er blijkbaar niet gerust op, want enkele ogenblikken later waren we omgeven door wel 15 MP’s die ons staande hielden en na het aanhoren van ons ongelooflijke verhaal, ons uiteindelijk maar overdroegen aan de NCIS. Die namen ons vervolgens mee naar het bureau om ons apart van elkaar te ondervragen. Na dit onderzoek werden we weer teruggebracht naar de static en konden we onze hobby weer verder uitvoeren. Als we in de loop van de dag opnieuw lastig gevallen zouden worden door MP’s, dan zouden we die slechts hoeven te laten bellen met de NCIS-mannen, en alles zou geregeld zijn.

Om niet verder in problemen te komen hebben we de “crowd line” opgezocht om daar de show te bekijken en te fotograferen. Wat schetst onze verbazing als we na de vliegshow, op weg naar de Herc, op de static opeens weer staande worden gehouden en opnieuw worden ondervraagd. Ook nu moest echt de NCIS erbij komen, want we zouden bij of in een hangaar zijn geweest. Gelukkig kon de aangever niemand identificeren, wat ook niet verwonderlijk was omdat we er ook niet geweest waren, maar het leverde wel opnieuw een uurtje wachten en geklooi op.

Uiteindelijk hebben we de volgende kisten waargenomen (voor plaatjes kijk hier):

De volgende dag was Seymour Johnsson als eerste aan de beurt om bezocht te worden. Gezien eerdere ervaringen dit jaar en de late voorbereiding moeten we het deze vakantietrip uitsluitend hebben van mogelijkheden buiten het veld. Met behulp van een GPS-ontvanger met navigatiesoftware is dat nog best goed te doen. Je hebt direct een overzicht waar je mogelijk iets kunt verwachten. De eerste stek bleek door bebossing, die helaas niet op de kaarten staat aangegeven, niet geschikt. Toen maar naar de andere kant van het veld,op de NC111 naar het zuiden dan rechts de Sheridan Forest Rd (NC 1961) op dan weer rechts de Old Highway 111 op waar we bij de crashgate tegenover de KC-135 lijn kwamen. Van de Eagles was hier maar bijster weinig te maken, maar de GPS-navigator bracht ons op een stekje tegenover deze lijn. Hiervoor moet je de Old Highway 111 de andere kant op rijden, dan rechts de Tom Herring op, dit is een slechte weg/zandpad die tegen het veld dood loopt met goed zicht op de F-15 lijn, waardoor we ook hier toch nog een goede score wisten te halen.

Om ook hier het eerder geleerde weer in praktijk te brengen, besloten we om regionale vliegveldjes te bezoeken als ze niet te ver van de geplande route af liggen. Het eerste de beste veld leverde meteen een leuke bezoeker op, die hier t/g’s aan het oefenen was.

Daarna werd de route verder naar Charleston, SC vervolgd. Eerder dit jaar had ik hier een goede score weten te halen. Helaas blijkt dat de weg naar de hoofdpoort militair gebied is geworden met een stopverbod. Ook is de bij het platform een checkpoint is geplaatst, waardoor je dus ook niet meer even min of meer rustig de C-17’s kunt lezen. En wij hadden geen zin in meer problemen, dus zijn we op zoek gegaan naar een andere stek. Deze werd gevonden bij een bedrijf aan de rand van het vliegveld, maar diverse grondbultjes maakten het hier wel erg lastig. Daarna gingen we op zoek naar een betere stek, die we vonden bij de autoverhuur parkeerplaats nabij de terminal. Hier werden we na enkele minuten aangesproken door een medewerker van het verhuurbedrijf, die ons vertelde dat het eigenlijk verboden was wat we deden en we ons ook op militair terrein zouden bevinden. Nu hadden we hier de boel toch al wel gelezen, zodat we spoedig daarna ons boeltje maar inpakten en het motel gingen opzoeken.

Tip voor besparingen op motelkosten: neem bij het visitor center een ‘coupon’ boekje mee, waar diverse kortingsbonnen in zitten. Zelfs een Super8 motel kan opeens nog $ 5,00 goedkoper worden per nacht.

Bij Shaw zijn nog altijd de “viewing area”-parkeerplaatsjes afgesloten, waardoor we gedwongen waren ons weer bij de nachtclub te posteren.
Toen we aankwamen stonden er slechts enkele kisten van blauw/wit en vrijwel geen van tiger buiten. Van rood, helemaal achteraan stond vrijwel alles buiten, te oordelen naar het aantal staartjes. Helaas is de afstand gecombineerd met heat waves te groot om hier ook maar iets van te maken.
Na een half uurtje bleek dat tiger was uitgevlogen voor een missie. Er kwam dus enige actie in de lucht. Hierna werden zelfs nog enkele vreemde eenden in de bijt waargenomen.

Na een uurtje of twee rustig gestaan te hebben, werden we door de locale sheriff vriendelijk verzocht weg te gaan, wat we dan ook wijselijk deden. Zeker gezien de eerdere ervaringen. Helaas heeft ons dit een stuk of 5 kisten gekost, die net naar de baan kwamen taxiën.

Er werd dus maar een route naar McEntyre ANGB uitgestippeld, en ondanks dat we wisten dat dit veld waarschijnlijk niet van buiten te doen zou zijn, hebben we met de GPS routeplanner toch geprobeerd ergens iets op het veld te zien. Helaas zonder geluk.

Tijdens het rondrijden werd een grijze Apache waargenomen (nee niet die indiaan, maar die AH-64). We dachten daarmee wel een kans te hebben binnen te komen, maar omdat er niemand was om ons te begeleiden en/of toestemming te verlenen, bleef het helaas bij een poging. Maar wel een nieuwsfeit. Deze AH-64 was in grijze kleuren gespoten om te testen of dit een betere camouflagekleur is gezien de huidige omstandigheden. Die donkergroene kleur maakt de kisten wel tot erg makkelijk doelschijven in de lucht. Zeker als er geen bossen zijn om je in te verschuilen.

Daarna kwamen we door een ‘navigatiefout’ niet bij het grote vliegveld van Columbia terecht, maar bij Columbia Owens Downtown Airport. Hier stonden uitsluitend sportmuggen, maar tot onze verbazing zagen we in een bouwval die we toch eigenlijk geen hangaar meer durven te noemen een B-25 Mitchell staan. Om onze vloogtuigen-spottende vrienden niet teleur te stellen hebben we die maar even gelezen. Het betref de 02344.
De zoektocht naar het juiste veld, Columbia RAP, werd voortgezet. Eerder dit jaar waren daar bij General Aviation enkele tank-stoppers waargenomen, dus wie weet.
Dit keer geen operationele kisten, maar opnieuw enkele vliegwaardige vloogtuigen in de vorm van:

Als laatste voor de dag werd Charlotte IAP, NC bezocht. Op het terrein van het museum zijn de Herculessen op het ANG-platform te lezen. Hoewel het museum eigenlijk al gesloten was, mochten we toch het terrein nog op. Daar waren nog enkele vrijwilligers bezig kisten vast te leggen en zaken af te ronden. De neussectie van de KC-97 was in onderhoud, maar er was een C-47 voor in de plaats gekomen. Helaas hoef je niet meer naar het bedrijf aan de overkant van het veld, want die hebben deze zomer de vier C-47’s/DC-3’s geveild. Drie zijn er verkocht voor prijzen tussen $ 50.000 en $ 75.000. De vierde staat nu dus in het museum en zal daar worden geprepareerd voor static display.

Voor de woensdag was bestemd om Raleigh-Durham IAP, VA, Richmond IAP, VA en Langley AFB te bezoeken. Maar we hadden een late start en gezien de overvloed aan tijd deden we ook nog maar een race-track en enkele kleine veldjes. Bij het bezoeken van een van de kleine veldjes stootten we op en AASF op Rowan County AP, NC. Hier stonden een OH-58 en een stuk of 6 UH-60’s buiten die helaas ongelezen bleven. Maar het is mogelijk wel een nieuw veld voor de database-vullers, want we hebben dit veld niet in de boeken gevonden.
Op Raleigh-Durham zou een AH-64 unit moeten staan, maar we hebben geen aanwijzingen gevonden dat er iets in die richting aanwezig zou zijn.

Tenslotte op Richmond waren een stuk of 6 F-16’s zichtbaar, maar deze waren niet te lezen, want er was geen gelegenheid om ergens de auto aan de kant te zetten. De hele weg was voorzien van bordjes met stop- en stilstaan verboden. Bij de Army National Guard stonden een stuk of 10 UH-60’s, maar hier was net de poort geopend om het personeel naar buiten te laten. Dat was dus ook geen gunstige positie om even stil te staan en de kisten te lezen.

Door alle side-kicks, haalden we Langley niet meer, dus die gaat door naar morgen. Al met al dus een teleurstellende dag.

De donderdag stond dus in het teken van de Atlantische kust. Als eerste werd Langley AFB opgezocht. Na het veld een keer rondgereden te hebben, werd positie gekozen op het naar ons idee enige punt waar je kisten zonder problemen zou kunnen lezen. Dit is aan een klein weggetje ten noorden van de West-gate. Je hebt wel tegenlicht, dus fotograferen is een beetje lastig bij zonnig weer, maar lezen is geen probleem. Op de baan heb je dan wel weinig of geen zicht, maar daarvoor wordt je dan ook met rust gelaten.

Rond het middaguur werd het tijd om even te gaan eten en de tour op NS Norfolk te gaan doen. De rest van de week en het weekend zijn voor Oceana gereserveerd om de laatste Tomcats nog even in redelijke aantallen te aanschouwen. De tour is echter niet echt de moeite waard als je voor de vliegende eenheden gaat. Overigens ook voor de boten hoef je het niet echt te doen. Het duurt een 45 minuten en dan is het even snel hier en daar een toelichting geven en dat is het dan weer.

De volgende nummers zijn achteraf van de foto’s afgehaald.

Na de tour werd koers naar NAS Oceana gezet om de boel daar vast te verkennen. Toen we daar aankwamen werd de show al geoefend en bleek dat op de woensdag al diverse Tomcats naar MCAS Beaufort, NC waren overgevlogen. We hopen dus dat er nog wel een redelijk aantal op het veld aanwezig zijn zijn voor de open dag.

Het grote oefenen was inmiddels voorbij en zou de volgende dag weer worden vervolgd.

Toen we in het vooraf gereserveerde Super 8 Motel aankwamen, bleek dat dit motel lekker aan het strand in de landing van NS Norfolk lag. De kisten die we hier hebben gelezen hebben we toegevoegd aan de lijst van Norfolk. Jammer genoeg hadden we onze zwemkleding niet meegenomen, maar een duikje in de Atlantische Oceaan was hier zeker mogelijk. Het leverde ook leuke plaatjes op met een ondergaande zon van de 164492/AD-627 en de 164494/624

De komende dagen waren ingeruimd om de open dag van NAS Oceana goed te doen. Dit was het laatste jaar dat er aan de vliegshow nog door een Tomcat zou worden deelgenomen. De F-14’s worden in snel tempo vervangen door F/A-18E&F’s. Reden temeer om dit jaar dus nog een keer de open dag te bezoeken.

Wat een verschil met een week eerder op New River. Hier was men compleet relaxed, zowel buiten als binnen het hek. Er was wel veel bewaking op de been, maar ze waren duidelijk gewend aan spotters.

Het was erg zonnig en warm weer, wat het noodzakelijk maakte om voldoende te drinken. Ook een beetje schaduw was welkom, maar die was maar zeer beperkt aanwezig. Op de vrijdagavond is er een avondshow, die pas echt begint als het echt donker is. Dit geeft wel leuke impressies op, door de afterburner in het donker, maar voor de plaatjes is het toch iets minder. Op zaterdagavond was er een feest op het strand, waar ook een Hercules en een Tomcat acte de presence gaven. De Herc moest twee para-teams droppen (Navy en Army), de Tomcat was er om te raggen. Lekker laag en hard low-level over de zee, het strand en de stad.

Op de zondag liep een van de Tomcats (de 164602/AJ-100)een klapband op tijdens de landing. Dit had tot gevolg dat de show even stilgelegd moest worden en de kisten de holding in moesten. Toen de baan weer vrij was, werd het dus even druk met kisten die uit de holding binnen mochten komen.

Voor enkele plaatjes gemaakt op Oceana, klik hier

De maandag werd toeristisch ingevuld. Na een ritje van een kleine 4 uur, werden Mount Vernon, de diverse monumenten (Roosevelt, Lincoln, Washington, WW II, Vietnam en Korea), het Witte Huis en Arlington Cemetary bezocht. Hierbij werd niet de fout gemaakt, die enkele jaren geleden door enkele collega-spotters is gemaakt, Capitol Hill aan te zien voor het White House. Door de verwachte komst van tropische storm “Jeane”, werden de buitenattracties op de maandag gepland en het Smithsonian Museum for Air and Space, dat naast op Independance Avenue ook een heel grote tentoonstelling heeft op Dulles IAP.

Dit museum is een jaar geleden geopend en zal op termijn 70% van de collectie gaan omvatten. Het museum in Washington DC blijft ook nog bestaan.

Hoogtepunten in dit museum zijn de “Enola Gale”, de B-29 die de eerste atoombom op Hiroshima gooide, een SR-71, de Space shuttle Enterprise, de X-35B, een Ora-234 (een type dat in de 2e W.O. ook nog op Volkel gestationeerd is geweest). Voor meer informatie kun je kijken op http://www.nasm.si.edu/museum/udvarhazy/

Na dit bezoek werd onze gast op Dulles IAP gedropt, zodat hij de vlucht weer naar Nederland kon pakken. Onze reis werd voorgezet naar Eastern West-Virginian Airport in Martinsburg WV.

Onderweg kregen we te maken met de restanten van de tropische orkaan Jeane. Door de hevige regenval werden de straten overspoeld met regenwater dat zich van hoger gelegen delen een weg naar lager gelegen delen zocht. Hierdoor werden kleine greppeltjes naast de weg soms snelstromende sloten en werden de kabbelende riviertjes waterstromen waar ze in de Ardennen likkebaardend naar zouden uitzien voor survivals.

Opvallend was dat de kisten hier op nummer gesorteerd geparkeerd stonden op het platform. Het beste kun je direct naar de civiele terminal rijden, want dan heb je meteen volledig overzicht op het militaire platform en kun je de kisten makkelijk lezen. Als er eventueel nog een kist half in de hangaar staat, kun je die op de parkeerplaats voor de militaire poort wel even snel lezen.

Hierna was het tijd om de tocht richting Niagara Falls, ONT te beginnen. Het is een behoorlijk stukje trappen en met maar een beperkt aantal velden op de route. Als eerste was Pittsburg, PA aan de beurt. Hier moest even worden gezocht naar een plekje om het een en ander te zien en vervolgens te lezen. Je kunt hier het beste de noordelijke route langs het veld nemen en bij de Embassy Suites op de parkeerplaats tussen de hangaars kijken. Daarna rij je terug naar de kruising en steek je die recht over. Daar rij je vervolgens zo ver mogelijk door, waar je een goed zicht hebt op de lijn met KC-135’s. Als je dan vervolgens de afslag ‘Erwin street’ neemt, kom je bij een kerkhof. Als je hier omhoog rijdt, dan heb je opeens een goed zicht op de C-130’s. Als je nu verder gaat naar de US60, kom je langs de poort van de ANG, waar een F-102 staat. Even verder maakt de weg een bocht naar links. Hier kun je enkele KC-135’s van de ANG lezen.

Daarna was het een stukje door het natuurschoon van Pensylvania en New York af te leggen naar onze toeristische eindbestemming. Op weg daar naar toe bezochten we nog Buffalo, NY, waar een civiel bedrijf enig testwerk voor de Airforce zou moeten uitvoeren. Na het hele veld rondgereden te hebben, hebben we het betreffende bedrijf Veridian Flight Research niet kunnen vinden.

Op Niagara Falls IAP, NY, werd eerst de boel verkend. We liepen toen tegen een civiele L 39ZA aan. Deze is nu geregistreerd als N394ZA met code 133. Nu werd het tijd om de Herc’en en de KC’s te vinden. De Herc’en kun je makkelijk lezen vanaf de gratis parkeerplaats bij de terminal. De KC-135’s kun je het makkelijkste doen vanaf een afgelegen plekje aan het hek. Je gaat dan links van de terminal tot je komt bij ‘LaSalle Sports Club’, waar je de Tuscarora Road inrijdt. Deze weg gaat over in een gravelpad, wat je verder oprijdt en bij het hek eindigt. Daarna werd de weg vervolgd naar Canada, om daar de Niagara watervallen te bekijken.

Voor de New York Army NG moet je richting de Army poort rijden. De Bealan road gaat over in Paul road, deze draait met een ruime bocht onder het veld langs en komt bij de Army uit, probeer aan de linkerkant Millstead way of een eindje verder de Old Beahan Rd.

Syracuse heeft een spottersplek bij de terminal. De F-16’s zijn hier te lezen met een goede kijker. We hebben hier geen andere stek gevonden.

De volgende bestemming was Schenectady, NY. Hier staan de LC-130’s gestationeerd, wat dus een aantal leuke kisten kan opleveren. Van een eerder bezoek wist ik nog dat er ergens een weg naar boven genomen moest worden om de kisten te lezen. Maar het geheugen liet me in de steek met de exacte locatie. Daarom werd het maar weer gewoon bij de terminal geprobeerd, waar ook een C-123 Provider staat. Hier waren de Herc’en ook goed te lezen met tegenlicht.

Daarna ging het door naar Albany IAP, waar een Army National Guard unit is gestationeerd. Hier hebben ze ook in de buurt van de terminal een viewing-area aangelegd, maar van daaruit is weinig te lezen. Het meeste is gelezen aan de weg links van de terminal.

Na deze beperkte, maar na controle thuis toch leuke oogst, wilden we ons geluk gaan beproeven op Barnes, NY. Hier staan A-10’s gestationeerd van de Massachusetts ANG. Tevens hebben we hier enkele Huey’s en Blackhawks gelezen van de locale unit van de ArNG. Ook hier was bij de civiele terminal een stuk land waar diverse mensen naar de vliegbewegingen stonden te kijken. Dus konden we ongestoord ons werk doen. Toen we echter probeerden aan de achterkant van het veld nog een paar kisten extra te lezen, was er direct MP ter plaatse, wat ons deed besluiten te vertrekken.

Van Westover was me bekend dat er wel veel Galaxy’s stonden, maar deze slecht lezen waren. Doordat het hekwerk nu iets verder van de lijn is gezet, was het nu zelfs compleet onmogelijk tussen de gebouwen door ook nog maar een beetje goede hoek op de staarten te krijgen om de kisten te lezen. Ze staan namelijk zo geparkeerd dat je ze vol van achteren ziet. Er was er gelukkig nog eentje aan het trainen, dus die konden we lezen. De Army, die toch al erg erbarmelijk op dit veld gehuisvest was, lijkt verdwenen te zijn van het veld.

Als laatste van deze dag werd Bradley, CT bezocht. Ook hier hebben ze A-10’s. Ze zijn redelijk te zien vanaf de weg, maar om ze te lezen moet je vol in het zicht van de wacht stoppen en uitstappen. Dat vonden dus een beetje onverstandig onder deze omstandigheden. Daarom hebben we gezocht naar een stekje bij een bedrijf aan de andere kant van het platform, maar dat leverde door de heat waves slechts 1 kist op. Kortom een onbevredigend bezoek, maar het is niet anders. Zonder heat waves zou bij het bedrijf goed te scoren moeten zijn.

We hebben inmiddels zoveel tijd ingehaald op het schema, dat een extra veld tot de mogelijkheden ging behoren. We kozen er dus voor om het eerder geschrapte veld, Otis ANGB, NY op het eiland Cape Cod terug te zetten in de planning. Dat wordt dus het startpunt voor morgen.

Het blijkt dat dit veld niet voor niets weinig bezocht wordt. Het ligt midden in de bossen en net toen we de hoop hadden opgegeven en eigenlijk de allerlaatste mogelijkheid gingen bekijken, bleek dit net de juiste weg te zijn naar de Eagles. We stonden opeens aan de rand van het platform en de hangaars. Maar omdat de honden van de buren aansloegen en de buurvrouw al kwam kijken, hebben we hier maar snel een hit en run actie van gemaakt.

Dit punt was aan de zuidkant van het veld, vanaf de Route 28.

Nu werd het voor mij eindelijk tijd om een nieuwe staat erbij te gaan pikken. Rhode Island was namelijk nog niet eerder in de database opgenomen. Quonset State AP heeft namelijk enkele Herc’en van de RI ANG staan. Hier zit ook een vestiging van General Dynamics waar wel zeer ernstige borden hangen met de tekst dat fotograferen hier strikt verboden is en beschouwd zal worden als spionage. Dus hier de camera maar even echt niet tevoorschijn gehaald. De kisten zijn het best te zien als je van de terminal naar links verder gaat en de weg richting de hoofdweg verder vervolgt. Opeens komen ze 1-voor-1 achter de hangaars vandaan.

In de Scramble database staan de P-2s 131403 en 131427 nog afzonderlijk vermeldt. Blijkbaar hebben ze de laatste, waarvan alleen de staart aanwezig zou zijn, samengevoegd met de eerste, waarmee een kist ontstond met dubbele identiteit.

We hielden op deze manier opnieuw tijd over en konden Stewart, NY nog meepakken. Hier was het een beetje zoeken, maar uiteindelijk vonden we aan de overkant van het veld een weggetje dat ons een redelijk zicht gaf op het platform met de Galaxy’s van de NY ANG. Toen we terug kwamen op de Route 17K zagen we opeens ook zes grijze Herc’en staan. Toen bleek dat hier ook nog een unit van de Marines was gebaseerd. Deze hebben we bij een makelaarskantoortje langs de doorgaande weg geprobeerd te lezen, maar er waren er slechts drie leesbaar vanuit deze positie.

De planning werd opnieuw aangepast. We kunnen al op zondag New York, NY toeristisch gaan doen. Door dit overschot aan tijd worden de eerste plannen al weer gemaakt om aan het einde van de week misschien nog maar een dagje terug te gaan naar Oceana.

Maar eerst even New York en dan in het bijzonder het gedeelte Manhattan, waar de meeste toeristische trekpleisters zijn gelokaliseerd. Gelukkig waren we hier op de zondag, want het is een ontzettend mierennest. Niemand houdt zich ook maar enigszins aan verkeersregels. Er wordt dubbel geparkeerd, van de linkse baan rechtsaf de weg ingeslagen, taxi’s lijken compleet eigen regels te hebben en dan het constante toeteren. Als je maar alleen in de auto zit begin er dan absoluut niet aan om NY binnen te gaan, want je bent verloren voor je het zelf realiseert. Dat wordt dus een bustour op maandag om alles even snel te zien, want al rijdend lukt het gewoon echt niet. Parkeren kun je ook vergeten.

Dus na even NY gezien te hebben, werd de weg maar snel vervolgd naar Long Island, want daar ligt Francis S. Gabreski ANGB waar 102 RQS is gevestigd met HC-130’s en HH-60’s. Bij de terminal was één C-130 zichtbaar, vanaf de doorgaande weg nog vier meer, vier HH-60’s en het bezoekersplatform. Maar op deze weg was geen mogelijkheid om even iets meer te lezen en we hebben ook geen andere stek gevonden. De plaats waar we de andere kisten hebben gelezen, was bij de afslag naar de poort waar we even ‘verdwaald’ waren en voor de poort weer terug moesten draaien.

De zondagavond en maandag werden in Manhattan en Liberty Island doorgebracht. Mooi om eens gezien te hebben, maar ik word al gek in de stad in Nederland, laat staan in Manhattan. Mij niet gezien dat ik hier ooit zal gaan wonen. Wat een mierennest.

Dinsdag was het weer tijd om de tocht voort te zetten. Eerst naar Mercer AP, waar we niet meer dan een paar rotorkoppen van Hueys hebben zien staan. Omdat het platform van de NJ ArNG nogal laag ligt en is omgeven door bulten, containers en andere obstakels, was dit dus een veld om snel te vergeten. Dan maar snel door naar JRB Willow Grove. Met zoveel grote kisten zou er hier toch goed scoren moeten zijn. Helaas bleek dit veld ook uit heuvelachtig bebost gebied te bestaan, waardoor het open karakter toch geheel teniet gedaan werd. Op een van de platformen hebben we enkele kisten gezien en gelezen, maar dat was dan ook alles wat zichtbaar was.

Na ook hier even het museumspul bekeken te hebben, we hadden toch tijd zat, en een uitgebreid praatje met een medewerker van Fort Dix (Army gedeelte van McGuire AFB), werd duidelijk dat daar van buitenaf niets te zien zou zijn. Dit bleek ook te kloppen. Ook hier weer heuvels, gebouwen en bomen.

De toch ging nu verder naar Atlantic City, NJ. De lokale F-16’s staan op het IAP, dus dat zou mogelijk wel weer een viewing area hebben. Jammer, dus niet. De kisten staan wel leuk langs de weg leesbaar opgesteld, maar je mag nergens stoppen. Ook sta je redelijk in het zicht van de poort. We hebben echter toch een mogelijkheid gevonden om niet langs de weg geparkeerd te staan, door hier en daar gravelwegen naar een baken en de landingslichten in te slaan.

Op Atlantic City is ook een FAA testcenter aanwezig, William J. Hughes Technical Center. Hier kunnen dus soms wel eens leuke kisten staan die voor diverse testen worden gebruikt. Zo stond er in ons geval een oud model 747. Deze kist zagen we toen we naar de terminal reden, dus niet echt moeilijk te vinden.

Als laatste kwam Wilmington/New Castle, DE aan de beurt. Het was nog even licht toen we daar aankwamen, dus maar meteen even de boel verkend. Er waren teveel heat waves om de kisten te lezen vanaf het ene punt en het spiegelde teveel voor een ander. In totaal stonden er 6 Herc’en, waarvan één wel erg raar stond geparkeerd. Deze was zeer waarschijnlijk aan één kant door zijn hoeven gezakt.

Op woensdag was het wel mogelijk om de kisten op New Castle te lezen. Je kunt dit ’s morgens het makkelijkst doen bij het restaurant net na het viaduct bij de afslag naar de DE 141 zuid. Je hebt dan goed zicht op het platform. Je kunt ook het de US-13 naar het zuiden blijven volgen en net na de landing naar rechts afslaan. Het weggetje loopt langs het hek af en loopt omhoog, waardoor je verderop een goed zicht hebt, maar wel een grotere afstand en moeilijkere hoek.

Na thuiskomst bleek dat dit veld enkele dagen eerder door een flinke storm was geteisterd, wat tot gevolg had dat enkele Herc’en beschadigd zijn geraakt. Dit verklaarde ook waarom enkele kisten onderdelen misten en in een beetje rare positie stonden.

Dus dan maar weer op weg naar het volgende veld, Dover AFB. Het is erg lastig hier even rustig de kisten te lezen die vanaf de weg zichtbaar zijn. Gelukkig hebben ze hier een museum, van waaruit je recht op de lijn kijkt. Met een sterke kijker (of cameralens) is er hier best nog het een en ander te halen, als het weer meewerkt. Ook hier hadden we weer eens behoorlijk last van heat waves.

Op weg naar Baltimore namen we maar weer eens een binnendoorweggetje om tol te vermijden. Hierdoor kwamen we langs een klein veldje, waarvan we dachten dat het niet meer zou zijn dan een grasstripje. Tot onze grote verbazing stonden er drie Chinooks op het platform en dat zonder enige aanwijzing dat er een AASF of iets dergelijks zou moeten zitten. Dus waarschijnlijk gewoon een tankstop.

Als laatste geplande veld stond G. Martin State IAP, MD op de lijst. De bleek het makkelijkste veld van de trip te worden. Compleet open en makkelijk snel leeg te lezen vanaf een grote parkeerplaats bij Lockheed-Martin.

Er is ook een museum en een civiele terminal, maar de poorten die hier naar toe leidden waren bewaakt en afgesloten. Het was inmiddels na 16:00, dus mogelijk dat het aan het tijdstip lag.

Hierna werd de reis richting Oceana ingezet. Even een paar extra Tomcats proberen te scoren om het af te leren. Na eerst de stek aan de kop 23 bezocht te hebben, besloten we toch maar een plek te gaan zoeken bij de kop 05, want anders was er gewoon niets of zeer weinig te lezen en te platen. De stek bij kop 05 is aan Taylor Farm Road. Deze komt uit op de London Bridge Road, dus zou te vinden moeten zijn. Hier wordt op het moment een industrieterrein ontwikkeld, dus mogelijk dat je er over een aantal jaren niet meer zo rustig staat.

Om 12:00 was het tijd om weer naar Washington te rijden, want daar zou ‘s avonds een vliegtuig ons weer terugbrengen naar huis. In totaal hebben we 5.600 mijl op de teller van de huurauto erbij gereden. Dus dat valt nog wel mee als je bedenkt dat we er toch drie weken zijn geweest.

Alles bij elkaar wel aardig wat gezien, maar het is zeker niet meer zo goed als wat we vanuit het verleden gewend waren.

Voor de statistieken nog de nummers van de kisten die we hadden op de weg terug:
F-GSPI B.777-200
F-GFKI A.320