USA / Oracle Customer Testing 2009

Voor de tweede keer dit jaar ben ik weer in de VS. Dit keer niet voor de inmiddels alom bekende conferentie, maar nu om de nieuwste versie van Oracle/PeopleSoft Financials, versie 9.1 aan te tand te voelen.

Uiteraard niet zonder er ook enkele dagen voor mezelf aan te knopen, want de vliegreis naar de VS duurt iets te lang om daar dan niet meteen gebruik van te maken. Op zaterdag 22 augustus staat het taxibusje op me te wachten om me weer naar Schiphol te brengen, waar om 12:20 de vlucht via Washington,DC naar Las Vegas,NV werd genomen. De vlucht van Amsterdam naar Washington-Dulles werd verzorgd door N649UA, een Boeing 767-300 van United Airlines. Deze hebben een 2-3-2 indeling, dus redelijk makkelijk om je handbagage kwijt te kunnen. Bij aankomst in Washington was het er behoorlijk warm, ca. 30 ^oC en begon het ook te regenen. Onderweg hebben we enkele keren de riemen vast moeten maken voor turbulentie, maar die viel op zich nog wel mee. Bekertjes gingen wel wandelen, maar geen grote klappen. Het immigratieproces verliep buitengewoon soepel en snel. Echt één van de betere immigratie-ervaringen van de laatste jaren. De wachttijd werd doorgebracht met het bijwerken van deze pagina en om even iets te gaan eten, want op de volgende vlucht wordt geen maaltijd verstrekt. Doordat het weer op Washington verslechterde en het ook nog begon te onweren, werd het werk op het platform gestaakt. Dus geen bijtanken van toestellen en ook het inladen van bagage werd opgeschort. Toen het onweer was overgetrokken, werd snel begonnen met inchecken, waardoor ik uiteindelijk maar met een vertraging van 10 minuten vertrok. Door een minder harde tegenwind kon de verloren tijd op de route zelfs weer worden ingehaald, zodat ik zelfs nog iets voor op schema in Las Vegas aankwam. Dit deel van de reis werd uitgevoerd door een Boeing 757-200, de N556UA. Na aankomst in Las Vegas werd de huurauto opgehaald. Dat werd deze keer een Dodge Avenger. Die ziet er wel goed uit, maar hier en daar laat de afwerking toch wel iets te wensen over. Deze auto heeft ook nog een ingebouwde "koelkast". In het dashboard zit een klepje waarachter je 6 blikjes kunt plaatsen. Door de ruimte wordt vervolgens ook airco-lucht geblazen, waardoor die blikjes dus lekker koel blijven. Leuk, maar echt nodig ... ?

In Vegas was vooraf het Palace Station Hotel and Casino geboekt voor de duur van het verblijf in Vegas. Een hele leuke aanbieding en even niet aan de Strip, want dat is alleen maar lastig als het erg druk is. De zondag begon uiteraard met een beetje uitslapen, want niet echt goed lukte, en daarna een bezoek aan Nellis, want hier begint op maandag Red Flag 2009-5.Er staan o.a. F-16's van de Verenigde Arabische Emiraten op de deelnemerslijst, maar ik was bang dat die van Tucson,AZ zouden komen. Nu was dat ook inderdaad het geval, maar gelukkig zaten er toch ook nog een aantal tussen zonder de AZ-code op de staart. Dat maakt ze dan toch meteen weer een stukje leuker.

Omdat er op Nellis toch zo goed als niet gevlogen werd, kon de middag rustig op McCarren International Airport doorgebracht worden. Hoewel dit een civiel veld is, moet je het zeker niet overslaan als je in Las Vegas bent, want er staan regelmatig militaire toestellen, die een navigatietripje of zo naar deze gokstad hebben gepland.Nu zal de militaire bezoeker van vandaag wel niet zo'n behoefte aan een navigatieoefening hebben gehad, maar het is er niet minder leuk om.Het was erg druk met aankomende en zeer zeker met vertrekkende toestellen. Door een onweercomplex in de buurt van Las Vegas aan het einde van de ochtend, zijn er waarschijnlijk een tijdje geen vliegbewegingen geweest. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat het er standaard zo aan toegaat. De vliegtuigen die moesten vertrekken stonden in een file op de taxibaan en op de toevoerbanen vanaf de terminals. Bijna 3/4e deel van de lengte van baan 07/25 stond gevuld met vliegtuigen. Ik heb ze een keer proberen te tellen en kwam toch zeker op "er zijn nog 30 wachtenden voor u"! En daarbij levert het altijd wel weer plaatjes op om in de toekomst nog een keer te kunnen gebruiken als NSK-vraag.

Op maandag toch maar een beetje eerder opgestaan om vanaf Cheyenne Ave, bij de achterpoort, zoveel mogelijk kisten gelezen te krijgen. Vanaf ca. 08:00 worden de heatwaves te hevig om nog iets fatsoenlijks te lezen. Ik was net weg van de plek, toen ik een politieauto die kant op zag draaien. Gecombineerd met een vrachtwagenchauffeur die er wel erg lang over deed om weg te rijden, zal die dus wel naar mij op zoek zijn geweest. Helaas, net te laat dus. Nu was het tijd om te gaan ontbijten en dan op weg te gaan naar de stek bij de Las Vegas Motor Speedway, om de kisten in de landing te gaan fotograferen.Rond het middaguur kwamen de Thunderbirds thuis van, zeer waarschijnlijk, een show in het afgelopen weekend. Zelfs als ze thuis komen, kan dat niet zonder show. Er werd bij het aanvliegen van het landingscircuit "met smoke" gevlogen. Een beetje overdreven. Volgens hun schema zouden ze dit weekend op de open dag van Selfridge AFB, in de buurt van Detroit,MI moeten zijn geweest.De eerste dag van de Red Flag-oefening werd voornamelijk gevuld met familiarisatie-vluchten. Het merendeel van de deelnemende kisten heeft vandaag één of meerdere keren gevlogen. De F-15E van de Massachusetts ANG kreeg een emergency tijdens de start, die dus werd afgebroken. Het duurde even voor de baan weer kon worden vrijgegeven.

Op dinsdag werd in de ochtend niet echt goed gevlogen op Nellis. Een beetje eigen spul, maar ook niet echt veel. Het gaf wel de gelegenheid om iets meer te "buurten" met andere spotters en fotografen. In de loop van de dag kwam er een camerateam bij de de Speedway. op zoek naar informatie en spotters. Maar op dat moment waren er nog niet zo heel veel aanwezig. De "Red Flag"-missie zou pas om ca. 15:00 vertrekken en de meeste locals komen dan pas tegen een uur of 4 in de landing. Ze zouden dus later terugkomen om opnames te maken voor een documentaire in opdracht van de USAF over de "Red Flag"-oefening. Na enkele shots van in scene gezette situaties, gingen ze weer weg, om later terug te komen voor interviews. Ze hadden geluk dat er nog spotters stonden, want de missie was op 1-2 kisten na binnen, dus velen waren al vertrokken. Maar omdat ik er nog was en ze ook die middag al te woord had gestaan, werd ik gevraagd om iets "op camera" toe doen en te zeggen. Ik ben benieuwd wat er van overblijft na de eindmontage. Wie weet zit er nog een nieuwe carrière in! :-)

Helaas werd voor de landing bijna uitsluitend gebruik gemaakt van de verre baan, dus dat leverde vandaag maar weinig plaatjes op van kisten op de kant.Wel een paar leuke bezoekers in de vorm van een NASA T-38 van El Paso, een C-12 en een Italiaanse Falcon.Op weg naar Barstow, werd nog even snel op McCarren gekeken wat er nog stond. Naast de KC-10A, die even weg is geweest, stonden er nu ook 2 T-38's van Beale. Helaas dezelfde twee die ook op Nellis even voorbij kwamen.De temperatuur in Las Vegas was weer in de buurt van hun record, dat vorige week vrijdag werd gehaald, 110F. Gisteren en vandaag bleef het kwik steken op 98-100F, dus zo'n 36-37C en volop zon. Voldoende drinken was dan ook noodzakelijk voor je eigen gezondheid. Ik moet er niet aan denken met dit soort temperaturen op de Mediadagen van 14:00-18:00 tussen de 2 banen in geplaatst te worden. Dan kunnen ze mij wel aan een vocht-infuus leggen.

Hoewel ik het Public Affairs Office van Ft. Irwin wel een mail had gestuurd, heb ik daar nooit een reactie op ontvangen. Dus dan toch maar even proberen of er toch iets bekend is bij hun en het toch mogelijk is om de nieuwe UH-72A's te fotograferen. Helaas kreeg ik hetzelfde verhaal als in maart te horen, je de PAO moet je rondleiden en het gaat nog strenger worden.

Daarna werd het geluk op Victorville op de proef gesteld. Helaas weinig te zien.Dan maar doorrijden naar March, dat moet toch wel weer iets op kunnen leveren. Die grote kisten zijn zonder heatwaves ook goed te lezen, maar als je zoals vandaag ca. 100 F hebt, dan wordt het toch een ander verhaal. Alleen de C-17's kon ik aan de andere kant van het veld gelezen krijgen. Van de KC-135's kon ik amper de letters AFRC lezen vanaf de stek bij het museum. Aan de andere kant van het veld ben ik ook even geweest. Daar kun je de C-17's goed zien en lezen, maar van de tankers geen spoor te bekennen. Gelukkig was er ééntje zijn landingen aan het oefenen, dus die werd genoteerd.

Als volgende was Palmdale aan de beurt. Niet meteen het meest actieve veld, maar je weet maar nooit. Er vloog een C-130 rond, die later op Edwards landde. Verder zit nu een afdeling van NASA Dreyden in de hallen waar jaren geleden de B-1's in onderhoud stonden. Bij Lockheed heb ik verder niets kunnen waarnemen.

Dan maar weer door naar Mojave, ook zo'n veld waar je even stopt en soms toch leuke verrassingen voor je in petto heeft. Uiteraard kijk je bij BAe-Systems, waar de F-4's omgebouwd worden naar QF-4's, maar vergeet toch zeker ook niet het platform bij de toren. Hier werd ik blij verrast door 3 F-16's. Navraag leverde op dat deze F-16's van AMARG naar Mojave zijn komen vliegen en de komende 5 jaar zijn geleased door 'CalSpan' om er testen mee uit te voeren.

Het was nu laat genoeg om direct door te rijden naar Lemoore, om daar het geboekte motel op te gaan zoeken. Onderweg nog een paar plaatjes gemaakt, onder andere van het windmolenpark ten noorden van Mojave. Morgen wordt ik om 09:00 op NAS Lemoore verwacht voor een bezoekje. Gezien de logjes die daar de laatste tijd worden gepubliceerd, verwacht ik een flink aantal Hornets te gaan zien. Waarschijnlijk wordt ik hier op de verkeerstoren geparkeerd, maar dat kan ook altijd nog goed uitpakken.Rond 08:30 meldde ik me bij de pasjes-afgifte, maar ik moest gewoon even Public Affairs bellen, want die moesten mij op komen halen. Zo gezegd, zo gedaan. Alleen bleek een pasje en zo helemaal niet nodig te zijn. Met de 'van' van de admiraal, die pas 20 mijlen op de teller had, werd ik door de assistent van de PAO naar het operationele deel van NAS Lemoore gebracht. Tijdens het gesprek blijkt dat hij eigenlijk degene is die het mogelijk maakt dat er de laatste tijd zoveel bezoekjes zijn op dit veld. Over een maand of 2-3 zal het weer afgelopen zijn, want dan moet hij voor een aantal maanden op uitzending. Public Affairs zal dan nog slechts 2 personen bevatten, één baasje en één redacteur voor het basisblaadje.Als je een bezoekje wilt, plan het dan in de ochtend, want dan is het nog niet zo heet, en dat vind de begeleider wel zo prettig. 's Middags plant hij alleen als het ECHT niet anders kan, maar meestal zul je dan een afwijzing ontvangen. Hij heeft overigens meer op met ons spotters dan met de officiële pers, want "die doen het alleen maar om er weer geld aan te verdienen". Een erg aardige vent, die weet waar het over gaat. Hij is zelf ook fotograaf geweest binnen de USMC om gevechtsacties en zo te documenteren. Maar dit vind hij toch wel iets leuker. Helaas kan ook hij niet onder de uitzendingen uitkomen.Hem was inmiddels ook al opgevallen dat e erg veel verzoeken uit Nederland en de UK komen. Maar ja, wat wil je.Tegen het einde van het bezoek ging de NJ-323 een demo oefenen. De coach en de brandweer stonden bij de baan te wachten, wat voor mijn begeleider de aanwijzing was dat er dus iets stond te gebeuren.Op de weg van het pasjeskantoor naar het operationele gebied, een stuk van ca. 6 km., heb je een paar honderd meter voor de poort een viewing area. 3 bankjes, een stuk of 6 parkeerplaatsen en zicht op beide banen. De begeleider gaf aan dat dit gewoon openbaar gebied is en je hier zonder problemen naar toe kunt rijden en naar de vliegtuigen kunt kijken en ook kunt platen. Na dit nog een keer geverifieerd te hebben, zei hij dat als er politie zou komen, ze maar even met Public Affairs moesten bellen, maar de politie zou waarschijnlijk alleen maar even naar een ID vragen, als ze al zouden komen.Nu denk je natuurlijk "kat in het bakkie". Nou dat dacht de Navy Police ook. Al binnen 10 minuten nadat ik de stek had ingenomen en enkele plaatjes had geschoten, kreeg ik 2 autootjes van ze op bezoek. Fotograferen zou verboden zijn, kijken mocht wel. Na hen naar PA verwezen te hebben, kreeg ik te horen dat de regeltjes blijkbaar vandaag weer waren aangepast en fotograferen geen probleem meer was. Zij zouden het ook tegen de andere collega's zeggen, zodat iedereen voortaan hier kan fotograferen.Maar waarom verbaast het me dan eigenlijk niet meer, als in de middag, na het wisselen van de wacht, er opnieuw politie op komt dagen met hetzelfde verhaal. En ik haar vriendelijk van het gesprek eerder op de dag vertel, waarna ze vriendelijk weer vertrekt en mij verder met rust laat.Maar al met al een aangename, maar in de middag erg hete dag op Lemoore.Het is dus geen garantie, maar je zou op deze stek dus je plaatjes kunnen schieten als je geen bezoek hebt. Je zult toch wel minimaal 600mm nodig hebben, want met mijn 500mm had ik ze nog niet randje-randje. De voorbeelden hieronder zijn niet bewerkt, alleen naar een .jpg-formaat gezet, zodat je zelf kunt beoordelen of het een stek is waar je mee uit de voeten zou kunnen. Op de linkse baan, met iets tegenlicht in de middag, komen de kisten het dichtste bij. In verband met de heatwaves wordt het plaatje net te wazig om het nummertje echt 100% te lezen. Soms lukt het, maar vaak niet.

Op de rechtse baan komt de zon in de middag beter te staan, maar ligt net iets verder weg:

Fresno werd in de planning opgenomen, omdat hier van buitenaf de kisten makkelijk op het platform gelezen zouden kunnen worden. Op zich kan dat wel eens kloppen, maar niet met temperaturen van 100F. Dan spelen de heatwaves dermate op dat het alleen nog grijze vlekken zijn.In Yosemite National Park is een bosband aan de gang, die vanaf Fresno wordt bestreden met blusvliegtuigen.

Op vrijdag bracht ik een bezoek aan Santa Clara University, kortweg SCU. Zoals de naam al zegt is deze school gevestigd in Santa Clara, ongeveer 45 minuten rijden ten zuiden van San Francisco. Vanuit mijn werkzaamheden bij de gebruikersvereniging heb ik hier inmiddels enkele kennissen opgedaan, die toch wel erg graag hadden dat ik ze even kwam bezoeken. Aangezien er verder toch geen bezoeken te regelen waren bij vliegvelden, kan dit er ruim vanaf, want Travis en Moffet Field zijn ook in het weekend net zo goed te doen.Na de lunch werd het weekend maar gestart. Een ritje naar Monterey om ook daar maar eens naar de walvissen te gaan kijken. Gelukkig had ik de ochtendtrip geboekt, want tegen het einde van mijn trip werden de golven alsmaar hoger. Niet echt geweldig om dan op een bootje te zitten. Het verschil tussen een varende en stil liggende boot werd opnieuw bevestigd.Halverwege de middag werd de route naar San Francisco weer ingezet. Aangezien volgende week de Bay Bridge afgesloten zal zijn en het dan ook nog eens "Labor Day"-weekend is, zal het volgende week waarschijnlijk erg druk zijn in SF. Dus daarom plan ik dat ook maar even dit weekend en verschuif ik Travis naar volgende week. Ik hoop in de komende 2 weken ook 's avonds nog een beetje tijd te vinden op de nummertjes verder uit te werken en enkele plaatjes in de site te zetten, zodat het iets meer sprekend word.

Zondagavond kreeg ik de "sleutel" van mijn kamer in het Hyatt Plaza in Pleasanton,CA waar ik de komende 2 weken mijn bed heb staan. Op de eerste dag van het testen kreeg ik te horen dat we het donderdag al gaan afronden, in plaats van de geplande vrijdagmiddag. Dit opent dus de mogelijkheid om op vrijdag ook nog even naar Fallon open dag te gaan. Het is wel een uurtje of 5 rijden van hier, maar ik zal het zeker niet laten lopen. Zo vaak kom je Fallon nou ook weer niet op.Vervolgens krijg je op vrijdag te horen dat er op maandag ook niet gewerkt kan worden, omdat het kantoor dan gesloten is i.v.m. labour-day. Dus een lang weekend voor de boeg.Zaterdag wordt ingevuld met een tripje naar het Yosemite National Park. Hier gaan hele volksstammen toeristen naar toe, dus er zal best iets te zien zijn. Al pratende over weekendplannen, vroeg een Amerikaanse collega of ze misschien mee mocht rijden. Geen probleem, natuurlijk.Op de zondag werd eerst even lekker uitgeslapen. Maar dan heb je nog steeds een behoorlijke dag te vullen. Nu bleken er Scottish Games in Pleasanton gehouden te worden, dus werd besloten om daar maar eens een kijkje te gaan nemen.Het blijkt een soort cultureel evenement voor de Schotten in de VS te zijn. Alles rondom de Schotse clans, muziek, historie, sport, eten en heel veel kilts.De muziek is dus voornamelijk doedelzak, maar ook bandjes met viool en harp. Daarnaast waren er kampioenschappen kogelslingeren, paalgooien, tambour-maître, schapen hoeden met honden, Schotse dansen en natuurlijk de competitie tussen doedelzak-groepen.Als hoogtepunt in het muziekprogramma hadden ze de 1st. Scottish Batallion Band en de San Diego Marines Band. Ik wilde hier een paar filmpjes plaatsen, maar die leveren problemen op, dus je zult het met de plaatjes moeten doen.

Op de maandag, Labor-day, dus maar naar Travis gegaan. Je kunt de kisten hier heel goed zien staan, maar lezen ho maar. Je zult hier vroeg, laat of met bewolkt weer moeten zijn, want met heatwaves was hier niks te doen. De enige gelezen kist was een bezoeker die net opsteeg.Dus dit veld probeer ik maar eens opnieuw op donderdagavond op weg naar Fallon of als ik zaterdagavond van Mather naar San Francisco rij.

Op Stockton Metropolitan Airport ging het iets beter. Alleen de laatste 3 cijfers van het serial waren op te lezen, omdat die in het wit op de staart staan. De '324' had groot 305 op de romp geplakt zitten. Waarschijnlijk is deze Chinook ingezet geweest bij het blussen van de bosbranden in Yosemite NP, niet zo hel ver van hier.Voor de W&R-mannen, er staat op de hoek van Longe/Northrop een AH-1 preserved. Het serial dat op de kist staat is 0-15987, ex. CA ArNG.

Verder heb ik in de buurt van het hotel in Dublin nog een UH-1-wrak gevonden. Het ligt op een Camp Parks, Combat Support Training Center. Het heeft geen vertikaal staartstuk meer, dus het lezen is onmogelijk van buitenaf. Dus helemaal niks met de vliegende toestanden van doen, maar ja, deze ligt er wel. De open dag op Fallon leverde minder op dan verwacht, maar al met al toch een leuke open dag. Op het programma stond o.a. een airpower demo, maar die stelde in aantal kisten ook niet zoveel voor.

Op de zaterdag werd in het kader van "Air Force week" op Mather AFB, bij Sacramento, de hoofdstad van Californië een air show gehouden. Hiervoor waren vanuit het hele land kisten gekomen.

Op weg naar mijn laatste hotel aan de westkust voor deze trip, werd nogmaals een bezoekje aan Travis gebracht. Toen weer snel door, zodat ik morgen een beetje uitgerust aan de vlucht kan beginnen. Want je moet natuurlijk de huurauto vast schoonmaken en de boel weer een beetje beter inpakken, zodat alles ook weer in een koffer past. Op zondagochtend ben ik met de A320, registratie N422UA, naar Washington,DC gebracht, waar ik vervolgens nog enkele velden en een collega zal gaan bezoeken.Maandagochtend moest er eerst nog een stukje gereden worden, want het was toch wel iets te ver om op zondagavond nog van Washington naar Chesapeake,VA te rijden. Na een korte rondleiding door het gemeentehuis, een korte ontmoeting met één van de wethouders en een rondje langs de diverse medewerkers van de financiële administratie, was een vergadering gepland om de ervaringen van het testen met de collega's te delen. Hierbij werd ik ruimschoots voorzien van promotiemateriaal van de City of Chesapeake.Maar na de middag was het toch echt de beurt aan vliegtuigen. Eerst de bustour over Norfolk NAS. Het kand mee en tegenvallen op deze tour. Deze keer viel het dus tegen, want er waren niet veel squadrons thuis. Ook het fotograferen vanuit een rijdende bus blijft een uitdaging, want zodra je iets ziet ben je eigenlijk al te laat voor de foto. Dat gecombineerd met een oneffen wegdek, dan weet je het wel. Na de tour werd snel koers gezet naar Oceana NAS. Vlak nadat ik daar arriveerde werd de baan gedraaid en moest ik dus op zoek naar een nieuw goed stekje. Het stekje van 2004 heb ik wel gevonden, maar zoals we toen al zagen aankomen, het is nu een industrieel gebied. Als je daar overdag bent dan verwacht ik niet dat je er lang ongestoord zult staan. Afhankelijk van de baan die ze voornamelijk gebruiken (links of rechts) sta je goed of helemaal verkeerd. Het blijft dus een gok. Ook de zon moet even in de gaten gehouden worden, want die werkte ook niet echt mee.Op de dinsdag ben ik daarom in de ochtend naar Oceana gegaan, waar ze nu weer lekker vanaf de zee binnen kwamen vallen. Helaas wel voornamelijk op de linkse baan, wat er voor zorgde dat ik voldoende lichaamsbeweging kreeg die dag.Na de lunch ben ik weer even teruggegaan naar mijn collega's van de gemeente, maar nu om daar zelf kennis op te doen van een toepassing die ze bij mij op het werk willen gaan gebruiken en zij al enkele jaren in gebruik hebben. Zo hoef ik tenminste het wiel niet helemaal opnieuw uit te gaan vinden.Na deze bespreking was het laat genoeg om ook op Norfolk weer iets te kunnen doen, aan de andere kant van de baai.Toen ik daar de maximaal haalbare score had, ben ik doorgereden naar Hampton Roads, in de buurt van Langley AFB.

Een lokale spotter had me er gisteren op Oceana op gewezen dat er een camera gericht staat op het weggetje in de landing. Die camera heeft inderdaad vol zicht op het eerste stuk van de weg, maar dan maakt de weg een bochtje en krijg je allerlei struiken, en daar heb ik de hele ochtend probleemloos kunnen staan. De lokale spotter gaf aan dat er een parkeerplaatsje bij de West-gate is, en als je daar je auto onopvallend parkeert en je jezelf niet in de kijker werkt, dan zou je daar goed moeten kunnen staan. Zon-technisch inderdaad een prima stek, maar je staat net in de bocht waar al het verkeer van en naar de basis voorbij komt. Ik zou me er echt niet op mijn gemak voelen. Dan maar tegenlicht, maar nog steeds leesbare nummertjes.Een erg leuke bezoeken, maar helaas civiel, was de Kfir. Even had ik de hoop dat er enkele Israelisch op oefening zouden staan, maar dat bleek als snel ijdele hoop.

Na een beetje rekenen en kansen bekijken, besloot ik om niet naar Dover maar naar Martinsburg te rijden. Geen verkeerde keuze, want hoe vaak zie je nu eigenlijk de West-Virginia C-5A's op Ramstein? Dover komt er regelmatig. Op Martinsburg kun je vanaf de civiele terminal het hele platform aan de overkant van de baan overzien. Dus geen moeilijk gedoe. Ik heb me wel een beetje gedeisd gehouden, maar aangezien er ook een restaurant in het terminalgebouw zit, zou het best mee kunnen vallen.

Zo, het zit er al weer bijna op. Donderdagmiddag moet ik de huurauto weer inleveren. Nog een paar uurtjes vliegen, hopelijk ook een beetje slapen, en ik ben weer in Nederland. Om 07:05 moet ik volgens schema dan weer op Schiphol landen.Helaas zal de Tigermeet op Kleine Brogel er niet in zitten, want ik verwacht behoorlijk kapot te zijn van het vliegen. Dus dat moet dan zondag maar goed gemaakt gaan worden op Sanicole en KB even van buitenaf. En dan nu de plannen voor volgend jaar maart maar weer gaan maken, want ook dat komt al weer snel dichterbij.Heyaaa, Texas!