HEUG 2010, San Antonio - TX

Deze keer loopt de voorbereiding van de reis een stuk ongestructureerder dan normaal. Naast de drukte die je voor de gebruikersvereniging hebt, is het ook erg druk op het werk, waardoor dit soort zaken in de knel komen.
Je weet al een hele tijd van tevoren dat je naar Texas zult gaan, maar de exacte data blijven vaak tot ergens in november nog onduidelijk. Dan wordt de inschrijving van de conferentie geopend en worden ook beslissingen genomen. Als lid van een werkgroep heb ik dus ook dit jaar weer een paar dagen vergaderingen met vertegenwoordigers van Oracle voorafgaand aan de conferentie. Als extraatje dit jaar ben ik ook nog voorzitter van een werkgroep, dus dat vraagt ook iets meer voorbereiding en afstemming. Veel daarvan wordt in de laatste week gedaan. Dat was bekend, dus daarom heb ik mijn vrije dagen ook na de conferentie gepland.

De woensdag begon al vroeg voor mij. Ik kreeg van het taxibedrijf te horen dat ze mij om 05:00 op zouden komen halen. Dat werd dus een kort nachtje. Gelukkig was ik al behoorlijk moe. Lekker vroeg naar bed en dan even de 10km aanzetten. Helaas heb ik het fatale moment van de baanwissel van Sven gemist. Dat las ik de volgende ochtend op teletekst, want ik was natuurlijk wel nieuwsgierig.

Door het vroege vertrek ben je dan natuurlijk ook al lekker vroeg op Schiphol, rond 06:30. Aangezien de vlucht pas om 10:50 gepland stond, was er dus meer dan voldoende tijd om je nog een tijdje te gaan zitten vervelen. Ja, winkelen is niet mijn ding. Als dan het vliegtuig ook nog een dik half uur vertraging oploopt, dan heb je er dus al behoorlijke dag op zitten, voor je eindelijk in beweging komt.
De vlucht van bijna 9,5 uur met de PH-BFR, een Boeing 747-400 combi, verliep verder vlekkeloos. Zeer weinig tot geen turbulentie onderweg en redelijke films. De verloren tijd werd ingehaald, en ik was dan ook rond 14:30 (21:30 Nederlandse tijd, 7 uur tijdverschil) lokale tijd op de grond. De formaliteiten na de landing verliepen ook redelijk vlotjes, waardoor ik na 45 minuten richting huurauto kon wandelen.

Met de huurauto heb ik het zeker getroffen. De medewerker van Alamo wilde me niet zo ver laten lopen, dus gaf me de eerste de beste full-size wagen. Een Toyota Camry, met nog maar 4 mijl (6 km) op de teller! Oftewel net afgeleverd. Daarmee ben ik meteen maar naar een hotel gereden, want ik had het helemaal gehad. Zometeen nog even iets gaan eten dan dan proberen iets van de nacht te maken.

Na een redelijke nacht, waarin je toch weer behoorlijk vroeg wakker wordt door het tijdverschil en zo, ben ik tegen 9 uur op pad gegaan. Als eerste naar Ellington Field. Hier staat een groot gedeelte van de NASA T-38 vloot, omdat hier ook de astronauten worden opgeleid en hun vlieguren en -bekwaamheid op peil moeten houden. Ellington heeft naast de NASA ook nog een eenheid met F-16's en een Coast Guard eenheid gebaseerd.
Nu is er bij de kisten van de NASA nog redelijk eenvoudig te komen. In enkele minuten kun je de T-38's en de Gulfstreams hebben gelezen. Voor de andere eenheden kun je beter thuis blijven, want je komt er niet eens in de buurt.

Om de dag verder in te vullen heb ik daarna een bezoek gebracht aan Johnson Space Center in Houston. Hier is mission-control gevestigd. Je kent het waarschijnlijk wel van "Houston, we have a problem" van de Apollo 13.
Op het Space Center hebben ze ook een deel van de grond afgestaan aan een lokale school, die daar een boerderij runt met "Longhorns". Eén van die longhorns zou $ 500.000 waard zijn.

Halverwege de middag werd koers gezet naar San Antonio. Dat was dus ongeveer 3,5 uur rijden. Maar na een nachtje slapen ben je al een beetje aan de tijd gewend dus het viel wel mee.
Aangekomen bij het Hyatt, bleek dat ze hadden overboekt. Ik moest daarom uitwijken naar het Marriott, een paar honderd meter verderop. Het blijft me opvallen dat voor zaken die bij die goedkope hotels gewoon aanwezig zijn, bij die dure jongens nog eens bijbetaald moet worden. En dan bedoel ik dus het parkeren en internet. Je zou toch verwachten dat ze dat ook gewoon in de prijs zouden hebben opgenomen. Maar de kamer en het bed zien er goed uit, en dat is het belangrijkste.

Na de problemen van gisteren, vanochtend weer nieuwe problemen om op te lossen. Opeens bleek ik toch weer te moeten verhuizen, want de overboeking zou maar voor één nacht zijn. Dus de boel maar weer ingepakt en naar het originele hotel gegaan. Auto geparkeerd en daarna eerst maar de vergaderingen gedaan.
Toen ik vanmiddag ging inchecken kreeg ik bijna alles aangeboden. Gratis parkeren, gratis eten, etc. Nu waren er voor het diner en ontbijt al afspraken gemaakt, dus die heb ik niet aangenomen. Maar gratis parkeren is nooit weg. Scheelt toch weer $35 voor een dagje. Die had ik toch niet zelf hoeven te betalen, maar toch ...
Voor hen die een weer-update zoeken: overdag lekker weer, niet meteen een jas nodig. In de avond is een jas of trui welkom als je iets langer buiten bent. Maar overdag zie ik niet teveel van wat er buiten gebeurt, het lijkt wel werk! :-)

Na een paar dagen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in touw te zijn geweest voor het werk, is het nu tijd om het nog even iets rustiger aan te doen. Tijdens de conferentie kwam ik iemand van Defensie tegen, die vroeger bij 316 heeft gewerkt en ook nog van tijd tot tijd naar vliegtuigen gaat kijken. Tijdens het diner voor de Nederlanders op de maandagavond, was het dus even bijpraten over spotten e.d.
Zo bleek hij ook nog gewerkt te hebben met de commandant van het NL-Det op Sheppard, een voormalig NF-5 vlieger.
Na mijn collega's op het vliegtuig naar New York gezet te hebben, ben ik nog even door San Antonio gewandeld en daarna richting Corpus Christi gereden.

Van de PAO van Training Wing 4 had ik doorgekregen dat ik het beste bij de zee kon gaan staan, daar waar de kisten binnen komen draaien, want een bezoekje zat er niet in. Zo gezegd, zo gedaan. Dus in de ochtend werd positie gekozen net buiten een toegangshek op het strand. Dit ging lekker, tot na enkele uren de Navy security het nodig vond om naar buiten te komen. Ze hadden een melding gekregen dat er iemand stond te fotograferen. Nu was dat volgens mij niet echt een probleem, want ik had toch toestemming van de PAO? Zij dachten daar anders over en de basis-PAO werd erbij gehaald. Die wist van niks, maar gelukkig had ik de mail uitgeprint van de PAO van TW4. Die werd dus vervolgens weer opgebeld, waarna het e.e.a. wat rustiger werd. Na de gebruikelijke schrijfacties mocht ik weer vertrekken. Letterlijk dan, want blijven staan was geen optie.
De foto's zijn overigens niet echt geweldig hoor, vaak ver weg of onduidelijk door heatwaves. En als er dan een kist lekker dichtbij kwam, dan kwam die ook recht over je heen, dus ook geen geweldige fotopositie. Mocht je in de toekomst hier toch iets willen platen, dan kun je kisten die echt via de lange binnenkomen, ook op een parkje aan de zee iets verder van het veld wel pakken. Maar ook hier is de afstand een probleem.

Enkele van de foto's op Corpus Christi:

Daarna ben ik via Corpus Christi International naar Kingsville gereden. Op CC IAP stonden nog 4 T-34's bij een luchtvaartbedrijfje, waarbij ook de Civilian Air Patrol is gehuisvest.

Op Kingsville werd lekker gevlogen, maar hier ben ik erg lang bezig geweest om een stek in de landing gevonden te krijgen. Eerst heb ik geprobeerd om het veld heen te rijden, maar dat blijkt vrijwel onmogelijk te zijn. Er zijn veel County- en Farm-wegen, maar velen daarvan lopen dood of maken opeens bochten die je verder van het veld afbrengen. Dus na een tijdje de strijd maar opgegeven en het via de andere kant geprobeerd. Hier had ik wel iets meer succes, maar daar was geen geschikte plaats te vinden om de auto en jezelf een beetje uit het zicht te plaatsen. Eén grote open vlakte, en waar nog een beetje beschutting zou kunnen zijn, daar was men aan het werk. Op die stek zou ik overigens met de 500mm-lens ook nog steeds niet beeldvullend zijn geweest, dus ook geen echt geweldige stek.
Na een paar plaatjes gemaakt te hebben vanuit de auto, ben ik maar weer vertrokken richting het noorden. Op weg naar Fort Hood, waar het Nederlandse detachement met smart op stroopwafels zit te wachten.

Na een overnachting in San Antonio, ongeveer halverwege de afstand naar Fort Hood, werd op vrijdagochtend de resterende afstand naar het noorden afgelegd. Ik had met mijn contactpersoon afgesproken ca. 13:00-14:00 aan te komen, dus op zich tijd zat.
De truc die toegepast zou gaan worden om binnen te komen was het aanvragen van een pas voor het bezoek aan de drie musea op het veld. Met wisselend succes wordt deze truc toegepast, maar het is het proberen waard. Helaas bleken de regels weer eens aangepast te zijn en moeten buitenlanders voortaan een Amerikaanse (voormalig) militair als gids hebben. Zelfs actieve niet-Amerikaanse militairen voldoen niet, net zo min als burgerpersoneel. Dus daar stond ik met mijn goede gedrag. Maar creatief als Nederlanders zijn, werd plan B uit de kast gehaald en een achterpoort als toegang gebruikt. Eén van de mensen kwam me buiten de poort ophalen, waarna we in één auto het veld zijn opgegaan. Dit ging zonder problemen.
Na eerst even koffie met stroopwafels genomen te hebben en daarbij ook met enkele mensen van het detachement kennis te maken, werd het tijd om de flightline op te gaan zoeken. Hier stonden 6 van de 8 Apaches opgesteld. De anderen waren in fase onderhoud en op een FARP geplaatst. Morgen gaan ze namelijk schieten op de range, waarvoor nu al vast één kist als reserve-kist naar de locatie was gebracht.
Na even een blik geworpen te hebben in de planningskamer, waar dus ook alle doelgebieden e.d. liggen uitgelegd op tafel, was het tijd om de lijn te bezoeken, waar dus die 6 Apaches klaar stonden voor de missie van morgen.

De Nederlandse Apache-piloten krijgen hun initiële helicopter-opleiding in Fort Rucker. Daar leren ze met de Apache te vliegen. Maar er is een verschil in het in de lucht houden van een kist en het er ook mee om weten te gaan. Dat laatste wordt ze na hun opleiding in Fort Rucker op Fort Hood geleerd. Hier staan daarvoor dus die 8 Apaches klaar. Na een periode van 3 maanden intensieve training in steeds moeilijker wordende situaties, zijn ze dan zover dat ze naar Vliegbasis Gilze-Rijen kunnen om daar uiteindelijk de noodzakelijke ervaring op te doen.
Maar er gebeurt meer op Fort Hood. Zo komen jaarlijks ook de gekwalificeerde piloten naar Texas om hun vaardigheden op peil te houden. Hier heeft men een oefengebied voor handen waar men in Europa alleen maar van kan dromen. Weinig tot geen limieten, maximaal vliegen. Hier wordt niet gekeken op een uurtje later of vroeger, een explosietje meer of minder. Hier gaat het vliegen gewoon dag en nacht door en dat alle dagen van de week. Niet alleen de heli's, maar ook de Amerikaanse artillerie e.d. gaan hier 24/7 door. Dit vraagt natuurlijk wel coördinatie, want het moet natuurlijk niet zo zijn dat de verschillende eenheden vervolgens elkaar onder vuur nemen. Alle vliegbewegingen worden dus vooraf goed doorgenomen en gepland.
Als alles volgens plan verloopt, worden de 8 Apaches binnen enkele jaren aangevuld met 3 Chinooks van het type CH-47F. De andere 3 zullen naar Gilze komen. Mogelijk dat in de toekomst hier ook nog Cougars worden geplaatst, maar dat is nog onzeker.
De Apaches die hier staan hebben hun "spiegelbollen" inmiddels ingeleverd. Hier zijn ze niet nodig, en in Nederland kon men ze goed gebruiken. Dus eigenlijk zijn die eraf gekanabaliseerd.
Verder is men hier aan het oefenen op een duikaanval. Dit komt de nauwkeurigheid van de ongeleide raketten zeer ten goede. Ook komt er binnenkort een nieuw type "ongeleide" raket, die op basis van infra-rood signaal kan worden bestuurd. Ook dit moet de nauwkeurigheid van de rocketlauncher gaan verbeteren.
Verder heeft de kleine Nederlandse eenheid in de VS en daarbuiten inmiddels een goede naam opgebouwd. Ze oefenen dan ook niet meer alleen met helicopters, maar men weet zelfs andere eenheden en types voor hun oefeningen te interesseren. Zo zijn er in het verleden al oefeningen uitgevoerd met A-10'en van de Arkansas ANG, F-16's van de Texas ANG, B-1's, E-8, F/A-18's van de Marines, etc. Door dit programma hebben inmiddels ook andere landen belangstelling getoond om op Ft. Hood te komen trainen.
In april staat een deployment op stapel naar Davis Monthan. Daar zal o.a. met de A-10 en de MC-130 eenheden van de lokale squadrons worden geoefend. Dus mocht je in die tijd in Arizona zijn, houdt dit dan in de gaten.

Op zaterdag werd eerst Waco bezocht. Hier zouden trainingstoestellen moeten staan, die door een civiel bedrijf worden beheerd. Helaas werd er niets van activiteit waargenomen en kon ik het betreffende bedrijf ook niet gevonden krijgen. Waarschijnlijk staat het hier niet meer.
Daarna was het tijd om weer naar het zuiden te rijden. Als eerste was Austin Bergstrom aan de beurt. Vanaf de weg richting de zuidelijke terminal en cargo zit de Army Guard. Je kunt hier wel op het platform kijken, maar de afstand is behoorlijk en het was ook redelijk druk. Ik ben dan ook niet verder gekomen dan het tellen van de kisten.
Gelukkig ben ik nog wel op zoek geweest naar een andere stek, waardoor ik bij toeval op een aantal bezoekers bij het bedrijf "Signature" stuitte. Deze werden even snel gelezen.

Na Austin werd de weg naar Randolph ingepland. De bedoeling was om dit veld even te verkennen. Maar het werd mij al snel duidelijk dat ik hier weinig kon uitrichten. Misschien met een grotere kijker, maar niet met wat ik bij me heb.
Dan maar verder naar Martindale AAF, waar een eenheid van de Tx NG moet staan. De windzak heb ik gevonden en een locatie om op het platform te kijken, maar dan moet er wel iets op het platform staan om waar te nemen. Dus ook hier met lege handen verder.
Dan maar door naar Lackland. Het was inmiddels redelijk laat in de middag, dus het licht was niet meer geweldig. Maar voldoende voor een verkenning voor morgen. Op het industrieterrein kun je wel erg dicht bij de toestellen komen. Dan denk je dat de beveiliging opeens niet meer bestaat. Daar heb ik ook het enige gelezen. De rest moet dus morgen komen.

Zoals je hierboven kunt zien is er op de zondagochtend nog wel het een en ander bijgekomen. Geheel onverwacht kreeg ik opeens 4 F-16's kado. Die stonden opeens op de kop van de baan, maar één was vertrokken voor ik die goed in beeld had. Jammer.
Als je jezelf iets minder druk maakt over de beveiliging, dan zijn er ongetwijfeld meer kisten te lezen. Maar aangezien ik niet op de beveiliging e.d. zit te wachten was dit voor vandaag het maximale wat ik eruit kon halen.
Sheppard heb ik niet meer geprobeerd. Het was regenachtig weer en gezien de afstand zou het daarmee toch onmogelijk worden hier iets te kunnen lezen. Dus daarom werd de reis voortgezet naar Laughlin, bij Del Rio. Afgelopen zomer was er een log van buitenaf die erg veel kisten liet zien. Dus waarom ook dit veld niet eens een keer proberen. Maar ook hier, sneller gezegd dan gedaan. Ik weet echt niet hoe vanaf het aangegeven punt de kisten gelezen zijn, waarschijnlijk met een sterrenkijker. Het was amper een code op de kist te vinden, laat staan het nummertje. Dus dit veld heb ik ook maar snel weer verlaten.

Morgen heb ik een lange rit voor de boeg. Via Dyess naar Sheppard. In totaal dik 450 mijl en 10 uur over binnenwegen rijden. Dus waarschijnlijk stop ik in Dyess en doe ik het laatste stukje naar Sheppard op dinsdagochtend. Het kan ook een keer genoeg zijn.

Deze rit duurde dus behoorlijk wat korter. TomTom had deze wegen met een flink lagere snelheid gepland, maar je mag hier bijna overal 70 MPH (bijna 120 km/h). Dus in plaats van bij Dyess, heb ik de overnachting in Wichita Falls.
De rit was niet echt afwisselend te noemen. Het was één behoorlijk rechte weg, met hier en daar een keer een dorpje of een stad. Maar tussen de bewoonde gebieden zat soms toch al snel 50-100 kilometer. Daartussen niets als lage struiken, ranches en verder naar het noorden iets wat voor weilanden en akkerlanden moest doorgaan. Als je van de buren geen last wilt hebben en in Nederland "een huisje op de hei" nog te dicht bij de buren staat, dan kun je hier je hart ophalen.
Onderweg ben ik nog wel bij Dyess gestopt, maar heatwaves maakten het lezen onmogeljk. Zelfs de foto's die ik even snel had genomen leverden geen resultaten op. Dus misschien morgenavond nog een keer proberen. Ik weet nu waar ik zijn moet, dus hoef ik niet meer te zoeken.

Op de dinsdag werd dus Sheppard bezocht. Een bezoekje op het veld bij de Nederlanders was niet mogelijk, maar als alternatief heeft de commandant bemiddeld met de beveiliging, zodat ik buiten het veld toch plaatjes mocht schieten. Dit alleen gaf al het voordeel dat je niet geheimzinnig hoefde te doen.
Het weer voor vandaag zou erg goed zijn. Zonnig, lekkere temperatuur en een beetje wind. Dat beetje wind werd iets meer wind. En zelfs zoveel wind dat in de ochtend de T-6's helemaal niet gevlogen hebben en de T-38's rond half twaalf hun take-off afbraken en terug gingen naar het platform. Er stond een cross-wind die zeer sterk was. Je kon zelf amper op de plaats blijven staan. Na een anderhalf uur vond ik het wel verstandig om eens even met de contactpersoon op het veld te bellen, om te horen of er vandaag nog gevlogen zou worden. Tot 14:00 stond men zeker aan de grond. Tegen die tijd werd het weer opnieuw bekeken. Nou, iets voor 14:00 gingen 2 Vance-kisten take-off en niet veel later verschenen de eerste T-38's van Sheppard weer op het toneel. Tegen 15:30 kwamen ook de T-6'en naar buiten, maar die hebben hun eigen baantje en circuit, en daar was vanaf het punt waar ik stond niet echt veel van te maken. Slechts ééntje kwam even op een andere baan binnen, wat ook meteen mijn enige gelezen exemplaar opleverde.
Maar ondanks dit tegenvallende resultaat, toch een geslaagde dag. (Nummertjes komen nog, ik moet bijna 400 foto's doorwerken).

Daarna werd toch nog even een nieuwe poging op Dyess gewaagd. Gepland was om net voor het te donker werd nog even iets te lezen. Maar de zon was sneller dan ik. Dus weer niks. Dan de volgende ochtend nog maar eens proberen. De foto's moet ik nog bekijken, maar het ziet er opnieuw niet goed uit.
Daarna was Fort Worth aan de beurt. Hier was een goede beschrijving van, maar hier zijn recent nogal wat aanpassingen gemaakt. Ook op dit veld moet je dus vroeg in de ochtend of laat in de middag zijn, tenzij het een bewolkte dag is. En dan nog, je ziet vrijwel niks meer. Die stek bij Lockheed, in de bocht, kun je niet meer komen, tenzij je door een vangrail gaat.
Dus dan maar door naar het volgende veld, Greenfield/Majors MAP. Hier zouden enkele sneaky P-3's moeten staan. Die hebben ze inderdaad niet echt zichtbaar geplaatst. De reden om deze kisten hier te plaatsen kan wel een het bedrijf L3 kunnen zijn. Deze doet in sensoren e.d.
Wel stonden er 2 RC-135's (-845/OF en -846/OF) van Offut AFB. Dus niet geheel voor niks dit veld bezocht.

Nu was het laatste veld aan de beurt. Het voormalige Dallas NAS, waar nu US Army CH-47's moeten staan. Via Google Earth enkele plaatsen opgezocht die potentieel iets zouden kunnen opleveren. Maar ook hier bleef het bij "potentieel".
En als je dan in het donker weer terug komt bij je hotel in Fort Worth, vliegt er opeens een Hawkeye over het hotel. Dus ook daar schiet je dan niet veel mee op. Maar het geeft weer een beetje hoop voor morgenochtend. Als ze dan ook weer via deze kant gaan landen, dan hoef ik niet eens de parkeerplaats van het hotel af.

En dan zit het er al weer op. Om 15:45 gaat mijn vlucht vanaf Dallas Fort Worth IAP terug naar Amsterdam.