Voor de zesde keer ben ik dit jaar naar de HEUG-conferentie gegaan. HEUG staat voor "Higher Education User Group". Na eerdere locaties als Atlanta (2004), Las Vegas (2005), Nashville (2006), Orlando (2007), Las Vegas (2008) is de conferentie dit jaar in Anaheim, CA, net tegenover DisneyWorld.Om van het lange reizen toch ook nog iets voor mezelf eruit te halen, plan ik er ook nog twee weekjes vakantie voor. Die weken worden natuurlijk gevuld met vliegtuigen, waarmee ik nu dus ook maar snel zal beginnen.Op zondag 8 maart stond rond half tien, een erg mooie tijd moet ik zeggen, het taxibusje voor de deur om me naar Schiphol te brengen. Deze taxiservice is nu weer in handen van een Arnhems bedrijf, dat een grotere regio bedient. De kans dat je dus een taxi voor jezelf hebt wordt daarmee een stuk kleiner. Nu moesten we in Nieuwegein nog iemand oppikken en er zaten al 3 andere passagiers in, toen ik opgehaald werd. Maar we stonden mooi op tijd op Schiphol, en daar is het toch om te doen.

Tijdens het wachten op Schiphol zat ik tegenover de "personal assistent" van Michael Jackson. Hij was onderweg van Londen, via Schiphol naar Los Angeles. Ik heb niet gevraagd wat voor vlucht Michael had, maar die zal wel iets meer gekost hebben. Nu bleek PA eigenlijk meer weg te hebben van persoonlijke beveiliger, want tijdens de openbare verschijningen van MJ moest hij dus de fans van zijn lijf houden.

Hij vertelde dat ze vrijdagavond naar de musical "Oliver" waren geweest, maar dat bezoek was blijkbaar uitgelekt, want bij aankomst bij de voorstelling stond het zwart van de fans. Na afloop was er politie om de boel een beetje in goede banen te leiden. De vlucht werd uitgevoerd door een Boeing 747-400 Combi, de PH-BFF. Ik wist dat het een lange zit zou gaan worden, 11 uur, maar het valt dan toch nog altijd behoorlijk tegen. Dan maar even kletsen met de stewardessen in de keukentjes, want die moeten de tijd ook maar door zien te komen. Er blijkt in een 747 en een 777 boven nog een crew-ruimte te zijn waar ze bij toerbeurt even kunnen gaan liggen slapen. Ik wist van het voordek van de 747, maar dat er nog een boevenruimte is was mij onbekend. En dan blijkt dat er op een vlucht naar LA toch veel filmindustrie gerelateerde personen vliegen. Een andere medepassagier was van Polen op weg naar huis, na een voorbespreking gehouden te hebben over een filmdocumentaire over de joden in Polen van ca. 1100 tot nu, met een nadruk op de tweede wereldoorlog. Hier moet dan de kerkmuziek de hoofdmoot gaan vormen, want er worden speciaal hiervoor muziekstukken ge-/herschreven en deze zomer uitgevoerd in diverse plaatsen in Polen. Nu hoeft de muziek van mij niet zo, maar het was wel interessant om te horen wat en hoe het tot stand is gekomen. Een dik uur voor de landing heb ik de camera maar even uit de tas gehaald om nog snel een paar plaatjes te schieten. Het zijn niet de beste geworden, want tegen de tijd dat ik de boel bij elkaar had gesprokkeld was er een lap wolken onder het vliegtuig geschoven. Maar ik heb door het raampje van de nooduitgang welk enkele leuke uitzichten gehad, zoals hier ter hoogte van San Francisco (met enige fantasie) het zicht op de Rocky Mountains.

Na het gebruikelijke oponthoud bij de immigratie kon de huurauto worden opgehaald, een witte Chevrolet Impala deze keer, en werd koers gezet naar Camarillo, zodat ik morgenochtend niet al te ver meer hoef te rijden naar Point Mugu.

Uiteraard werd er ook nog snel even een bezoekje gebracht aan een Denny's voor een hapje eten. De maandag begon met een bezoekje aan NAS Point Mugu/Channel Island ANGB. Hier kun je bij een soort parkje in de landing van het veld zitten en de vliegende toestellen goed fotograferen en lezen. Na een half uurtje kwam er iemand van de bewaking een praatje maken. Hij had nog op Bitburg gewerkt in de jaren '70 en daar eerste F-15 binnen zien komen. Een kleine twee uur later kwam een collega van hem kijken, maar die had iets minder begrip voor het gebeuren en nam contact op met hoger geplaatsten. Dit resulteerde in een langdurig verhaal met de NCIS. Het liep allemaal met een sisser af, maar de foto's moesten gewist worden en de notities worden ingeleverd. Nu zijn gewiste bestanden ook weer terug te toveren, dus dat heb ik vanavond dan ook maar meteen gedaan, want anders kan het kaartje de rest van de reis niet meer gebruikt worden.

Het was inmiddels ruimschoots tijd geworden om richting March AFB te vertrekken, maar niet na eerst even de Subway opgezocht te hebben voor een "broodje gezond", als tegenwicht voor de overdaad aan vet e.d. tijdens de andere maaltijden.

Na March werd nog even snel een blik geworpen op het platform van SCaLC (voorheen George AFB) in Victorville. Hier stond vorig jaar nog de Italiaanse KC-767. Dit jaar moest ik genoegen nemen met een C-130 van Mansfield.

De dinsdag werd begonnen met een poging om Barstow-Dagget op te komen. Helaas moet je hier tegenwoordig een afspraak maken met de PAO van Ft. Irwin. De persoon van Flight Ops gaf ook meteen al aan dat de procedure om in de toekomst nog het veld op te komen binnenkort nog wordt aangepast en het dan vrijwel onmogelijk zou worden om er nog op te komen.Het bezoekje is niet helemaal vruchteloos geweest, want het leverde voor mij de eerste UH-72A's (EC 145) van de Army op. Niet gelezen, maar toch enkele gezien.

Na Barstow was het tijd voor Nellis. Hier is de laatste week van Red Flag 2009-3 aan de gang, waar enkele interessante types aan deelnemen. Door meteen positie te kiezen bij de racebaan, hoefde ik de rest van de dag niet echt meer te verkassen. De wave van de Red Flag was op dat moment vrijwel geheel nèt binnen. Het was hier behoorlijk druk met spotters, waaronder ook diverse Nederlandse bekenden. Zo werden de rustige momenten van het vlieggebeuren opgevuld met praatjes.Een paar Nederlanders die er al een dag langer waren wisten te vertellen dat een flink aantal interessante kisten inmiddels naar huis was, waaronder de F/A-18G en de F-22. De Engelse Tornado's zouden deze week ook niet meer in actie komen, zo werd gezegd. Dus het wordt niet helemaal dat wat ik ervan had gehoopt.Nadat de Red Flag missie was geland, was het tijd voor een training van de Thunderbirds.

De woensdag werd iets vroeger begonnen om zoveel mogelijk kisten op het platform te kunnen identificeren. Rond 8:00 gingen de eerste lokale agressors take-off en het bleef redelijk actief de rest van de dag. In de ochtend vertrokken de Britse Tornado F.3's naar huis, samen met de VC.10. Daarnaast was er ook nog een VC.10 op McCarren, maar die heb ik niet gezien.Rond het middaguur ging de Red-Flag missie vliegen, inclusief enkele F-111's. Het was dus tijd om te gaan verkassen naar de racetrack. Inmiddels was het continent Nederlanders weer verder gegroeid. Ook andere identiteiten werden bekend, zoals Britten, Duitsers, Italianen en Japanners. Een behoorlijk internationaal gezelschap, met ieder hun eigen planningen. Door ervaren Nellis-gangers werden ook enkele goede fotospots voor de verschillende acties aangewezen, wat ook enkele leuke plaatjes opleverde.Tegen half zeven werd het donker en was het tijd om te gaan. Ik had net de camera in de auto opgeborgen, toen er opeens toch nog kisten take-off gingen en dat met full afterburner. Het bleken enkele F-111's te zijn, dus de camera weer snel in actie gebracht en enkele plaatjes meer geschoten.



Op donderdag werd er tot ca. half elf niet gevlogen. Het leek een erg stille dag te gaan worden, dus toen ben ik maar snel vertrokken naar de Hoover Dam. Ik ben al zo vaak in de buurt geweest, maar nog nooit de tijd genomen om de dam echt te bezoeken. Je had nu ook een tour waarbij je de dam letterlijk in gaat. Erg leuk om te doen, maar probeer het niet in de zomer, want dan sta je eerst al een uurtje of 3 in de file om bij de dam te komen. Ze zijn nu een nieuwe brug aan het bouwen, zodat doorgaand verkeer in de toekomst niet meer over een 2-baans weggetje over de dam hoeft te rijden.De planning was om voor het donker in El Centro te zijn, maar dat lukte dus niet. Het laatste stuk van de weg met "dips" (via Blythe) heb ik toch in het donker moeten rijden. Gelukkig reed er een andere auto voor me, zodat ik een idee had waar de weg heen ging en een beetje de vaart erin kon houden.



De vrijdag werd op NAF El Centro doorgebracht. Opnieuw met enkele Nederlanders, Duitsers, Engelsen en Italianen. In de ochtend vertrokken er 4 Harriers, die we daarna niet meer gezien hebben. Verder kwam er nog het een en ander binnen voor de open dag van morgen. Maar er waren ook al enkele kisten binnen voor de static. Nu was er om 17:30 de mogelijkheid het veld op te komen voor het "Food Festival", dus dat zou mogelijkheden kunnen bieden voor de missende kisten. Enkele werden inderdaad nog gezien, maar als je bedenkt dat een B-52 vrijwel onzichtbaar werd tussen de sun-sheds, dan kun je bedenken dat er ook redelijk wat onzichtbaar is te maken. Maar ik heb voldoende gezien om morgen niet eerst nog naar El Centro te gaan, maar direct naar Yuma vertrek.Tijdens het food-fest heb ik nog even gesproken met de piloot van de "Fat Albert", om te vragen waarom hij geen JATO deed. Er blijken nog maar een beperkt aantal brandstofcilinders te zijn uit het Vietnam-tijdperk. De versie die nu nog wel in gebruik is bij de Air Force kost dik $ 20.000 per stuk, en dat is te duur voor de Blue Angels. Tot de tijd dat de oude cilinders als "waardeloos" uit de voorraad worden geschreven, moeten ze het doen met die die ze nog hebben. Om zo lang mogelijk door te kunnen gaan, wordt er op 20-22 shows een JATO uitgevoerd. De shows waar ze die doen zijn de "high profile" shows waar ook (echte) VIP's aanwezig zijn en zo. Trainen op de take-off doen ze in de simulator.

In het kader van de fotowedstrijd "Vliegtuig als bijzaak" zal een vergelijkbare foto dit jaar waarschijnlijk wel worden ingezonden:



Oh ja, de C-47 Dakota waar deze dames op de vleugel staan is de N2805J als "43-770/EN".En voor de bierliefhebbers, de volgende plaat van het Budweiser promotieteam (de kratjes waren nep). Er zijn 4 van deze teams in de VS, met ieder 10 paarden. Ze doen ca. 220 optredens per jaar.De paarden worden door Budweiser in een eigen stoeterij gefokt. Het zijn echte werkpaarden! Als je de hoeven ziet dan weet je meteen dat je daar niet met je tenen onder wilt zitten. Het lijkt op een kruising van een Fries met een Belg. (Voor Lotte heb ik nog wel een paar plaatjes meer hoor)



De show op Yuma heeft flink wat meer deelnemers dan die op El Centro. Om half negen sta je al in een redelijke rij te wachten om een parkeerplaats aangewezen te krijgen. De poort ging al om 8:00 open, maar dat vond ik niet nodig. Ook vandaag ging de temperatuur weer aardig omhoog richting de 25-30 graden. Gecombineerd met een onbewolkte hemel en een betonnen platform, kun je je wel voorstellen dat iets meer drinken wel noodzakelijk is.Een leuke verrassing in de vorm van een fly-by kwam van 2 Dyess B-1's, waarbij eentje nog twee extra passes maakte, waarvan één high-speed.



Er was ook een fly-by van een KC-130 met daarachter 2 Harriers, waarvan er eentje echt hooked-up was met de probe.

Op de weg terug naar de auto werd de static nog even snel geplaat, want na de "Wall of fire", waar door een stel "Zero" fighters uit WW2 een gesimuleerde aanval werd uitgevoerd en uiteindelijk de strook grond tussen de 2 banen in vlammen stond, ging het volk al heel snel naar huis. Zelfs de eet- en drinkstandjes waren als aan het afbreken. Niet erg handig, want volgens mij waren er voldoende klanten om nog iets aan te verkopen. Ook de static werd direct leeggetrokken. Zo zie je het maar zelden, ze hadden zeker zin in weekend.



De zondag werd een rustige dag, want zoveel is er dan niet te beleven. Eerst even een beetje uitgeslapen, wat ook wel een keertje lekker is. Zo had ik voor de ochtend de AMARG-tour gepland, maar die gaat op zondag niet. Dus toen maar buiten het hek van alles proberen te lezen. En in de middag lekker in de schaduw bij het zwembadje van het motel dit verslagje zitten uitwerken.

Voor het AMARG heb ik me beperkt tot de types waarvin ik verwacht dat ze nog wel eens verkocht kunnen worden. De Phantoms die vroeger vooraan in de hoek stonden zijn allemaal verdwenen en vervangen door Herculessen. Ik moet zeggen dat die een heel stuk makkelijker zijn weg te lezen. Tevens heb ik de F-16's zoveel mogelijk meegepakt en uiteraard het arrivals platform, wat behoorlijk vol stond.De AMARG-tours zijn alleen op de doordeweekse dagen, dus morgen om 10:00 moet ik bij het museum de bus in om te kijken wat er nog meer te halen valt.

Op maandag werd eerst een kaartje voor de bustour over AMARG gekocht. Het platform blijkt wel vol te staan, maar niet altijd met kisten die in storage gaan. De B-1's krijgen een modificatie ingebouwd, waarvoor de Russen toestemming hebben moeten geven, omdat die onder het START-verdrag vallen.De A-10's krijgen nieuwe vleugels, wat dus de reden is dat er veel in de sheds staan.Tijdens de rondrit heb ik geprobeerd zoveel mogelijk van de kisten op arrivals te platen, om daar later de serials vanaf te kunnen lezen.Aangezien ik ook moest wachten op de rondrit, heb ik vanaf het Pima Air & Space Museum enkele A-10's take-off zien gaan. Deze heb ik geplaat om ze te kunnen identificeren. Dat is in beperkte mate gelukt.

Na de tour heb ik een bezoekje gebracht aan Tucson IAP, waar naast de bekende F-16's van de AZ ANG en de UAE nu ook een Boeing 737, de 3520, van de Mexicaanse luchtmacht in onderhoud blijkt te staan bij Hamilton. Dat bedrijf zit bij de Pima Community College en de Boeing 727's die stored staan op het veld. Van de bewaker mocht ik de kist vanaf de weg platen, met onderstaand resultaat. Niet de beste plaat ooit, maar te bijzonder om te laten lopen.

Ook werd geprobeerd een bezoekje te brengen aan de Apaches op Marana-Silverbell. De eerste wacht, van Evergreen, liet me gewoon door, maar de wacht van de Army NG was resoluut in zijn "nee". Toen ik zei dat enkele vrienden van me vorige week een bezoekje hadden gekregen, kreeg ik te horen dat er nadien nogal wat over dat bezoek te doen is geweest. Ik weet dus niet of er iets is voorgevallen of dat er iemand bij de NG buiten zijn/haar boekje is gegaan, maar het kwam over alsof dat bezoekje toch niet helemaal naar hun wens is verlopen.Door dit snelle besluit, was ik mooi op tijd op Phoenix-Mesa Gateway (voorheen Williams Gateway). Na aanwijzingen van een collega-spotter ben ik bij General Aviation even gaan vragen of er nog iets verwacht werd en wanneer de aanwezige kisten weer zouden vertrekken. Laat nu net op dat moment een instructeur met student de crewroom verlaten en mij dus kunnen vertellen dat ik nog een 20-30 minuten geduld moet hebben. Ze zijn net op weg naar hun T-45's.

Nadat die T-45's zijn vertrokken en er verder geen kisten meer op de planning stonden, kon ik met een gerust hart naar Falcon Field, waar Boeing vlakbij de fabriek voor de Apaches heeft. Vanaf de weg heb ik weinig meer kunnen zien dan enkele rotorkoppen en staartrotorbladen.De volgende dag heb ik 8 Apaches op het platform kunnen tellen. Hoe en waar hier iets te lezen valt is mij onduidelijk. Volgens mij lukt dat alleen met een bezoekje of als je heel brutaal bent en allerlei "No Trespassing"-bordjes en kettingen negeert.Op Gateway stonden de T-38 and de T-45 met code B-00 nog. Die zijn dus blijven overnachten.Toen werd het tijd voor Phoenix Sky Harbor, waar de AZ ANG met de KC-135's staat. Vanaf het einde van de 36e straat kun je deze goed lezen.

De middag werd op Luke AFB doorgebracht. Hier waren in de dagen vooraf al enkele negatieve verhalen verteld door anderen die er vorige week waren geweest. Zo zou je binnen enkele ogenblikken worden weggestuurd en/of opgejaagd. Dus voorbereid op weer een lastige ontmoeting ben ik eerst aan de oostelijke kant van de landing gaan staan, waar je tot een uur of 2 de zon niet echt tegen hebt. Daarna ben ik op zoek gegaan naar een andere stek, iets verder onder de landing door. Hier sta je iets verder van de landing af, maar ook iets verder van de weg af. Van daaruit heb je gewoon goede mogelijkheden te platen met 400-500 mm. en ook heel goed zicht op het afcheck-platform. Na een tijdje zag ik binnen het hek een AF-busje staan met twee man die mij stonden te observeren. Toen ze door hadden dat ik hen ook had gezien, stoven ze weg. Even later kwam de lokale politie voorbij rijden, maar heeft niet eens gestopt. Dus ondanks alle eerdere verhalen, een erg rustige, warme, productieve middag.Toen rond 16:45 alles binnen was, kwamen de Singaporesen in actie. Die gingen net voor 17:00 take-off, net voor het Amerikaanse volkslied over het veld schalde. Allen met 2 wingtanks, dus ze zouden wel een dik uurtje weg kunnen blijven. Dat was nog wel uit te zitten, zeker in de wetenschap dat het nog enkele plaatjes van de zuigers met hoge ruggen zou opleveren. Tegen 18:00 kwamen ze binnen, waarbij ze ook maar even enkele doorstarts maakten. Nooit weg natuurlijk.

Zoals gezegd werd de woensdagochtend ook nog even op Luke doorgebracht. Dit leverde naast enkele dubbele kisten, ook nog een aantal nieuwe exemplaren op. Althans voor deze trip. Voor mijn database zal ik het nog even moeten afwachten. Ook vandaag tot 11:00 geen enkele bewaker of politieagent waargenomen, dus het zal inmiddels wel weer afgekoeld zijn. Of het is juist te warm voor die jongens om naar buiten te komen, want het was vandaag 92^oF (33^oC). Zelfs voor hier was dat extreem warm voor de tijd van het jaar, normaal zitten ze in deze tijd op 70-75^oF (21-24^oC).Ik hoop niet dat ze de kachel voor mij zo hoog opgestookt hadden, want dat was toch echt niet nodig! :-)Na Luke werd het even tijd om een beloofd plaatje van een 'cactus in het wild' te maken. Die worden hier iets hoger dan bij ons in de huiskamer. Deze zouden niet eens in de huiskamer passen, want ze zijn wel 4-5 meter hoog. Ze groeien hier als een soort bomen. Zo worden ze soms ook ondersteund met balken, tegen het omvallen.



Daarna werd nog even kort een bezoekje gebracht aan Yuma, maar door heatwaves was daar weinig te halen. Er vertrok een CH-53 toen ik nog op de snelweg reed en toen ik eenmaal bij het veld was, landden aan de andere kant van het veld 2 Osprey's, die daardoor dus ook ongelezen bleven.

Na dit korte bezoekje was El Centro nog even snel aan de beurt. Hier vlogen nog 3 Hornets in het circuit. Na die even snel geplaat te hebben en de wacht bij het poortje niet nog zenuwachtiger te maken, heb ik het toen hier voor vandaag maar even voor gezien gehouden. Morgenochtend even snel kijken wat er als deployment staat en dan door richting de eindbestemming, Anaheim.

Na eerst een nieuwe achterband geregeld te hebben, want die liep sinds gisteren langzaam leeg, werd eerst nog even een bezoek gebracht aan El Centro. Hier bleek inderdaad een klein detachement te staan. De Harriers stonden er nog van vorige week, maar de Hornets en de Prowlers waren nieuw. Erg leuk was het kleurenschema van de NJ-402, zie hierna.
Onverwacht kwamen er opeens twee T-34's op de dwarsbaan omhoog. Nadat daarna ook twee van de Prowlers en de vier Hornets opgestegen waren, werd het tijd om maar weer eens een stukje te gaan rijden.

Het volgende doel werd NAS North Island. Altijd goed voor een flink aantal helicopters. Het was al na de middag voor ik daar aankwam, dus de volgende haventour was pas om 3 uur. Het was erg goed weer, al kon je wel goed merken dat er een zeewindje stond. In plaats van de bijna 32 graden in El Centro, bleven er nu nog een 23 of zo over. Maar het was goed te doen hoor, ook op het bovendek van de boot. Helaas bleken de heatwaves voor nogal wat problemen op de foto's te zorgen, dus de score die ik dat te hebben wordt zeker niet gehaald. :-(

Als laatste was Long Beach aan de beurt. Het was erg druk met "dagjesmensen" aan het hek. Toen ik met de kijker in de buurt kwam moest ik meteen op zoek naar de VC-25 die nog binnen zou moeten staan. Helaas was die niet te vinden. Latere navraag bij de "Pilot-shop" gaf ook het antwoord waarom ik die niet gevonden kreeg; de VC-25 met President Obama aan boord was een uur eerder namelijk al vertrokken .... Dus op een uurtje na gemist, net als de heli's. :-((

Hiermee is het vakantiedeel van de trip een heel eind afgesloten. Mogelijk dat ik volgende week woensdag nog iets kan gaan doen, als de anderen gaan winkelen.Dinsdagavond werd een concert met Don Felder, de gitarist van "The Eagles", aangeboden door de HEUG en één van de consultantbedrijven. Een erg leuk concert, waar je anders niet zo snel naar toe zou gaan.Op woensdagmiddag moest de vrouw van een collega even opgehaald worden, maar natuurlijk niet zonder even langs Long Beach te rijden. Hier had ik vorige week ook een B-1 zien staan, en die stond er nu nog steeds. Maar nu had ik ook de tijd en voldoende licht om deze ook te lezen. De C-17's bij Boeing waren in de afgelopen week ook niet verplaatst, dus leverden ook hetzelfde resultaat op.

Op donderdag was een bezoekje aan Hollywood en Santa Monica Beach gepland. Als eerste was Hollywood aan de beurt. In TomTom zit het "Hollywood sign" als toeristisch attractie voorgeprogrammeerd. Echter deze selectie brengt je aan de verkeerde kant van de berg en je komt ook niet verder dan een parkeerplaats bij een golfbaan. Dus dan maar op goed geluk Hollywood zelf inrijden. Toen we in de buurt van de Scientology Church die beroemde letters konden zien, werd de auto aan de kant gegooid en gingen we enkele foto's maken. De bewaker van de Scientology Chuch wist ons te vertellen dat we iets verderop een veel beter en schoner zicht op de letters zouden hebben. Daarop werd die locatie bezocht. Toen we daar midden op straat probeerden elkaar te fotograferen, kwam een bewoner behulpzaam aanlopen om ons gezamenlijk te fotograferen. Ook gaf hij ons de locatie waar we het dichtste bij de letters konden komen.



Deze locatie is niet eenvoudig te vinden en moet ook zeker niet algemeen bekend worden, want het smalle kronkelwegje kan echt geen stroom aan toeristen verwerken. Ook Hollywood Boulevard, waar de sterren in het trottoir liggen, werd nog even bezocht. De (teken-)filmfiguren die hier rondlopen poseren voor geld, dus let daar even op als je ze wilt platen.Hierna werd een poging ondernomen om het politiebureau van "Beverly Hills Cop" te vinden. Ik was in de veronderstelling dat dit het normale politiebureau was, maar dat kwam ons geen van allen bekend voor. Aangezien we geen betere opties hadden, werd die dus maar van de lijst geschrapt, omdat het anders te laat zou worden om nog op de boulevard van Santa Monica te gaan wandelen.Dit schijnt vroeger een leuke wandeling geweest te zijn, maar ik kan niet zeggen dat ik er een positief gevoel aan heb overgehouden. Veel dezelfde winkeltjes die T-shirts en tatoeages verkopen, waarbij op straat diverse bedelaars/zwervers rondhangen. Echt plezierig heb ik hier niet rondgelopen met mijn camera om de nek. We zijn dan ook via de vloedlijn teruggelopen, waarbij nog even een plaatje werd geschoten van de lokale strandwacht.



De laatste dag werd het Getty Museum met een bezoekje vereerd. Op parkeerkosten na, is dit museum gratis te bezoeken en het ligt op een klein half uurtje rijden van LAX, dus ideaal om nog even een beetje tijd te doden, als je niet van vliegtuigen houdt.De PH-BFV, een B 747 Combi van de KLM, bracht mij en mijn collega's weer naar huis.De volgende conferentie is 28 februari t/m 3 maart 2010 in San Antonio, Texas.