USA 23 maart - 7 april 2011 naar Denver, CO / Minneapolis, MN

De maand maart is weer aangebroken en dan is de jaarlijkse conferentie van de HEUG (Higher Education User Group). Dit jaar is de conferentie in Denver, Colorado. Om een beetje aan het tijdverschil te kunnen wennen, voordat op vrijdag de vergaderingen met de Product Advisory Groups en Oracle beginnen, ben ik al op de woensdag naar Denver gevlogen. De Schiphol-taxi kwam me al om 02:30 ophalen, dus het was een korte nacht voorafgaand aan de reis. Aangezien de incheckbalies op Schiphol pas om 05:30 open gingen, was het dus eerst daar al even wachten. Maar er was verder ook helemaal niks open, zelfs de koffiehoeken niet.

Het vliegtuig, een Airbus 330, vertrok netjes op tijd naar Detroit. Ook daar moest weer enige tijd gewacht worden. Naast de geplande tijd van bijna 4 uur, kwam er nog een half uurtje bij, omdat de binnenkomende vlucht vertraging had opgelopen. Maar de wachttijd kwam goed uit, want Detroit is niet de snelste luchthaven op een overstap te hebben. Hier red je het amper met een uur overstaptijd.

Voor deze trip had ik contact gelegd met de PAO's van de Airforce Academy en 140th Wg, CO ANG.
Na enkele mails heen en weer kreeg ik van de AF Academy te horen dat ze in de door mij gevraagde week voorjaarsvakantie hadden en er bijna niks thuis was. Mijn hoofddoel voor de academy waren de UV-18 Twin-Otters. Op mijn reactie dat ik in de week erna ook wel tijd had, heb ik nog geen reactie ontvangen, maar zal wel niks gaan worden.
Met de majoor van de CO ANG was ik een heel eind gevorderd voor een bezoekje aan Buckley ANGB, waar F-16's staan van 120th FS, die onderdeel zijn van de US Tijgers. Een mooie aanvulling na de TigerMeet op Volkel van afgelopen oktober. Maar dat struikelde op een pers-accreditatie, die ik niet had. En voor echt geïnteresseerden hebben ze dus ook hier geen belangstelling. Aangezien Buckley van buitenaf niet te doen is, was het dus ook niet nodig hier enige moeite te gaan doen om iets te zien.

Na aankomst op Denver, kon ik rond 18:00 met de huurauto het vliegveld achter me laten en koers zetten naar het noorden, waar mijn eerste doel Cheyenne WY op me lag te wachten. Dit veld zou volgens Google Earth goed van buitenaf te doen moeten zijn. Tegen de tijd dat ik in de buurt kwam was inmiddels donker, maar er werd wel met 2 Herculessen in het circuit op landingen geoefend, maar dat was het dan ook.
De volgende ochtend werd dus eerst het vliegveld bezocht. Tegenover de lijn ligt een trim-/recreatiepark met allerlei parkeerplaatsjes. Eén daarvan licht dus dicht bij het platform en van daaruit kun je de Herculessen van de Wyoming ANG goed zien. Dus dat was snel gedaan en had ik nog veel tijd over om nog iets meer te doen.

Utah zou iets te ver zijn, dus dan maar terug richting Denver en door naar Colorado Springs, waar ook het veld Peterson ligt. Hier staan de Twin-Otters van de USAFA en C-130's van de CO ANG. Ook voor dit veld had ik al voorwerk verricht en een potentieel goede plek opgezocht. Spotterstechnisch was het punt inderdaad erg goed, maar het weer wilde niet echt meewerken. Dus hier moet ik volgende week nog even terug om even zonder heatwaves de kisten te kunnen zien. Hoe ernstig het heatwaves waren kun je op de foto hieronder zien. Zelfs die grote oranje nummers op de staart waren amper te lezen. Daar wordt je dus niet echt vrolijk van.
Wat wel leuk was, een drietal F/A-18's van VFA-94 bij Jet-Support.

Onderweg van Cheyenne naar Colorado Springs kwam ik langs een Colorado National Park, waar je met de vele meertjes een paar leuke plaatjes van van de bergen op de achtergrond kon maken. Die mogelijkheid kon ik niet laten liggen.

Aan het einde van de dag moest de huurauto weer ingeleverd worden, want die heb ik de komende paar dagen toch niet nodig.
Op zondag had ik tot 3 uur geen echte verplichtingen, dus met een lekker zonnetje en een temperatuur van tegen de 20 graden, was het erg lekker om even buiten te gaan wandelen richting Downtown Denver en via de oevers van een klein riviertje weer terug. Het is dan op maandagochtend wel erg schrikken als je op het nieuws ziet dat er in de bergen nog een halve meter sneeuw is gevallen en je vervolgens door de sneeuw naar het conferentiecentrum moet lopen. Maar in de loop van de dag werd het weer snel beter.
De daarop volgende dagen werd het weer alleen maar beter.

Na afloop van de conferentie, moest ik eerst weer even een huurauto op gaan halen. Ze hadden er niet zo heel veel in de aanbieding, dus het werd een iets grotere dan besteld. Met de afstanden die ik heb gepland, is dat ook niet zo heel erg. :-)

Eerst ben ik weer snel naar Peterson gereden, in de hoop dat ik nu geen heatwaves zou hebben. Maar helaas, hoe verder ik naar het zuiden ging, hoe meer zon ik kreeg. Maar gelukkig hadden ze nu enkele Herc'en op bezoek, die ze iets dichter bij de weg parkeren. Van de eigen Herc'en was opnieuw niks te maken. Omdat ik in mijn TomTom ook de terminal had aangegeven als mogelijke spot, heb ik die ook maar even opgezocht. Tot mijn grote verbazing zit er aan de weg naar de terminal een vestiging van Northrop/Grumman, waar een C-17 voor de deur stond. Dus die inspanning is daarmee toch niet geheel onbeloond gebleven.

De kortste weg naar Utah, een staat die ik nog moet, gaf de TomTom via Wyoming aan, dus werd er laat in de middag ook aan Cheyenne een tweede bezoekje gebracht. Er waren nu enkele andere Herc'en thuis, dus die verzameling kon ook weer uitgebreid worden.

Omdat het nog aan de vroege kant was om een hotel op te zoeken, werd de tijd nuttig besteedt door al een eind richting Utah te rijden. Je moet er alleen dan wel rekening mee houden dat de hotels opeens zomaar een 100 mijl uit elkaar staan. Het was dus al laat toen ik bij een hotel kon aankloppen.

Op donderdag werd de reis voortgezet door het uitgestrekte landschap van Wyoming en Utah. Het eerste doel was Hill AFB. Hier steeg net een A-10 op toen ik aan kwam rijden, dus dat vroeg om wat onderzoek. Nu is Hill maar op één plaats een beetje te overzien, maar dan sta je ook meteen behoorlijk in de kijkert. Dat is iets rechts van de hoofdpoort, aan een weggetje naar een afvalcentrale. Er staan daar wel geen verbodsborden, maar je staat wel vol in het zicht. Maar ook hier scheen de zon en kreeg ik dus weer eens niks fatsoenlijks gelezen.
Op het platform heb ik nog wel een A-10 met GA-code ontdekt, dus waarschijnlijk stonden die hier voor een oefening. Verder kon ik halverwege het veld een aantal C-130's zien, maar die bleven verder ook onbekend.
Ik heb nog wel geprobeerd aan de andere kant bij de baankop te komen, maar die ligt op een stijle heuvel, dus onbereikbaar.

Als volgende veld werd Salt Lake City IAP opgezocht. Hier staat de Utah ANG met KC-135's. Op grond van Google Earth had ik er een hard hoofd in iets te kunnen zien, maar bij aankomst bleek het toch niet zo erg te zijn. Ook hier was de enige fatsoenlijke plek weer in het volle zicht van de wacht. Maar iets verder op, op een bedrijventerrein in ontwikkeling, konden toch nog 2 kisten gelezen worden.

Voor de "wrakken-mannen", bij de Community College van Salt Lake City, dat een gebouw heeft bij General Aviation poort 2, stond een oude Britse Strikemaster buiten. Op de kist stonden de registraties N77506/XN506. Tegen de tijd dat ik hier weg ging, kwamen er hier en daar politieauto's naar buiten. Of het iets met mijn activiteiten van doen heeft gehad weet ik niet, maar het zat er voor mij nu toch wel op.
Vanochtend kreeg ik een mail van mijn contactpersoon op de Airforce Academy, met enkele tips en locaties. Dus om dat dan toch nog maar weer een keer te gaan proberen, ben ik al een eind richting Denver gereden. Hopelijk vliegen ze morgenmiddag nog. En anders blijf ik gewoon iets langer in die omgeving hangen, om dan toch die kisten van Peterson te kunnen pakken. Dan maar aan het einde van de dag als de heatwaves vanzelf verdwijnen.

Na een overnachting in Fruita,CO kon er net buiten het hotel nog een vloogtuig genoteerd worden in de vorm van een Huey. Voor de vloogtuigenverzamelaars, het was volgens de beschildering de 68-16307.

Onderweg naar Colorado Springs kwam ik ook langs een regionaal vliegveld, Eagle Regional Airport. Daar bleek een eenheid van de Colorado Army Guard te zitten, die daar crews traint voor het vliegen en opereren op grote hoogte. De lucht is dan namelijk ijler, waardoor het draagvermogen van de helikopter opeens een stukje minder is. Ook moet men leren omgaan met de plotseling wisselende windrichtingen in de bergen.

Daarna was het dus de beurt aan de Airforce Academy. Het blijkt dus gewoon mogelijk te zijn om zonder afspraak binnen te komen, door te vragen naar het "Visitor center". Na een controle van de auto (kofferbak), kun je dan gewoon verder rijden. Er is een route op het veld waar diverse zaken worden aangegeven, zoals een B-52 op paal, de sportvelden, het officiële Falcon Stadium en natuurlijk Thunderbird Overlook. Bij deze laatste kun je het gebeuren op het veld redelijk volgen. Deze middag werd er voornamelijk met enkele zwevers gevlogen die door gemotoriseerde kistjes op weg werden geholpen. De thermiek was blijkbaar niet erg geweldig, want de zwevers waren iedere keer vrij vlot weer binnen. De UV-18's, die toch het doel waren voor het bezoek aan de AFA, heb ik niet waargenomen. :-(

Daarna werd een laatste poging op Peterson gewaagd. Nu was er één van de locals aan het trainen op het landen en dat ook nog eens op de dichtstbijzijnde baan, dus dat leverde tenminste één nummertje op van dit veld. De rest bleef opnieuw onbekend. :-(
Mocht een ander hier eens iets willen proberen, je moet zijn aan het einde van Taxi-road, in de buurt van general aviation. Je staat dan bijna tegen het hek aan.

Het is nu tijd om terug te gaan naar Denver en de boel klaar te maken voor de vlucht van morgen, van Denver naar Minneapolis/St.Paul.

Mijn vlucht DL1708 stond gepland te vertrekken om 11:15, maar een kwartier voor vertrek wordt een mededeling gedaan dat de vlucht waarschijnlijk niet door zal gaan en je kunt omboeken. De oorzaak is een hydraulisch probleem (lek) met het neuswiel. Nu is daar op zich wel nog mee te vliegen, maar landen kan een uitdaging worden.
Natuurlijk was ik net even weg toen de eerste mededeling werd gedaan en toen ik aankwam stond iedereen al in de rij. Dus dan kun je net zo goed gaan zitten en afwachten. Op het bord veranderde de vertrektijd van 11:15 naar 12:00 en iets later nog naar 12:30. Dus even hield je nog de hoop dat je in een vrijwel lege kist zou gaan vliegen. Maar toen eenmaal "canceled" op het bord kwam, toen was het wel gedaan met de pret. Ze hadden enkele alternatieven om vandaag nog uit Denver weg te komen. Maar daar schoot je gewoon weinig mee op. Bijvoorbeeld later in de middag naar Atlanta of Memphis vliegen, om vervolgens morgen pas door te vliegen naar Minneapolis. De optie om dan morgen maar om 13:25 te vliegen is dan net zo handig. Het nieuwe van vliegen is er voor mij inmiddels wel af, dus als het niet hoeft, dan vlieg ik net zo lief niet.
Tegen de tijd dat ik klaar was met het omboeken, was het bijna tijd dat de incheck-optie open zou gaan. Dus de Delta-medewerkster liet me nog even een paar minuten wachten om dat meteen te regelen. Dat leverde me een priority-rij en business class op. Dus daar zal ik niet over klagen.
Daarnaast werd een overnachting in het Mariott Residence Inn geregeld en enkele tegoedbonnen voor eten en drinken. Maar dat zou je normaal ook moeten betalen, dus dat is een kleine tegemoetkoming.
Nu moest er echter ook niet iets met de huurauto geregeld worden. Volgens de papieren van SunnyCars moet ik met Alamo contact opnemen als ik vertraging oploop voor het ophalen van de auto. Het probleem is nu alleen dat de reservering automatisch door Alamo wordt geannuleerd als de auto niet binnen 24 uur na de afgesproken tijd is opgehaald. En ik zal waarschijnlijk 26 uur later in Minneapolis zijn. En dan moet SunnyCars de reservering dus aanpassen. Met 8 uur tijdsverschil, kreeg ik nu dus alleen een helpdesk aan de telefoon en moet ik morgenochtend nog even terugbellen. Hopelijk wordt dan alles geregeld.
Nu was het tijd om mijn koffer maar weer op te halen, die bij bagageband 4 terug zou komen. Nu stonden er bij band 4 diverse koffers, maar niet die van mij. Dus maar even gevraagd waar die zou kunnen zijn. En wat bleek, die was op de volgende vlucht naar MSP gezet. Nu kan ik op zich wel een dag zonder koffer, maar het gemis van de toiletspullen zou wel een probleempje zijn. Daar hebben ze een standaard pakketje voor, dus ook dat moet gaan lukken. Ik kan tenminste mijn tanden poetsen en me morgen scheren. De rest ligt meestal wel op de hotelkamer, dus dat is in de hand. Nu maar hopen dat de koffer morgen ook echt in Minneapolis ligt, want anders heb ik alsnog een probleempje.
Bij een eerdere gelegenheid had het reisbureau me ooit al eens geadviseerd om de reisverzekering direct in te lichten als er zich iets voordoet. Dus dat heb ik maar meteen even gedaan, zodat er tenminste al een melding ligt, voor het geval dat.

En wat doe je dan verder nog op zo'n dag? Lekker in de zon zitten bij dik 20 graden op 1500 meter hoogte en zorgen dat je niet verbrandt. Helaas heeft Denver geen bezoekersterras waar je lekker buiten naar de vliegbewegingen kunt kijken. :-( Maar het gaf me wel de tijd om even het e.e.a. aan verenigingszaken bij te werken, wat in de afgelopen week niet was gelukt.

Morgen dus een nieuwe poging met vlucht DL2108.

Eerst maar eens even een beetje uitgeslapen en daarna SunnyCars gebeld om de huurauto veilig te stellen. Het was inmiddels door hen geregeld, dus dat moet straks goed gaan.
En waarom zou alles nu wel goed gaan? Nadat iedereen bij de aangegeven gate stond te wachten werd eerst iedereen naar de naastgelegen gate gestuurd om direct daarna naar een andere gang gestuurd te worden. Daar kwam de MD90 met enige vertraging binnen. Inmiddels was het in Denver ook gaan sneeuwen, dus dan kun je wel raden wat het gevolg is. Een vertraging van dik een uur, want alle kisten moesten voor vertrek de-iced worden. Toen we uiteindelijk naar de baan taxieden, kon ik zien hoeveel van die de-icing auto's ze hier aan het werk hebben. Daar komt Schiphol niet bij in de buurt, maar hier is het dan ook standaard.
Business class vliegen heeft zo zijn voordelen. Rustig je stoel opzoeken, een snack naar keuze en drankjes uit glas in plaats van plastic. En natuurlijk een bredere stoel en een stuk meer beenruimte. Zoiets hadden ze me gerust op de lange vlucht mogen geven. :-)
Op Minneapolis was het weer beter dan verwacht. Het was er nog steeds droog, terwijl ook hier sneeuw werd verwacht. Maar dat geeft niet, want met sneeuw kom je niet zo ver. Tijdens het taxiën naar de gate werden 5 Herc'en en 8 Blackhawks gezien. Na het ophalen van de huurauto ben ik nog snel even naar de noordkant van het veld gereden om de Herc'en te lezen. 4 heb ik er gevonden op E 59 Street. Nummer 5 stond ook een beetje achteraf en was grijzer, een J'tje?

Op de maandag ben ik met een collega naar de campus van de University of Minnesota in Duluth geweest. Natuurlijk werd de MN ANGB niet overgeslagen, maar zoals verwacht werd er op de maandag niet echt gewerkt. Dus niks op het platform. Je kunt hier wel goed op het platform kijken als je bij de terminal even naar de cargo-afgifte rijdt. Je kunt dan in een minuut klaar zijn en het risico op heatwaves lijkt gering te zijn, gezien de geringe afstand naar het platform.

Er moest natuurlijk ook nog even gewerkt worden, dus op de dinsdag en de woensdag worden enkele processen en inrichtingen van de UMN in Minneapolis bekeken. Sommige zaken zou ik zo kunnen toepassen, maar andere zijn gewoon goed om gedachte te houden voor als de vraag ooit eens opduikt. 

Na de laatste bijeenkomst was er nog een beetje daglicht over, dus kon ik nog snel even op St. Paul Downtown en MSP gaan kijken. Op Downtown stond helemaal niks buiten bij de Minnesota Army National Guard. Ze zijn wel rond het gebouw bezig obstakels op te richten, in de vorm van zandcontainers. Maar vanaf de noordkant van het veld heb je ongehinderd zicht op het platform.
Daarna was er nog tijd voor MSP, waar nu de ANG even niet werd vergeten. Je kunt hier namelijk ook erg makkelijk op het platform kijken. Het is soms wel verwarrend met kisten die in het museum staan, als een kistje een beetje achteraf is neergezet.

Op de laatste dag in Minnesota ben ik nog even teruggegaan naar Duluth IAP. Vandaag zou het een gewone vliegdag moeten zijn, dus de kans is groot dat er enkele toestellen op het platform zullen staan.
Toen ik in de buurt van het vliegveld kwam, kwamen er net 3 F-16's in het circuit, terug van een missie. Toen ik bij de spot was om op het platform te kunnen kijken, waren ze net klaar met het afchecken van deze kisten. Gelukkig niet veel eerder, want daarna werden ze geparkeerd op een plaats achter de hangaar, waar je dus absoluut geen zicht op hebt. De inschatting dat het platform dus makkelijk te lezen zou zijn is ijdele hoop gebleken. Je moet het hier toch hebben van de vliegende kisten.
Tot mijn verbazing waren 2 van de 3 terugkerende kisten opgesierd met 'SP'-code en een derde SP-kist bij de hangaar.

Het was inmiddels al weer bijna 11 uur, dus de hoogste tijd om weer richting Minneapolis te rijden, want daar moet ik om 3 uur de huurauto weer inleveren. Natuurlijk werd eerst nog even buiten het veld naar de lokale kisten gekeken.
Na het inleveren van de huurauto en het inchecken voor de vlucht terug naar huis, kon in de terminal nog even gezocht worden naar een plaats om nog iets bij de National Guard te zien. Als je naar de D-pier gaat en dan specifiek naar gate D4, dan kun je daar een observatieplatform op. Dit is een paar trappen op en achter (dubbel) glas, maar wel met zicht op de hele interessante hoek van het veld. De UH-60's stonden echter iets te ver van voren en ik kon er dan ook maar 2 van de 8 lezen.
De Blackhawks stonden hier overigens tijdelijk. Normaal staan ze op St. Paul Downtown, maar omdat de Mississippi River erg hoog stond, was er een kans dat het vliegveld van St. Paul zou overstromen. Uit voorzorg had de MN ArNG de gebaseerde kisten dus geevacueerd naar het internationale vliegveld van Minneapolis/St.Paul. Dat verklaart dus ook meteen die C-12 van een paar dagen geleden.

Daarna was het dus weer terug naar huis. Nou ja, dat verliep ook iets trager dan verwacht. In plaats van een redelijk rechtstreekse taxirit van Schiphol naar Puiflijk, verliep de reis via Amstelveen, terug naar Schiphol, omdat de chauffeur (vrouw!) niet in de gaten had dat er nog een passagier mee moest. Na die opgepikt te hebben, was de rit vervolgens via Breda naar huis. Uiteindelijk was ik om 10:15 op Schiphol, maar pas om 14:30 thuis. De volgende keer toch maar gewoon de auto op "lang parkeren" neerzetten??