HEUG 2004, Atlanta GA.

Het was opnieuw tijd voor een tripje naar de USA op kosten van de zaak. Dit keer was de aanleiding een conferentie van de Higher Education User Group van ons software pakket. Na in een werkgroep van deze club gekozen te zijn, zal ik de komende 3 jaar minimaal één maal per jaar naar de USA afreizen voor een face-to-face meeting. Op zondag 29 februari 2004 werd het vliegtuig naar Atlanta (GA) genomen. Gelukkig ging deze niet zo erg vroeg, zodat ik niet halverwege de nacht al uit bed hoefde te komen. Ik was op tijd op Schiphol voor het inchecken, maar blijkbaar hadden de medewerkers van Delta Airlines meer moeite om vroeg op te staan. De incheckbalies werden pas na 7:15 uur geopend, terwijl volgens de regels je dan al ingecheckt moest hebben (3 uur voor vertrek). De volgende keer blijf ik dus ook maar iets langer op bed liggen.

Precies op tijd ging vlucht DL39, uitgevoerd met een Boeing 767-300ER met registratie N181DN, take-off. Door de geringe tegenwind, werd er flink wat tijd ingehaald. De vlucht duurde een kleine 45 minuten korter dan gepland. Bij de landing gaf de gezagvoerder dan ook aan dat hij nog nooit zo snel van Amsterdam naar Atlanta was gevlogen. Maar ondanks dat is een zit van dik 9 uur toch lang genoeg. Direct na aankomst werd je geconfronteerd met de nieuwe uitgebreide veiligheidsmaatregelen van de Amerikaanse immigratiedienst. Duurde het normaal al behoorlijk lang voor je door immigratie was, nu duurt het nog een tijdje langer. Die jongens van de bagageafhandeling hoeven zich echt niet te haasten, want voor iedereen een keer bij de bagageband is … Maar anderhalf uur na landing was ik dan bij de autoverhuurmaatschappij om de auto op te halen waarmee ik eerst nog even vier dagen eigen tijd ging invullen. Het eerste veld zou Maxwell AFB in Alabama worden. Maar gezien de reistijd werd dit veld in de schemer even verkend, maar was het al te donker om nog iets te lezen. Er stond één Hercules op het platform en er landde er ook net één. Dit was de eerste nieuwe voor mij in deze trip. Dus maar even een motelletje opgezocht voor de hoognodige nachtrust.

Op maandag eerst maar even naar Dannely Field, waar de Alabama Air National Guard een squadron F-16’s heeft gebaseerd. Helaas was het niet gelukt bezoekjes te regelen, dus dan maar iets bij de poort proberen. Deze poging liep ook op niets uit. Hoewel de F-16’s onder open sheds staan, vond ik het niet verstandig om langs een drukke doorgaande weg de auto in de berm te parkeren. Andere opties heb ik niet gevonden. Behalve een weggetje richting de Department of Transportation, waar je bijna achteraan een blik kunt werpen op enkele F-16’s.

Daarna maar weer terug naar Maxwell AFB. Hier stonden twee Hercen op het platform, die goed te lezen waren vanaf een bultje richting de Baptist Church in de landing.

Het volgende veld in de planning is Birmingham IAP. Hier blijkt ook een contractor (Pemco) te zitten die KC-135’s onder handen neemt. Er lagen verschillende vleugeldelen en tankbooms. Om ‘alles’ te zien moet je bij de terminal zijn, maar ook aan de noordkant van het veld waar je toch al moest zijn voor de ANG KC-135’s. Daarnaast hebben ze diverse hangaars met kanteldeuren die half open stonden, maar waardoor je dus precies ook niets kon zien.

De dag werd afgesloten met een ritje naar Nashville (TN) om de volgende dag weer vlot aan de gang te kunnen gaan. Na deze rit kan ik aanraden om alleen in droge tijden in deze regio rond te rijden, want ons ZOAB-wegdek kennen ze hier absoluut niet. Zeker in het donker en met onduidelijke strepen op de weg is het een ramp om de weg te zien en te vinden.

Zoals gezegd was op de dinsdagochtend Nashville IAP aan de beurt. Dit is een makkelijk veld om te doen, want de Hercen zijn nu niet erg makkelijk weg te stoppen. En aangezien de locatie ook mee werkte, was het met slechts vijf kisten wel een 100% score. Je kunt gewoon de aangegeven route naar de terminal aanhouden. Echter bij de terminal ga je er niet af, maar volg je de State Route 155 (afslag 216 op de I-40) verder naar het zuiden. Bij de eerste grote kruising, net na de poort van de ANG, ga je rechts. Voorbij een camperverkoper kun je rechts een klein doodlopend weggetje in, waar je snel even het platform kunt leeglezen.

Om nog iets toeristisch te doen, had ik gepland om Rock City te bezoeken. Helaas bleek bij aankomst dat het weer zo slecht was, dat het eigenlijk geen zin had om hiervoor nog een tijdje buiten te gaan wandelen om enkele unieke rotsformaties te bekijken. Die zullen er over een aantal jaren ook nog wel liggen. Daarom werd maar snel doorgereden naar Knoxville (TN). Hier moeten KC-135’s en UH-60’s van de National Guard staan. Je moet hiervoor zijn op het veld McGee Tyson Municipal Airport. De National Guard staat netjes aangegeven. Je komt eerst langs de Army (AASF #2), waar enkele UH-60’s buiten staan. Echter door het bekende probleem met het contrast was hier niets van te maken. Als je de weg verder doorrijdt en vlak voor de poort rechtsaf gaat en vervolgens de eerste weg weer links neemt, naar een VA-clubhuis, kun je de KC-135’s zien staan. Hier heb je echter problemen met de hoek waaronder ze gelezen moeten worden. Hierdoor is de oogst dus maar beperkt gebleven tot twee van de zes aanwezige kisten.

Er werd koers gezet naar een nieuwe bestemming, Douglas AP in North Carolina. Dit wordt ook weer een nieuwe staat. Helaas had ik me een beetje op de afstand verkeken en besluit dus maar halverwege een motel op te zoeken voor er ongelukken gingen gebeuren. De route is overigens wel leuk om toeristisch te doen. Dwars door de ‘Smokey Mountains’, waar inderdaad constant een mist lijkt te hangen die uit de bossen komt.

Zoals gezegd wordt de dag begonnen op Douglas/Charlotte Airfield (NC). Om de kisten een beetje fatsoenlijk te kunnen lezen, kun je terecht bij het museum. Helaas kost het dan ook extra tijd, want het wordt bemand met vrijwilligers. Om niet onbeleefd over te komen, heb ik ook hier het museum maar even meegepakt. Ze zijn overigens in het verleden regelmatig bezocht door Engelse collega-spotters, want toen ze het boekje zagen wisten ze meteen dat het om de nummertjes zou gaan. Ze waren nog niet zo ver om ook al een checklist te hebben met de aanwezige kisten. Jammer.

Zaterdag 13 maart werd de weg terug naar huis aangevangen met een CRJ 40, de N458CA. Omdat ik de keuze had om via Atlanta of New York (JFK) terug te vliegen, heb ik maar voor die laatste gekozen, want dat leverde tenminste een nieuw veld op. Achteraf geen slechte keuze, want daar aangekomen kwam er net een C-20B (de 86-0201 van 99th AS) voorbij taxiën. De medereizigers keken wel even op, maar dat boeide mij iets minder.

Uiteindelijk was het de N173DN, een Boeing 767-300ER die me weer veilig in Amsterdam afleverde.