Japan 2010

Na een aantal jaren foto's en verhalen van anderen gezien en gehoord te hebben, was het toch echt eens tijd om ook dit land eens te gaan bezoeken. Maar gezien de compleet andere taal en gewoontes in dat land, leek het mij verstandiger om eerst een keer met een ervaren groepje die kant op te gaan, om mogelijk in de toekomst nog eens op eigen gelegenheid te gaan.

Nu wil het toeval dat de reisorganisatie voor spottersreizen, 4Aviation, al enkele succesvolle tripjes naar Japan op haar naam heeft staan en nu een spotterstrip voor nummertjesspotters naar het "Land van de rijzende zon" in de planning had staan. Veel makkelijker kun je het toch niet krijgen.

Voor een indruk van waar de velden zich bevinden en hoe groot Japan is, dan kun je ook even kijk op de site van Scramble. (Landmacht, Luchtmacht, Marine)

Zaterdag 16 oktober

Na een vlucht van ongeveer 11,5 uur kwamen we aan op Tokyo/Narita hebben we de auto’s opgehaald en vertrokken we richting het zuiden. Daarbij stonden de volgende velden in de planning:
Shimofusa (Marine YS-11’en),
Iruma (luchtmacht C-1’s, Gulfstreams en YS-11’en),
Yokota (USAF C-130’s)
en ten slotte wellicht nog Japanse en Amerikaanse marine op Atsugi.

De planning hebben we niet gehaald. Alleen Shimofusa is bezocht. Door problemen met de GPS-navigatie kostte het veel meer tijd om op de juiste plaats te komen. Hopelijk zijn deze problemen snel opgelost, want het ingebouwde Japanse systeem werkt wel, maar niet handig.
Shimofusa is goed van buitenaf te doen. Je bent er erg snel klaar, als je eenmaal de juiste stek hebt gevonden. Je kijkt dan namelijk over het hele platform heen en als er hangaars open staan, dan kun je die ook vor een groot gedeelte meepakken.

Shimofusa

Zondag 17 oktober

Het militaire vliegveld van Hamamatsu is al om 7:00 uur al open voor de jaarlijkse open dag. We hopen er dan al te zijn om te genieten van de gestationeerde T-4 training wing en unieke Boeing E-767’s. De auto wordt geparkerd bij het museum, waarna het nog een aardig eindje lopen is naar het "open dag"-terrein. In de buurt van de hoofdpoort kun je een bus nemen, wat ik dan ook graag deed. Dat scheelt me minstens enkele kilometers lopen.
De open dag was erg leuk. Voornamelijkveel eigen spul. Vanaf andere velden werden nog een paar demo's verzorgd met de F-15, F-2 en de T-7. Er zou ook nog een Australische AEW Boeing 737 moeten staan, maar die is waarschijnlijk in een hangaar verstopt.

Hamamatsu open dag:

Maandag 18 oktober

We beginnen op het T-7 trainingsveld Shizuhama. De hangaars op Japanse velden worden vaak in de ochtend geopend om alle vliegtuigen die op die dag moeten gaan vliegen buiten te zetten. Niet ongebruikelijk is het dan om ook de rest van de kisten te herordenen, wat een behoorlijk aantal nummers kan opleveren. open staan is dit veld vrij vlot leeg te plukken.
We waren op tijd, want toen we aankwamen stonden ze nog hun ochtendgymnastiek te doen en was de brandweer de spuit aan het proberen. Niet snel daarna kwamen een stel lijnwerkers aangemarcheerd en werden de eerste T-7's op de lijn getrokken en geduwd.
Na enige tijd kregen we hier ook bezoek van de lokale beveiliging, die kwam kijken wie er aan het hek stonden. Met een paar korte woordjes en een kopietje van de paspoorten waren zij ook weer tevreden.

Shizuhama

Na een uurtje of 2 was het tijd om door te gaan naar het volgende veld, Akeno. Hier staan vrijwel alle helicoptertypes waarmee de landmacht vliegt, want hier is de opleiding gevestigd. Je kunt hier heel leuk langs de baan en in de landing staan. Een hekje lager dan op Gilze scheidt ons van het vlieggebeuren. Hier wordt ook een voor mij nieuw type gespot, de OH-1. Een lokaal ontwikkelde gevechtshelicopter.

Akeno

Dinsdag 19 oktober

Vandaag werd begonnen op Yao. Hier staat een eenheid van de landmacht met een aantal helicopters. Het veld ligt midden in de bebouwde wereld. In de directe nabijheid van het veld is een en al bedrijvigheid. Erg veel kleine bedrijfjes in "garageboxen". Niet alleen ambachtswerk, maar ook metaalbewerking en zo. Best wel zware machines. Of deze manier van werken in Nederland nog zou zijn toegestaan betwijfel ik ten zeerste. Maar het heeft ook wel iets.

Yao

We verlaten nu het ‘vaste land’ en gaan naar het eiland Shikoku. Daarop komen we het navy-veld Tokuchima tegen met de TC-90. Ook dit is weer een nieuw type. Je kunt hier goed bij de taxibaan staan en aan de overkant, bij de oude civiele terminal, kun je achter een schutting door omhoog lopen en daar de kisten in de hangaar en op het platform lezen. Je hebt hier in de ochtend en vroege middag wel tegenlicht als je vanaf dat punt wilt fotograferen.
Ook op dit veld kregen we weer bezoek van de lokale spotter-spotters, die weer naar het paspoort vroegen en onze verder plannen voor de dag vroegen. Daarna bleven ze bij ons in de buurt en werden we "onopvallend" geschaduwd.

Tokuchima

Als laatste veld van de dag werd het marine-veld Komatsushima bezocht. Dit veld ligt aan het water, dus om iets in de hangaren te kunnen lezen moest een standwandelingen worden ondernomen. Hier stond men ons al op te wachten, waarschijnlijk naar aanleiding van een telefoontje vanuit Tokuchima. Toen we bij het veld wegreden werden we bij de hoofdpoort tussen de struiken door gefotografeerd. Erg onopvallend gaan ze in ieder geval niet te werk. Maar we hadden onze buit aan SH-60J'sweer binnen.

Komatsushima

Hierna werd de koers verlegd naar Hiroshima, voor het einde van de dag.

Woensdag 20 oktober

Opnieuw was het redelijk vroeg opstaan om op tijd bij het veld te kunnen zijn.
Nu was het eerst de beurt aan Iwakuni, een gecombineerd Japans en Amerikaans veld. Hier hebben ze in 2009 een nieuwe baan in gebruik genomen, wat voor het fotograferen van de kisten zeker geen verbetering is. Voor de middag en een groot gedeelte van de namiddag sta je hier met tegenlicht. Ook vrijwel alle lijnen zijn aan het zicht onttrokken. Ook hier werden we na enige tijd met een bezoekje van de politie vereerd. Dit ging er erg relaxed aan toe en na de controle werden we door een "taxi-chauffeur" in de gaten gehouden. Maar na enige tijd is hij ook maar vertrokken.

Iwakuni

Na hier de nodige nummers gelezen te hebben, konden we met een goed gevoel naar het volgende veld, Hofu. Hier zit ook een deel van de vliegeropleiding van de Japanse luchtmacht met de T-7. Toen we bijna klaar waren bij het veld werden we opgemerkt door de bewaking en werd ons te verstaan gegeven dat het niet was toestaan foto's te maken bij dit veld. Maar zoveel kon er niet geplaat worden en we waren eigenlijk toch al klaar, dus toen zijn we ook maar gegaan.

Hofu

Na een snel bezoek, was het laatste veld van deze dag aan de beurt, het marine opleidingsveld Ozuki. Hier staan de T-5'jes gebaseerd. Dit veld ligt tegen het water aan, dus het is niet van alle kanten te bekijken. Hier is de politie op enig moment wel in de buurt geweest, maar heeft ons verder met rust gelaten.

Ozuki

Vandaag waren we al vroeg, 17:00, in het hotel. Maar daar staat tegenover dat we er morgen wel erg vroeg uit moeten. Dan willen we namelijk rond 07:00 op Tsuiki staan, om de QRA-kisten te zien wisselen. Dat houdt dus in dat we om 05:00 ons bed uit moeten.

Donderdag 21 oktober

Op dag 6 was net eerst de beurt aan een echt fighterveld, Tsuiki. Omdat ieder fighterveld een QRA heeft en die in de vroege ochtend wordt gewisseld en getest, is het zaak hier al vroeg te zijn. Dit leverde ons inderdaad 4 F-2's op die we verder die dag ook niet meer hebben gezien. Daarna bleef het lang rustig op het veld. Er kwam bedrijvigheid door de afdeling luchtafweer, die een oefening aan uitvoeren waren. Maar het ging allemaal wel erg snel. Zo snel dat je het wel menens kon nemen. Nu schijnt de spanning tussen Japan en China dan ook behoorlijk gespannen te zijn, dus dat kan de reden hiervoor wel eens zijn geweest. Op een gegeven moment werden de Eagles opgestart en dachten we dat ze wel zouden gaan vliegen, maar helaas. Na een paar minuten werden de motoren weer gestopt. Hetzelfde gebeurde met de F-2's. En daarna werd het weer stil. Inmiddels hadden we weer bezoek gehad en zijn we naar de anderen landing aan het zoeken gegaan. Toen we hier bijna wilden vertrekken, hoorden we geluid, wat ons snel naar de baan terugbracht. Op dat moment gingen de eerste fighters naar de baan, en niet veel later gingen die take-off. Voor ons een uitgelezen kans om ze goed op de plaat te zetten.

Tsuiki

Na de terugkomst afgewacht te hebben, gingen we door naar Ashiya. Ashiya is een traingingsveldje van de luchtmacht, waar met T-4's wordt gevlogen. vanuit een toren van de gokhal/bootraceterrein kun je op het veld kijken. De opstijgende kisten kun je hier ook redelijk door het glas fotograferen. Dit is ook de enige plaats waar je iets op het veld kunt zien.

Ashiya

Als laatste werd een bezoek gebracht aan de internationale luchthaven van Fukoaka/Kasuga, waar een kleine eenheid van de landmacht met helicopters is gebaseerd. Hier hadden we nog een paar kistjes voor we aan de reis naar het zuidelijkste hotel begonnen.

Fukoaka/Kasuga

Vrijdag, 22 oktober

Dag 7 werd begonnen op het marine-veld Kanoya. Hier kun je vanaf een heuvel met een sterke kijker al veel van het platform met de Orions en Seahawks lezen. Na een tijdje daar doorgebracht te hebben, werd een stek bij het platform opgezocht, waar je makkelijk op het veld kunt kijken en fotograferen.

De OH-6'en staan dan bijna onder handbereik. Na hier nog even het nodige weggeplukt te hebben, werd een bezoek aan het museum bij het veld gebracht. Van hieruit kun je op de operationele platformen niets zien, dus voor "Volkel-spotters" die geen vloogtuigen doen, is dit over te slaan.

Kanoya

De middag werd doorgebracht op Nyutabaru. Hier staan Eagles en Phantoms gebaseerd. Bij een crash-gate hebben ze een kleine tribune gebouwd en dit lijkt me ook de "officiële" spottersplaats te zijn. Van hieruit heb je overzicht over de platformen en kun je ook de vertrekkende en terugkerende kisten goed platen.

Nyutabaru

Zaterdag, 23 oktober

Dag 8 was ingeruimd voor de open dag van Metabaru, een veld van de Japanse landmacht. Ik had hier hogere verwachtingen van, maar het bleek een soort familiedag-achtige dag te zijn. We waren er al vroeg, maar moesten wachten tot 08:30, voordat we het veld op mochten. Na het overhandigen van de lijst met paspoorten, mochten de wachtende Nederlanders het veld op. We werden vanaf het begin geschaduwd door de veiligheidsdienst. De hangaars waren vrijwel leeg, voor zover we konden zien. Van ieder type stond er wel één of meer op de flightline en dat was het dan wel. Maar het blijven Japanse toestellen die je bij ons echt niet tegen zult komen, dus om nou te gaan klagen ... Maar het had beter gekund.

Metabaru

Na Metabaru moest er nog "even" een stuk van dik 800 km worden overbrugd, want morgen is de open dag op Gifu waar we ook al wel weer redelijk vroeg willen zijn. Omdat de open dag op Metabaru dus niet zo heel veel voorstelde, waren we dus ook al vroeg onderweg en daarmee ook redelijk op tijd 's avonds in het hotel.

Zondag, 24 oktober

Dag 9 was gewijd aan de open dag op Gifu. Hier staat het test-squadron van de Japanse luchtmacht en is ook een fabriek van Kawasaki gevestigd. De auto werd in de buurt van het museum geparkeerd. Informatie van eerdere jaren was dat er bussen van het museum naar de static zouden gaan. Dit bleek dit jaar niet het geval, wat een wandeltocht, met bepakking, van dik 5 kilometer tot gevolg had. Eerst naar de hoofpoort en dan nog naar het platform om de static te doen. En dat moest nadien natuurlijk ook nog een keer teruggewandeld gaan worden. Deze week dus geen fitness, want dat heb ik nu wel voldoende gehad.
De open dag zelf was leuk, zeker gezien het type kisten en het feit dat het testtoestellen zijn die stuk voor stuk uniek zijn. De vliegshow zelf stelde qua aantallen en spektakel niet zo heel veel voor, maar gezien de ervaringen met de open dagen hier, geheel in lijn met de bijgestelde verwachting.

Tevens werd er nog een bezoekje gebracht aan een stek buiten het hek, waar je op de lijnen van Kawasaki kunt kijken. Ook hier werden nog snel enkele kisten meegenomen.

Gifu

Na Gifu ging de rit naar Nagoya-Komaki. Op dit veld staat de KC-767 en de C-130 vloot van de Japanners gebaseerd. Deze zijn te zien vanaf de civiele terminal, dus hier kun je redelijk snel klaar zijn.

Nagoya-Komaki

Maandag, 25 oktober

Vandaag staat in de ochtend Komatsu op de planning, en ook hier wilden we weer vroeg zijn. Dus rond 07:15 stonden we al op het bezoekerterras van de civiele terminal, dat pal tegenover het militaire platform is. De dag begon bewolkt, maar droog. Echter later in de ochtend begon het te motregenen, wat de kwaliteit van de foto's er niet beter op maakte. Daarentegen gaf het wel weer een leuk spiegel-effect van de kisten op de baan. Met het vertrouwde fanantieke Japanse vliegbedrijf en een paar frisdrank- en ijsautomaten onder handbereik, was het hier makkelijk een ochtend vol te houden.

Komatsu

Hierna was het tegen een uur of 11 tijd om naar een volgend veld te gaan, want we willen toch zoveel mogelijk toestellen zien.

Op Niigata staat een rescue-eenheid en een eenheid van de kustwacht. De kustwacht was snel gevonden. Daar werd nog even gevraagd of we hun toestellen mochten bekijken, maar dat werd na een beetje overleg uiteindelijk toch geweigerd. In de tussentijd waren er toch nog 2 kisten gelezen. Maar omdat die civiel zijn, staan ze niet in mijn lijst.

Niigata

Dinsdag, 26 oktober

Vandaag konden we een beetje uitslapen. We hoefden pas om 07:30 in de auto te zitten, dus er was zelfs een optie om in het hotel het ontbijt te nemen. Helaas voor mij, alleen maar wazig spul, dus ik ben even naar de 7Eleven op de hoek gelopen om een beetje brood in te slaan.
De dag werd begonnen op het landmachtveldje Kasuminome, waar Huey's en OH-6'jes staan gebaseerd. Deze gingen ze buiten slepen toen we net bezig waren aan ons "rondje veld", nadat een eerste blik niets had opgeleverd. Dus snel terug en de kisten die op de lijn werden gesleept gelezen.

Kasuminome

Daarna was het de beurt aan het civiele veld van Sendai, waar een bedrijf, Jamco, zit dat veel onderhoudswerk voor defensie verricht. Hier komen ook diverse in de VS gefabriceerde toestellen binnen om geïmporteerd te kunnen worden. Eén van de hangaars stond open en op een briefje op de neus van een ongeregistreerde kist werd een constructienummer gelezen.

Sendai

Het volgende veld in de planning was Matsushima. Hier staat het demonstratieteam van de Japanse luchtmacht, de "Blue Impulse" met hun T-4's en daarnaast zit hier de opleiding voor de F-2 vliegers. Zoals op veel velden zit ook hier een SAR-unit met U-125 en UH-60J.

Bij dit veld kun je goed op de lijn kijken en dicht in de landing en bij de taxibaan komen. Uiteraard is dat meteen een uitnodiging aan de beveiliging om ook een kijkje te komen nemen. Maar deze keer kregen we van hen informatiemateriaal van de Japanse luchtmacht en de "Blue Impulse" uitgereikt, waarna ze onze gegevens wel graag wilden hebben.

Matsushima

Omdat we op Matsushima de boel wel een heel eind hadden gezien, besloten we om de rit naar het noorden al iets eerder te beginnen dan gepland, waardoor we in de schemer nog net het platform van Hachinohe mee konden pakken. Onderweg ging de buitentemperatuur, die al niet erg hoog meer was, nog verder naar beneden. Op 400 meter hoogte reden we opeens in de natte sneeuw, bij 0 ^oC. En dan wordt het toch wel echt tijd om de winterkleding uit de tas te pakken.

Hachinohe

Het hotel lag in het midden van Hachinohe, maar in de omgeving kon voor mij geen geschikte eetgelegenheid gevonden worden. Dus het werd een avond op "water en brood". We kregen één restaurant gevonden met een acceptabel menu, maar dat bleek gesloten te zijn.

Woensdag, 27 oktober

De trip bereikt vandaag zijn meest noordelijke veld, Misawa. Hier staan naast de Japanse luchtmacht ook vliegtuigen van de Amerikaanse luchtmacht. Het was weer vroeg opstaan, omdat we ook hier de wisseling van de QRA wilden meepakken. Maar helaas, ook hier werd er niet gewisseld of ze hadden het al gedaan. Even was één van de sheds open, maar we konden niet meer dan één van de vier toestellen zien en lezen.
Daarna zijn we naar het terrein van het museum gegaan, waar je overzicht hebt over de platformen. Hier werd al snel behoorlijk gesleept met de Hawkeye's. Ook bleek er een aantal toestellen van Tsuiki te staan. Jammer dat hier niet meer nieuwe kisten tussen zaten, maar toch leuk.

Na enige tijd bij het museum gestaan te hebben, werden we op verzoek gedropt bij de eerste stek, waar je de kisten in de landing goed kunt fotograferen. Maar met een straffe koude wind was dat geen pretje.
Na een uurtje of twee werden we hier weer opgepikt en hebben we nog even in de toren bij het museum staan kijken. Hier heb je echt overzicht over het hele veld, wat ook nog enkele extra kisten van de Amerikanen in de shelters heeft opgeleverd.

Misawa

Hierna werd Hachinohe nog een keer kort bezocht, maar nu dus bij daglicht.

Hachinohe

Daarna was het weer tijd om weer naar het zuiden te rijden, om de volgende dag weer op tijd te kunnen beginnen.

Donderdag, 28 oktober

Vandaag was bedoeld om voornamelijk de F-4J's en RF-4E's op Hyakuri te bekijken, dus we moesten er opnieuw redelijk op tijd uit. Maar voor we ons hoofddoel voor de dag konden aandoen, moest er eerst nog even gekeken worden bij de landmacht op Utsonomiya. Hier heb je vanaf de openbare weg goed zicht op de hangaars, die dus traditioneel vroeg werden geopend en de kisten die deze dag moeten gaan vliegen, op het platform getrokken.
Naast de landmacht, staat hier ook de fabriek van Fuji, die onderhoud en productie van enkele toestellen van de Japanse stijdkrachten voor zijn rekening neemt. Dit resulteerde in enkele fabrieksnieuwe T-5'jes en enkele helicopters die bij de fabriek versleept werden.

Utsonomiya

Daarna ding het naar ons hoofddoel van de dag, Hyakuri. Het was inmiddels beginnen te regenen en de lucht gaf geen aanleiding om er verbetering in te zien komen. Dus toen de kisten op de lijn en in de hangaars zoveel mogelijk gelezen waren, was de keuze snel gemaakt om niet al teveel tijd hier te verdoen. Fotograferen was toch geen optie en alles wat zou gaan vliegen hadden we gezien.

Hyakuri

Als laatste veld voor vandaag stond Kasumigaura op de planning. Hier staan veel landmachthelicopters in opslag. Het regende nog steeds, waardoor ook hier de kisten snel werden gelezen om weer verder te kunnen.

Kasumigaura

Vrijdag, 29 oktober

Vandaag beginnen we op het veld dat we de eerste dag hebben moeten laten liggen, omdat we toen in het verkeer rond Tokyo vast stonden en problemen met de GPS hadden. Maar dat werd vandaag ruimschoots goedgemaakt. Een leuk divers en overzichtelijk veld. Een uniek toestel, de EC-1 was ook thuis, dus zeker tevreden met die vangst.

Iruma

Na een paar uur op Iruma gestaan te hebben, werd koers gezet naar Yakota. Hier staat een Amerikaanse eenheid met Herc'en. Aangezien je deze vrijwel nooit op locaties tegenkomt waar wij normaal komen, zijn ook deze toch interessant.

Yakota

En dan als laatste veld is dan Atsugi aan de beurt. In de landing ligt een recreatieterrein, waar je een mooi overzicht en een rustige stek hebt om het vlieggebeuren te bekijken.
Een dag eerder was er een complete Carrier-Wing binnen komen vliegen, want in de loop van vandaag of morgen zou er een typhoon in de buurt komen en zou het onmogelijk zijn geweest om het vliegdekschip leeg te vliegen. Helaas hadden de Amerikanen alles meteen naar binnen gezet, waardoor onze oogst nog slechts 1 SeaKnight (CH-46) was.

Atsugi

Zaterdag, 30 oktober

Het feest is weer afgelopen. Vandaag konden we nog even uitslapen, om vervolgens richting het vliegveld te gaan.
Met een voldaan gevoel stap ik het vliegtuig in. Een volgende keer zal ik zeer waarschijnlijk op eigen gelegenheid gaan en iets meer tijd uittrekken om ook iets meer van het land te zien. Maar dat zal toch een jaartje of 10 op zich moeten laten wachten. Tegen die tijd is de Japanse vloot wel weer een heel eind vervangen door nieuwere exemplaren en is het ook spotterstechnisch interessant om te gaan.