USA 30 september - 17 oktober 2011

Na de werk-trip van maart jl., was het nu tijd om een keer een reis te plannen met alleen maar hobby en geen werk. In de open-dagen agenda van Scramble stonden enkele leuke dagen opgesomd, te weten Miramar, Holloman, Edwards en Lemoore. Dus het was wel duidelijk welke kant het op zou gaan. Na enige tijd kwam er een bericht van 4Aviation voorbij, waarin zij aankondigden naar de open dagen van NAS Oceana en MCAS Miramar te gaan. Die optie heb ik ook nog even overwogen, maar heb uiteindelijk toch besloten om mijn eigen plan maar door te zetten. Dus de tickets werden snel even online geboekt en een tijdje later ook de huurauto. Een week of 2-3 voor vertrek werden de kritieke hotels/motels geboekt, want je kunt verwachten dat je het niet op het laatste moment moet laten aankomen als er een vliegshow in het "dorp" gepland staat.

Door de mindere ervaring van de laatste keer met het fenomeen "Schipholtaxi", heb ik dit keer de auto maar zelf op Schiphol geparkeerd.

De PH-BFR "Rio de Janeiro", een Boeing 747-Combi, werd gebruikt voor vlucht KL 601 van Amsterdam naar Los Angeles. De vlucht vertrok met bijna 45 minuten vertraging, maar die verloren tijd werd onderweg volledig ingehaald. Ik heb het infoscherm enige tijd rond de 1036 km/h aan zien geven.
Om 11:40 lokale tijd werd de grond weer geraakt, maar het duurde door de lange rijen bij de immigratie, nog tot half drie voor ik uiteindelijk mijn huurauto in ontvangst kon nemen. De komende weken rijd ik rond in een grijze Mazda6.

Snel werd de koers gezet op Long Beach, het eerst veld van deze trip. Daar wachtte een leuke verrassing op me. Toen ik bij de fabriek stond om de daar aanwezige C-17's te lezen, viel mijn blik op een staart van een C-17 met "vreemde vlag" aan de noordkant van het veld, die boven de blast-deflectors zichtbaar was. Reden genoeg om het veld dus langs die kant verder te gaan verkennen. Via een parkeerplaats kon ik bij een hek komen, maar omdat er personeel rondliep, heb ik eerst maar even netjes toestemming gevraagd om de kist te mogen platen. Het stuk hek waar ik wilde platen, met de zon in de rug, was toch niet zichtbaar vanuit hun wachthokje, dus ze bleven wel even binnen, dan zagen ze het ook niet. Ze gaven ook nog een andere stek aan, die gewoon op de openbare weg is en ook goed zicht geeft. Maar dan heb je in de late middag dus vol tegenlicht. (zie beide foto's)
Ook de stek bij de verkeerstoren werd nog even gecontroleerd en leverde ook nog 2 Globemasters op. Al met als dus een vruchtbare stop. Daarna was het tijd om de eerst Subway te gaan bezoeken, want ik kreeg inmiddels al wel een beetje honger en dorst. En ik moest nog een stukje rijden naar Miramar.

Zaterdag 1 oktober stond in het teken van de open dag op MCAS Miramar. De vliegshow werd gehouden in verband met het 100-jarig bestaan van de Maritieme luchtvaart in de VS. In het kader van dit jubileum hebben dit jaar extreem veel Navy en Marines velden een vliegshow of open dag.

Voor Miramar ging ik uit van een "normale" open dag, maar men had hier behoorlijk uitgepakt. De static was voorzien van veel en kwalitatief erg goede kisten. Wanneer heb je nu ooit VX-29 en VX-31 van China Lake voor het laatst op een open dag gezien? Nou hier waren ze uitgebreid aanwezig!
In de avond was er nog een avond-programma, maar dat stelde niet zo heel veel voor. Niet dat de vliegshow overdag nu zo spectaculair was, maar dat zijn we inmiddels wel gewend. Wat wel erg leuk was, was de air-power demo door de verschillende types die bij de Marines in dienst zijn.
Het was een erg warme dag in de zon, dus daarom heb ik, net als het merendeel van de aanwezigen, het grootste deel van de dag onder de vleugels en dergelijk van de kisten op de static doorgebracht.
Na afloop van het optreden van de Blue Angels, stond "Angel 6" niet meer bij zijn maatjes, maar op de flightline. Daar stond die op krikken en werd tot laat op de avond het landingsgestel gecontroleerd. Blijkbaar had de kist er problemen aan.

Het lijstje kisten van de open dag laat nog even op zich wachten, een 80 kisten op de flightline/static en nog diverse meer aan het einde van de banen, waar ze even uit de weg stonden.

Op zondag was het tijd om de vroege rondvaart in de haven van North Island te pakken, om op die manier te proberen de heatwaves voor te zijn. Zoals vrijwel altijd, stonden er ook nu weer een hele bult Seahawks en Hornets op het veld. Maar al had ik de boot van 10:00, op de foto's kun je door de heatwaves vaak toch niet al te veel van de nummers maken. Tijdens de rondvaart kwam ook nog even een MH-60T van de US Coast Guard een kijkje nemen.

Na bij North Island nog enkele andere posities verkend te hebben, ben ik naar Imperial Beach gereden en daar de grens met Mexico bekeken. Daar waar het in de VS compleet onbewoond is en als natuurreservaat is aangemerkt, staan aan de andere kant van het 4-5 meter hoge hek dat als grensafscheiding dient, hele huizenblokken en appartementen. Zelfs een stadion staat op slechts enkele tientallen meters van de grens.
Daarna was het zo zoetjesaan tijd om koers te zetten naar El Centro, het beginpunt voor morgen.

Op El Centro aangekomen bleek ik niet de enige te zijn die in de regio aan het rondtrekken is. Er stonden al een stuk of 4 Nederlanders, 1 Zwitser en 2 Engelsen, later aangevuld met nog enkele Fransen en Engelsen. Allemaal met een vergelijkbare planning om komend weekend op Holloman en Kirtland te zijn en vervolgens richting Lemoore. De komende tijd zullen we elkaar dus ongetwijfeld vaker tegen gaan komen.
Op El Centro bleken enkele Engelse Apaches, Lynxen en een Sea King op oefening te staan. Deze waren eind vorige week overgevlogen. Daarnaast waren er nog een stel Hornets actief. Dus absoluut geen verloren moeite. De Nederlanders wisten te vertellen dat er op Yuma vandaag een oefening, WTI (Weapons and Tactics Instructor), zou moeten beginnen wat een heel stel extra kisten moet opleveren.

Bij Yuma aangekomen werd stelling genomen op de parkeerplaats van de County Fairgrounds, waar het na de middag goed platen is. Het verblijf hier zal dan ook iets langer zijn dan gepland, maar dat paste nog wel in de route. Het lezen van de nummers gaat en stuk lastiger. Zelfs de codes van de CH-53's op het veld zijn door mij vaak niet eens te vinden. Nu lijkt dat aan mijn vaardigheden te liggen, zoals wel vaker, want er zijn er bij die er toch nog iets zinnigs van weten te maken. Gelukkig gaat veel van het spul vliegen en komt daarna ook weer terug ,wat het lezen iets makkelijk maakt. Maar dan moet ik het wel van het scherm doen. Dat kost behoorlijk wat meer tijd, zo tijdens de trip.

Op maandag was het op Yuma ook om weg te smelten. Maar gelukkig was het op dinsdag al iets koeler en was er ook meer bewolking. In de loop van de middag werd het bericht aan de vliegers verstrekt dat er bij Gila Bend, op de weg van Yuma naar Phoenix, een flinke onweerscel aanwezig was, met hagelstenen zo groot als golfballen. Nu duurde het nog even voor ik die kant op zou gaan, dus niet meteen reden voor ongerustheid. Bij Gila Bend aangekomen kon ik zien dat het er geregend had. Maar het onweer was al verder getrokken. In de verte kon je hier en daar nog een bliksemflits zien, maar dat was het dan ook.

In het ochtendjournaal kwam het ook het weer van gisteren nog voorbij. Hier ging het niet over regen of hagel, maar over een zandstorm die over de I-10 was gegaan en daar op 3 plaatsen voor ernstige ongelukken had gezorgd. Het effect is vergelijkbaar met dichte mist bij ons. Er waren wel reddingshelikopters naar de ongelukken gestuurd, maar die konden door het zeer beperkte zicht aan de grond niet landen.

De planning voor de donderdag was Luke, Sky Harbor en Gateway, om dan te eindigen in Tuscon. De activiteiten op Luke waren echter zodanig dat het daar een beetje uitliep, waardoor er geen tijd meer was voor Sky Harbor. Maar dat was niet zo erg, want die KC-135s heb ik al een paar keer opgezocht en daarvan verwacht ik geen nieuwe te zien. Gateway wilde ik niet laten schieten, en dat bleek maar goed ook te zijn. Hier was ik precies op tijd. Toen ik aan kwam rijden waren 2 HH-60's van de USAF aan het uittaxiën. Ik had er dus geen minuut later moeten aankomen. Om ook nog een beetje vrije tijd te hebben om hier weer een paar updates te kunnen plaatsen, besloot ik maar een hotel hier in de buurt te nemen.

Op donerdagochtend werd eerst nog even snel op Gateway gekeken of er nog iets stond dat getankt moest worden, maar dat was niet het geval. Dus dan werd het tijd om richting Tucson af te dalen. Het weer was een stuk minder geworden. Het was van 100F in El Centro, naar 80F op Luke, nu nog maar krap 60F. Enb toen het onderweg ook nog eens behoorljk begon te regenen werd zelfs de 55F bereikt. Tijd dus om de korte broek te verwisselen voor één met lange pijpen. En op DM werd ook een jas aangetrokken, want buiten de auto is het dan toch ook wel frisjes.

Maar als eerste was Tucson IAP aan de beurt. Door de regen en de kou waren de heatwaves nu wel verdwenen. Dus dat maakte het een stuk makkelijker om de aanwezige F-16's te lezen. Rond het middaguur, in de regen, durfden alleen de Nederlanders te vliegen. Later op middag zag je vanaf DM de F-16's van Tucson opstijgen.

Ik denk dat je wel kunt zeggen dat het een vruchtbaar dagje was in Tucson, al was ik er pas rond 11:30!

De Chinooks van de donderdagmiddag, die tegen 17:30 binnen kwamen, zouden volgens enkele Engelse spotters met een scanner Nederlanders moeten zijn. Hopelijk komt daar nog een definitieve bevestiging van, inclusief de nummers..

Morgenochtend nog even snel een rondje maken en dan door naar Alamogordo, waar zaterdag de open dag van Holloman AFB wacht.
Tijdens de tweede ronde Davis Monthan werd duidelijk dat de P-3 en de Little Rock Herc op het AMARG-platform stonden. Dus in plaats van bezoekers, lijken het permanente bewoners te gaan worden. Een echte bezoeker deze dag was een C-130 van Nieuw-Zeeland. Helaas kon het serial niet worden gelezen door de afstand. Misschien dat onze vertegenwoordiger in Nieuw-Zeeland uitkomst kan bieden. De nieuwe nummers van de vrijdag zijn met een * aangegeven.

Onderweg naar Alomogordo was de I-10 geblokkeerd door een "crash". Volgens een lokale website waren er 2 vrachtwagens op elkaar gebotst, waarbij er een formaldehyde lekte. Ter plekke werd tussen afslag 336 en 334 een omleiding ingesteld. Die voerde door een dorpje dat compleet in verval aan het raken is. Veel huizen waren dichtgetimmerd en in verregaande staat van verval. Dan denk je echt "wie blijft hier nou nog wonen?".

Het was maar goed dat het hotel in Alamogordo vooraf was gereserveerd, want naast de open dag op Holloman, zijn er nog een paar evenementen, waaronder een hondenshow, te doen. Hierdoor waren de hotels ook goed gevuld.

Om 08:30, stipt, werd de poort open gezet voor de bezoekers van de open dag. De auto's werden door de west-gate naar binnen gelaten, maar de parkeerplaats was zo'n beetje bij de kop van de baan. Van daaruit werden we met bussen naar de static gebracht. Om vervolgens in de middag niet lang in de rij te hoeven staan voor de retour-rit, werd de show bij het uittaxiën van de Thunderbirds verlaten. 
Een unieke gelegenheid tijdens deze open dag was het bezoek aan de cockpit van de B-1. Dit was de eerste keer dat ik deze kist van binnen kon gaan bekijken. En aangezien de rij zo vroeg in de ochtend nog niet zo lang was, heb ik daar dankbaar gebruik van gemaakt. Het is overigens behoorlijk bekrompen daar boven. Ik had meer ruimte voor de vliegers en operators verwacht, maar je moet je er behoorlijk behelpen.
De bemanning van de B-1 vertelde dat ze tot dinsdag vast zaten op Holloman, omdat op zondag het veld niet open was en maandag is het Columbusdag, wat een nationale feestdag is, waardoor de velden ook niet open zullen zijn. Dit geeft dus meteen ruimte om rustig naar het westen te rijden, want er is dan op maandag toch nergens iets te doen.

Na de show was het nog een kleine 4 uur rijden naar Los Lunas, een plaatsje bij Albaquerque, waar morgen de open dag op Kirtland AFB zal zijn.

Ook op dit veld kunnen ze goed de klok lezen. De poort ging ook pas om echt 09:00 open en niet eerder. Hier stonden toch enkele leuke kisten op het menu, zoals de CV-22's en een UH-1N van de USAF. Ook was er een UV-18B van de Air Force Academy aanwezig voor het droppen van het para-team. Hier ben ik dit voorjaar nog apart naar Colorado Springs geweest en deze kistjes niet gezien. Verder werd vandaag een nieuwe HC-130J voor het 550 SOS afgeleverd, de 09-0109.
De B-2 was helaas weer dezelfde als gisteren op Holloman. :-(

Ook hier heb ik de show van de Thunderbirds niet afgewacht. Toen ik ging, kwamen er nog veel mensen het veld op. Die moeten dus alleen voor de Thunderbirds zijn gekomen. Buiten het veld stonden ook erg veel mensen te wachten op de demo. Bij de viewing area van het veld, stonden nog een spare HC-130H en een CV-22B.

Morgen is het Columbus-day, en wordt dus toeristisch ingevuld. Eerst even uitslapen en de planning voor de rest van de week in elkaar zetten. Daarna naar de Grand Canyon.

De maandag werd voornamelijk besteed in de Grand Canyon en vervolgens de rit naar Phoenix. Het was donker toen ik daar aankwam, dus er was geen reden om nog iets te gaan proberen. Morgenochtend zal worden gestart met een ochtendje op Luke, waarna reis wordt voortgezet richting Yuma. Daar hoop ik dan de middagmissie nog te zien binnenkomen en de avondmissie te zien vertrekken. Om vervolgens de dag erna in de middag richting Nellis te gaan.

De dag werd dus begonnen op Luke. Daar vlogen ze nu van de andere kant, richting het noorden dus. Dat maakte dat ik naar een andere stek moest gaan uitkijken. Op de Scramble-site was er een locatie (nummer 1) aangegeven voor deze situatie. Aan dit doodlopende landbouwweggetje staan een paar grote bomen, waar je lekker de auto en jezelf in de schaduw kunt zetten. Je kunt hier de kisten die op links komen goed platen, op rechts komen ze iets te ver over je heen voor een fatsoenlijke plaat. Maar voor de nummers is het goed genoeg.
Toen ik aankwam ging er net een behoorlijke missie uit, dus het was wachten op de terugkomst. Ik ben hier uiteindelijk tot het middaguur gebleven. Toen werd het ook op het veld erg rustig en zou er de eerste tijd ook niets meer binnen hoeven te komen.

Daarna was het tijd om richting Yuma te gaan rijden. Dat neemt ongeveer 3 uur in beslag, dus mooi op tijd om nog iets van de terugkomende middagmissie en de vroeg vertrekkende avondmissie mee te pakken. Er werd opnieuw positie ingenomen op de Yuma Fairgrounds, in de hoop dat ze mooi over zouden komen. Ook hier was de tegenovergestelde baanrichting in gebruik ten opzichte van vorige week. Maar als ze de kist een beetje laag houden is het niet erg.

De volgende serie nummers is nog niet gesorteerd, omdat hiervan nog het e.e.a uitgezocht moet worden in dat is met deze volgorde iets makkelijker te traceren.

Ook de woensdagochtend werd nog op Yuma doorgebracht. Veel werd er niet gevlogen, maar je blijft toch wachten op wat er misschien komen gaat. Uiteindelijk besloot ik dat het rond het middaguur toch wel tijd werd om naar Nellis af te reizen, want volgende routeplanner zou dat dik zeven uur rijden zijn. Nu ken ik de weg, en weet dat er nog wel een anderhalf uur vanaf gaat.
Door die gewonnen tijd was ik nog net op tijd om de Hoover Dam een keer bij avond te bezoeken. Nu was ik er niet heen gagaan als ik niet de dag ervoor op het nieuws had gezien dat ze de overstort aan het testen waren, wat unieke beelden kon opleveren. Maar blijkbaar was dt alleen op die ene dag, want het waterpeil was redelijk laag en er werd ook niets meer gespuid. Maar desondanks leuke plaatjes van de dam in het donker.
Het hotel in Las Vegas/Nellis had ik precies tegenover de hoofdpoort. Dat bespaart me dan in de ochtend een beetje tijd om bij het eerste licht op N. Hollywood te zijn. Als je overigens een keer ergens in de buurt van Nellis een restaurant zoekt, dan is Blueberry Hill een uitstekende keuze.

De uitwerking van Nellis vraagt iets meer tijd, maar komt z.s.m. hierbij te staan.

In het kader van de Green Flag waren er alleen maar 6 Wisconsin F-16's en 6 Miramar F/A-18's. Dus dat viel een beetje tegen. Maar het eigen veld vliegt altijd ook al goed, dus dat maakte het e.e.a. goed. Tussen 12:00 en 16:00 was er erg weinig te beleven, het leek wel of ze een siësta aan het houden waren.
In die tijd wisten wel nog 2 KC-135's, een Minnesota Hercules, dezelfde als op Kirtland, en een Hawaï Raptor met pilontanks de weg naar het veld te vinden.

De zaterdag was ingeruimd voor de open dag op China Lake. Op dit veld worden de nieuwe wapen van de Navy en de Marines getest. Daarom hebben ze hier van alle operationele toestellen één of meer exemplaren. Deze open dag werd bij mij pas een week of twee voor vertrek bekend, maar gelukkig had ik mijn vlucht terug geboekt voor de maandag, zodat ik mijn route kon aanpassen om dit unieke veld mee te pakken.
Om 11:00 werd het publiek toegelaten tot de static area. Meteen gingen al een aantal collega's richting een hangaar, maar daar werden ze al heel snel weggestuurd. Ook aan het einde van de kleine static stonden aan het begin van de dag militairen te controleren of je geen kisten onder de sunshelters of de flightline stond te fotograferen. Zodra de lens ook maar die kant op ging werd je aangesproken. Echter toen om 13:00 de kisten voor een korte vlucht werden opgestart, was er natuurlijk geen houden meer aan. Dus toen heb ik mijn slag ook maar geslagen om nog zoveel mogelijk informatie te verzamelen.
Ondanks de beperkte static, is de uiteindelijke log toch nog wel aardig geworden.

Na China Lake, waar ik het na het voorvliegen van de twee F/A-18's voor gezien kon houden, was het nog een kleine 4 uur rijden naar Lemoore, waar de volgende dag de open dag zal zijn.
Op basis van de gegevens van de website wordt dit een teleurstellende open dag. Veel oud pruttelgebeuren en weinig "echt" spul. Pas rond een uur of een is het eerste geweld gepland, in de vorm van de F-16 Demo West, van Hill. Gevolgd door een kleine demo van een Hornet en de show van de Blue Angels, als afsluiter tegen een uur of half vier. Zo lang houd ik het hier niet uit.
Na een tijdje op leuk opgezette static te hebben doorgebracht, waar veel Hornets in speciale kleuren waren samengebracht, werd nog even met de camera de parkeerplaats vastgelegd.
Op weg naar de uitgang moest ik van een zandpad, dat begon net voor de sunshelter van de weapensschool. Hier kon ik natuurlijk niet even gaan stoppen, maar de codes 215 en 312 heb ik kunnen onthouden. Er stonden er nog 3 meer binnen.

Omdat het nog vroeg op de middag was, werd de rit voortgezet naar Fresno, Stockton en Travis, om te eindigen in San Francisco.

Op Fresno had ik vol tegenlicht en heatwaves. Niks anders te maken dan 3 onder de sunsheds, 2 ernaast en 3 iets verder op het platform.
Tijdens het rondrijden kwam ik in de buurt van de golfclub nog wel een stel Hornets tegen die achter een wal stonden\, maar verder ongeïdentifeerd bleven.
Op Stockton was het met de heatwaves ook al niet veel beter. Van de foto's heb ik het volgende nog kunnen lezen.

Op Travis hoopte ik meer geluk te hebben, want daar moet je tegen de avond zijn, maar ook hier had de zon in de loop van de dag zijn werk goed gedaan. Gelukkig staan de nummers hier iets groter op de kisten, maar dan nog ...

Voor Moffet Field was het inmiddels te donker geworden om te lezen. Hier blijft het dus bij de typeherkenning op het platform.

Op maandagochtend was er dus even tijd om iets langer in bed te blijven, om vervolgens de huurauto weer in te leveren. Deze Mazda6 had iets meer dan 950 mijl op de teller toen ik hem ophaalde. En dat sinds 5 augustus dit jaar. Dus niet heel erg veel gebruikt. Maar toen ik die inleverde stonden er 3920 mijl (6300 km) meer op de teller. Dit is bijna de helft van de kilometers die ik tegenwoordig nog thuis in mijn eigen auto in een jaar maak.

Met de PH-BFL "Lima", een Boeing 747-400 van de KLM werd uiteindelijk te reis terug naar Amsterdam gemaakt.