Saint Dizier, maandag 15 juni 2009

Na lange tijd was het mogelijk om een bezoek te brengen aan Saint Dizier. Deze basis is in de afgelopen jaren voorzien van Rafale’s, wat natuurlijk de aanleiding was voor dit bezoek. Hoewel dit type de komende jaren nog vaak genoeg gezien zal worden, waarschijnlijk zelfs tot vervelens toe, kun je er ook weer niet vroeg genoeg bij zijn. Je weet maar nooit wanneer er eentje onzacht met een ander object in aanraking komt, waardoor je die nooit meer zult zien.

Nu was het bezoek ook wel erg strategisch gepland. In het weekend voorafgaand aan het bezoek was de Porte Ouverte van Tours en op de maandag begon de “Salon” op Le Bourget. Dus een uitgelezen mogelijkheid om dit alles in een weekend te combineren.

In het weekend was het erg goed weer, maar op de maandag was er een weersomslag ten nadele van ons. Af en toe waren er buitjes, maar op weg naar het veld werden door de diverse deelnemers al waterballetten gezien en meegemaakt.
Enkele deelnemers hadden aangegeven gebruik te willen maken van de aangeboden mogelijkheid om op het veld een lucht te gebruiken. Zij werden iets over twaalven opgehaald. Bij deze groep zat ook onze contactpersoon, dus het was niet helemaal duidelijk wie nu allemaal de bus in zouden mogen, omp het moment dat de bus de andere wachtenden kwam ophalen. Maar iedereen mocht mee, dus het zal wel goed geweest zijn.

Na een korte bustour over het veld werd een positie bij de baan ingenomen, om van daaruit de uittaxiënde Rafales en de daaropvolgende take-off van dichtbij waar te nemen. Vanuit deze locatie werden ook enkele kisten in een hangaar waargenomen, dus er werden acties ondernomen om die toch zo goed mogelijk vast te leggen. Later zou blijken dat al die moeite niet nodig was geweest, want deze hangaar werd bezocht. Daarna was het tijd om een kopje koffie te daan drinken, wachtend op de kisten die terug moesten komen. Tegen de tijd dat iedereen weer bij de baan stond, begon het te hozen. Vrijwel niemand waagde het om naar buiten te gaan. Desondanks leverde het voor de enkeling die wel naar buiten ging of in de deuropening ging staan, enkele leuke plaatjes op.

Hierna werd iedereen weer in de bus geladen en werden de preserved kisten op het veld gefotografeerd door de liefhebbers. De begeleiders van de Franse Luchtmacht dachten dat ze daarna het bezoekje wel konden gaan afsluiten. Maar helaas voor hen, was ons beloofd dat we ook de tweede wave zouden mogen meepakken. Na een heftige discussie tussen de Fransen en één van de deelnemers die de Franse taal machtig was, werden de mensen die naar huis wilden gedropt en met de overgebleven deelnemers weer richting het opstelpunt gereden. Hier moest wel even gewacht worden, waarbij na veel aandringen één deelnemer in de grote hangaar de nummertjes mocht gaan lezen. Voor de anderen was het daarna een uitdaging om alle kisten in de hangaar, die maar gedeeltelijk op stond, te zien, of beter te tellen.
Helaas bleef het weer slecht, maar ook opstijgende kisten op een kletsnatte baan kan unieke plaatjes opleveren.
Voor de fotografen onder ons zal het behoorlijk frustrerend geweest zijn, omdat de kwaliteit van de foto’s niet zo erg goed was. Maar voor mij, die niet altijd 100% kwaliteit hoeft te hebben, was het leuk om dit soort plaatjes mee te pakken.

Al met al een redelijk tot goed bezoek. Zeker vatbaar voor een herhaling, maar dan liever met droog weer tijdens het bezoek.